Κάθε χρόνο, σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια, το ίδιο ζήτημα επανέρχεται στο προσκήνιο για τον Ολυμπιακό. Η φτώχεια και το περιορισμένο ροτέισον στη θέση «1». Παρά τις ιστορικές επιτυχίες και τις κατακτήσεις τίτλων, το ερώτημα για την απουσία ενός «καθαρόαιμου» και απόλυτου ηγέτη στη θέση του πλέι μέικερ πλανάται μονίμως πάνω από το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.
Ο ανυπέρβλητος Ντέιβιντ Ρίβερς του 1997
Για να γίνει κατανοητό το μέτρο σύγκρισης των φιλάθλων, η συζήτηση επιστρέφει πάντα σε ένα όνομα: Ντέιβιντ Ρίβερς. Ήταν το καλοκαίρι του 1995 όταν ο Ολυμπιακός πλήρωσε 200.000 δολάρια στην Αντίμπ και του προσέφερε μονοετές συμβόλαιο 800.000 δολαρίων. Η συνέχεια γράφτηκε με «χρυσά» γράμματα στην ιστορία του συλλόγου.
Ο Αμερικανός παρέμεινε για δύο χρόνια στο Λιμάνι, οδηγώντας την ομάδα σε δύο Πρωταθλήματα Ελλάδας (1996, 1997), ένα Κύπελλο (1997) και στο πρώτο της Ευρωπαϊκό. Στο Final Four της Ρώμης το 1997, ήταν ο απόλυτος MVP. Κόντρα στην Μπαρτσελόνα (73-58), ο Ρίβερς πήρε τον Ολυμπιακό από το χέρι, θέτοντας ένα στάνταρ στη θέση «1» το οποίο ουσιαστικά δεν ξεπεράστηκε ποτέ. Αν και ακολούθησαν κορυφαίοι γκαρντ που έφεραν κούπες και κατέκτησαν άλλες δύο Euroleague, ένας παίκτης με τα ακριβή ηγετικά και εκτελεστικά χαρακτηριστικά του Ρίβερς παραμένει το μεγάλο απωθημένο.
Η φετινή πραγματικότητα και ο «μαραθωνοδρόμος» Γουόκαπ
Φτάνοντας στο σήμερα, η εικόνα παρουσιάζει μια οξύμωρη πραγματικότητα. Η διοίκηση του Ολυμπιακού, αναγνωρίζοντας τις απαιτήσεις, προχώρησε φέτος σε όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις επιπλέον κινήσεις ενίσχυσης στη θέση του πλέι μέικερ.
Παρά την υπεραριθμία στα «χαρτιά», η εικόνα στο παρκέ δείχνει ένα διαφορετικό αφήγημα. Ο Τόμας Γουόκαπ εξακολουθεί να θεωρείται τόσο κομβικός και αναντικατάστατος για την ανασταλτική και οργανωτική λειτουργία της ομάδας, που αναγκάζεται να καταγράφει 30 με 35 λεπτά συμμετοχής σε κάθε απαιτητικό αγώνα. Οι λύσεις που προστέθηκαν δεν έχουν καταφέρει να του δώσουν τις απαραίτητες ανάσες, φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο το πρόβλημα του ροτέισον.
Υπάρχει λύση χωρίς μεγάλη μεταγραφή;
Με τη μεταγραφική περίοδο να έχει πλέον κλείσει, τίθεται το κρίσιμο ερώτημα: Υπάρχει λύση για τη θέση «1»; Η απάντηση είναι πως η κάλυψη του κενού πρέπει να έρθει αναγκαστικά «εκ των έσω» μέσω τακτικών αναπροσαρμογών. Η δημιουργία στο σύγχρονο μπάσκετ δεν περνάει αποκλειστικά από τον «άσο». Η ενεργοποίηση δημιουργικών ψηλών (passing bigs) και ο καταμερισμός του κατεβάσματος της μπάλας στα πλάγια (point forwards), μπορεί να αποφορτίσει τον Γουόκαπ και να καλύψει τις όποιες απουσίες ή αδυναμίες των υπόλοιπων γκαρντ του ρόστερ.
Μπορεί ο Ολυμπιακός να κατακτήσει την Euroleague χωρίς έναν παίκτη – «σούπερ σταρ» στη θέση 1, όπως ο Ρίβερς; Η ιστορία και η εξέλιξη του αθλήματος επιβεβαιώνουν πως ναι. Η σύγχρονη διοργάνωση κερδίζεται συχνά από συμπαγή σύνολα με κορυφαία αμυντική λειτουργία, εξαιρετικό spacing και ομαδικότητα (ball movement). Όταν το σύστημα ενός προπονητή λειτουργεί στην εντέλεια, οι ελλείψεις σε επίπεδο ατομικού ταλέντου υπερκαλύπτονται, καθιστώντας την κατάκτηση της κορυφής απόλυτα ρεαλιστική, ακόμη και χωρίς την παρουσία ενός φανταχτερού “franchise” πλέι μέικερ.
