Αυτό που συνέβη στο Λος Άντζελες ξεπερνά τα όρια της απλής νίκης και μπαίνει στη σφαίρα του μύθου. Ο Βίκτορ Γουεμπανιάμα αποφάσισε να μετατρέψει το παρκέ σε προσωπική του σκηνή και να υπενθυμίσει σε όλους γιατί θεωρείται το απόλυτο όπλο του σύγχρονου μπάσκετ. Το τελικό σκορ ανάμεσα σε Σπερς και Λέικερς είναι απλώς η υποσημείωση σε μια βραδιά που θα μνημονεύεται για χρόνια.
Δεν είναι μόνο οι 40 πόντοι. Είναι ο τρόπος, η ταχύτητα και η κυριαρχία. Όταν ένας παίκτης τελειώνει το ημίχρονο με 37 πόντους έχοντας κάνει την αντίπαλη άμυνα να μοιάζει με σχολική ομάδα τότε καταλαβαίνεις πως το NBA έχει περάσει σε άλλη εποχή. Για τον Έλληνα φίλαθλο που ξενυχτάει για να δει μαγεία τέτοιες εμφανίσεις αποτελούν την απόλυτη δικαίωση.
Ένα ημίχρονο βγαλμένο από video game
Η στατιστική υπηρεσία του πρωταθλήματος δυσκολευόταν να ακολουθήσει τον ρυθμό του Γάλλου σταρ. Το να βλέπεις έναν αθλητή να έχει 17 πόντους στα πρώτα τέσσερα λεπτά χωρίς να χάσει σουτ είναι κάτι που αγγίζει τα όρια του παραλογισμού. Ο Γουεμπανιάμα δεν έπαιζε απλώς μπάσκετ αλλά έκανε επίδειξη δύναμης απέναντι σε μια ιστορική φανέλα.
- Η επίδοση των 37 πόντων στο ημίχρονο είναι ρεκόρ για τον 21ο αιώνα στην ιστορία της ομάδας του Σαν Αντόνιο
- Τα 12 ριμπάουντ ήρθαν απλώς για να συμπληρώσουν την κυριαρχία στους αιθέρες
- Η άμυνα των γηπεδούχων δεν βρήκε ποτέ απάντηση στο φαινόμενο
Η «γύμνια» των Λέικερς και η επόμενη μέρα
Σίγουρα κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει τις απουσίες. Οι Λέικερς παρατάχθηκαν χωρίς τα βαριά χαρτιά τους καθώς έλειπαν οι Λούκα Ντόντσιτς, ΛεΜπρόν Τζέιμς και Όστιν Ριβς. Ωστόσο η εικόνα διάλυσης που παρουσίασαν δεν δικαιολογείται μόνο από το απουσιολόγιο. Όταν δέχεσαι 47 πόντους στην πρώτη περίοδο το πρόβλημα είναι βαθύτερο και αφορά τη νοοτροπία.
Η ευκολία με την οποία οι φιλοξενούμενοι έφτασαν στο 136-108 δείχνει πως όταν ο Γάλλος βρει ρυθμό δεν υπάρχει σύστημα που να τον σταματήσει. Για την Ελλάδα και τους φίλους του μπάσκετ το μήνυμα είναι σαφές. Ζούμε στην εποχή του Γουέμπι και οι υπόλοιποι απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν. Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν θα κυριαρχήσει αλλά ποιος θα τολμήσει να τον κοιτάξει στα μάτια όταν η μπάλα καίει.
