Η απόκτηση του Αντρέ Λουίζ δεν ήταν απλώς μια κίνηση ενίσχυσης αλλά η αρχή μιας αλυσίδας εξελίξεων που θα αλλάξει το πρόσωπο του Ολυμπιακού στις ευρωπαϊκές μάχες. Όταν μια ομάδα ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει θηρία όπως η Λεβερκούζεν στο Champions League, κάθε θέση στη λίστα μοιάζει με χρυσάφι. Η επιλογή του Βραζιλιάνου να πάρει τη θέση του Γιάρεμτσουκ δείχνει μια ξεκάθαρη στροφή στην ταχύτητα, όμως το πρόβλημα είναι πως οι προσθήκες δεν σταματούν εδώ.
Στην Ελλάδα έχουμε συνηθίσει τις μεταγραφές της τελευταίας στιγμής, αλλά φέτος το διακύβευμα είναι διαφορετικό. Ο σχεδιασμός θυμίζει λεπτή χειρουργική επέμβαση. Αν έρθουν οι επόμενοι τρεις παίκτες που ψιθυρίζονται στα δημοσιογραφικά γραφεία, κάποιοι που μέχρι χθες θεωρούνταν βασικοί θα βρεθούν να βλέπουν τα ματς από την εξέδρα. Είναι η σκληρή πραγματικότητα του πρωταθλητισμού που συχνά αφήνει πληγές στα αποδυτήρια.
Οι παίκτες που βρίσκονται στην κόψη του ξυραφιού
Το μεγαλύτερο ερωτηματικό εντοπίζεται στη μεσαία γραμμή. Η αναζήτηση για ένα “οκτάρι” που θα κάνει τη διαφορά δείχνει ότι η εμπιστοσύνη σε ορισμένα πρόσωπα έχει αρχίσει να κλονίζεται. Ο Ντάνι Γκαρσία και ο Νασιμέντο δεν νιώθουν πλέον σίγουροι, με τον Ισπανό μάλιστα να ακούγεται έντονα για αποχώρηση. Στην ελληνική πραγματικότητα, ένας χαφ που δεν μπορεί να ακολουθήσει τον ρυθμό της Ευρώπης γίνεται γρήγορα “βαρίδι” για το μπάτζετ και τα πλάνα του προπονητή.
- Η θέση του φορ παραμένει γρίφος αν ο Κλέιτον έρθει ως αντί-Γιάρεμτσουκ
- Ο Γκάμπριελ Στρεφέτσα μοιάζει να είναι ο πρώτος που θα “πληρώσει” το μάρμαρο
- Οι ισορροπίες στην επίθεση αλλάζουν δραματικά με την είσοδο νέων εξτρέμ
Η στρατηγική του ρίσκου και η εγχώρια εναλλακτική
Είναι εντυπωσιακό το πώς μια μεταγραφή μπορεί να εκτοπίσει έναν παίκτη που υπολογιζόταν ως βασικό γρανάζι. Αν ο Ολυμπιακός προχωρήσει στην απόκτηση στόπερ, η απόφαση να μείνει εκτός ευρώ-λίστας και να χρησιμοποιηθεί μόνο στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι μια κίνηση τακτικής. Δείχνει ότι η ομάδα θέλει να έχει “φρέσκα πόδια” για τις εγχώριες διοργανώσεις, καταλαβαίνοντας πως ο τίτλος στην Ελλάδα είναι αυτός που ανοίγει ξανά τις πόρτες των εκατομμυρίων.
Αυτό το μοντέλο διαχείρισης βέβαια κρύβει κινδύνους. Ένας παίκτης που έρχεται με περγαμηνές δύσκολα δέχεται να παίζει μόνο τις Κυριακές στα γήπεδα της επαρχίας. Η διαχείριση του εγωισμού αυτών των αθλητών θα είναι το μεγαλύτερο στοίχημα για τον οργανισμό. Το Champions League απαιτεί ποιότητα, αλλά η ελληνική πραγματικότητα απαιτεί υπομονή και βάθος ρόστερ που να αντέχει στην γκρίνια της εξέδρας όταν τα αποτελέσματα στραβώνουν.
