Υπάρχουν ομάδες που σχεδιάζουν το μέλλον τους με βάση τις ανάγκες τους και υπάρχουν και εκείνες που φαίνεται να έχουν μετατρέψει το scouting report του Ολυμπιακού σε ευαγγέλιο. Ο Παναθηναϊκός του Γιάννη Αλαφούζου, σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και να συσπειρώσει ένα κοινό που πλέον δεν πείθεται εύκολα, έχει επιδοθεί σε ένα κυνήγι «φαντασμάτων» που κάποτε πέρασαν από τη λίστα του Πειραιά. Η στρατηγική είναι απλή: αν τον ήθελε ο Ολυμπιακός, τότε η απόκτησή του βαφτίζεται αυτόματα επικοινωνιακή νίκη, ανεξάρτητα από το αν ο παίκτης ταιριάζει στο πλάνο.
Η περίπτωση του Σαντίνο Αντίνο είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτής της τακτικής. Ο Αργεντίνος, που όντως απασχόλησε τον Ολυμπιακό το καλοκαίρι, παρουσιάζεται τώρα ως η μεγάλη «αρπαγή» που θα αλλάξει τις ισορροπίες. Είναι σχεδόν συγκινητικό να βλέπεις μια διοίκηση να προσπαθεί να πείσει τον κόσμο της πως ο παίκτης που ο Μεντιλίμπαρ άφησε στην άκρη για να πάει σε άλλες λύσεις, είναι η «βόμβα» που θα τινάξει την μπάνκα στον αέρα.
Το φλερτ με το αδύνατο και ο Λουίς Μίγια
Η ειρωνεία βέβαια κορυφώνεται όταν η κουβέντα πηγαίνει στον Λουίς Μίγια. Ο διακαής πόθος του Μεντιλίμπαρ έγινε ξαφνικά στόχος και του Παναθηναϊκού, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να στερήσουν από τον Ολυμπιακό ένα τρομερό εργαλείο. Μόνο που στην Παιανία ξέχασαν μια μικρή λεπτομέρεια: οι ομάδες αυτού του επιπέδου δεν χαρίζουν παίκτες επειδή κάποιος αποφάσισε να κάνει επικοινωνιακή πολιτική. Το γεγονός ότι η μεταγραφή «κόλλησε» δείχνει πως το να θέλεις να γίνεις Ολυμπιακός στη θέση του Ολυμπιακού, απαιτεί κάτι περισσότερο από απλή πρόθεση.
Το αποκορύφωμα αυτής της μεταγραφικής παράνοιας ήταν φυσικά η κρούση για τον Νταβίντ Κάρμο. Οι άνθρωποι του «τριφυλλιού» φαίνεται πως ζουν σε έναν δικό τους, παράλληλο κόσμο, αφού μπήκαν στη διαδικασία να μιλήσουν με τους ατζέντηδες ενός παίκτη που ανήκει στη Νότιγχαμ Φόρεστ του Βαγγέλη Μαρινάκη. Το να πιστεύεις ότι υπάρχει έστω και μία πιθανότητα στο εκατομμύριο να παραχωρηθεί ο Κάρμο στον Παναθηναϊκό, ξεπερνά τα όρια της αφέλειας και αγγίζει τα όρια του σουρεαλισμού.
Η συσπείρωση μέσω της… αντιγραφής
Είναι πλέον οφθαλμοφανές πως ο Γιάννης Αλαφούζος ψάχνει απεγνωσμένα μια μεταγραφή που θα «χτυπήσει» στο θυμικό του οπαδού. Τι πιο εύκολο λοιπόν από το να παίρνεις παίκτες που ήθελε ή έχει ο αιώνιος αντίπαλος; Μόνο που αυτή η εμμονή με την επικοινωνία τείνει να γίνει η μεγαλύτερη παγίδα για την ίδια την ομάδα. Οι μεταγραφές γίνονται για να πάρεις πρωτάθλημα στο χορτάρι, όχι για να κερδίσεις τις εντυπώσεις στα πρωτοσέλιδα για μία ημέρα.
Ο Παναθηναϊκός δείχνει να ακολουθεί τα χνάρια του Ολυμπιακού με μια καθυστέρηση μερικών μηνών, ελπίζοντας πως τα «απορρίμματα» ή οι παλιοί στόχοι του Πειραιά θα γίνουν τα δικά του αστέρια. Η αλήθεια όμως είναι σκληρή: οι επικοινωνιακές νίκες δεν δίνουν βαθμούς και ο τρόπος που το «τριφύλλι» κινείται στην αγορά, θυμίζει περισσότερο θαυμαστή που προσπαθεί να αντιγράψει το είδωλό του παρά έναν οργανισμό με δική του ταυτότητα και πλάνο.
