Ο Ολυμπιακός στη Μπολόνια έδωσε ένα από εκείνα τα παιχνίδια που δοκιμάζουν όχι μόνο αντοχές, αλλά και ταυτότητα. Για τρία δεκάλεπτα έμοιαζε να παίζει όπως πρέπει να παίζει μια ομάδα που στοχεύει στο Final Four. Έλεγχε τον ρυθμό, διάβαζε σωστά κάθε φάση και έδειχνε να έχει αφήσει πίσω του την αστάθεια του τελευταίου μήνα. Κι όμως, μέσα σε λίγα λεπτά, η ηρεμία έγινε πανικός και το σίγουρο +20 μετατράπηκε σε ψυχρολουσία.
Η εικόνα της τέταρτης περιόδου ήταν μια μικρογραφία του φετινού Ολυμπιακού. Μια ομάδα που μπορεί να συντρίψει τον αντίπαλο, αλλά την ίδια στιγμή να μπει σε δίνη αμφιβολίας. Σαν να χρειάζεται το δράμα για να βρει τη συγκέντρωση που της λείπει. Κι αυτό, όσο κι αν τρομάζει, είναι ίσως το στοιχείο που την κρατά ζωντανή σε δύσκολες έδρες όπως της Βίρτους.
Η νίκη που ήρθε μέσα από το χάος
Ο Εβάν Φουρνιέ έδειξε γιατί ήρθε. Με ώριμο παιχνίδι και καθαρό μυαλό, απέδειξε ότι μπορεί να γίνει το σημείο αναφοράς που τόσο έλειπε από τα κρίσιμα λεπτά. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, με σπινθήρα και αποφασιστικότητα, έβαλε ξανά ένταση στο παιχνίδι. Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ, όσο βρισκόταν μέσα, θύμιζε παλιό Ολυμπιακό, με δύναμη και σταθερότητα κάτω από το καλάθι. Όταν βγήκε, φάνηκε το κενό στους ψηλούς που φωνάζει μήνες τώρα – η ανάγκη για ακόμη έναν πραγματικό «πύργο».
Το ντεμπούτο του Μόντε Μόρις ήταν μια υπενθύμιση πως η EuroLeague δεν συγχωρεί το άγχος. Όμως δεν κρίθηκε εκεί το ματς. Κρίθηκε στο πείσμα να μη χαθεί κάτι που είχε ήδη κατακτηθεί. Κρίθηκε στο ότι, ακόμη και μέσα στη θύελλα, ο Ολυμπιακός βρήκε τρόπο να σταθεί όρθιος.
Ολυμπιακός – Το βλέμμα στο ΟΑΚΑ
Τώρα, με ρεπό και λίγες μέρες ανάσας, όλα οδηγούν στο ΟΑΚΑ. Εκεί όπου το λάθος δεν θα συγχωρηθεί, αλλά και η αυτοπεποίθηση μιας τέτοιας νίκης μπορεί να γίνει ασπίδα.
Αν ο Ολυμπιακός μάθει να ζει χωρίς να αυτοκαταστρέφεται, τότε ίσως το βράδυ στη Μπολόνια να μην ήταν απλώς μια νίκη, αλλά μια υπόσχεση για κάτι μεγαλύτερο.
