Η 11η σερί ήττα του Παναθηναϊκού από τον Ολυμπιακό στην EuroLeague έφερε στην επιφάνεια το μεγαλύτερο αγωνιστικό πρόβλημα του «τριφυλλιού». Παρά το αστείρευτο ταλέντο και τον τεράστιο προϋπολογισμό, η ομάδα του Εργκίν Αταμάν “φωνάζει” για έναν καθαρόαιμο δημιουργό, πληρώνοντας ακριβά την επιθετική της προβλεψιμότητα.
Το τελικό σκορ στο ΣΕΦ απλά έκρυψε τα προβλήματα κάτω από το χαλί. Ο Παναθηναϊκός διαθέτει ένα ρόστερ με τρομακτικό βάθος, το οποίο όμως στερείται ισορροπίας, γεγονός που αποτυπώθηκε πλήρως στην τελευταία ευρωπαϊκή του δοκιμασία και τον έριξε στο 16-14.
Αυτό που γίνεται σαφές σε κάθε παιχνίδι των «πράσινων», είναι η έλλειψη ενός οργανωτή με κύριο μέλημα την πάσα. Στα 36 του χρόνια πλέον, ο Κώστας Σλούκας παραμένει παράγοντας για τον Παναθηναϊκό, ωστόσο το να του ζητείται να κουβαλάει συνεχώς τον ρόλο του βασικού χειριστή είναι αγωνιστικά ριψοκίνδυνο.
Ο Παναθηναϊκός ξόδεψε εκατομμύρια, αλλά μοιάζει να αποτυγχάνει σε έναν βασικό κανόνα του αθλήματος. Έχει απόλυτη ανάγκη από ένα γκαρντ που να είναι δημιουργική «δύναμη». Η περιφερειακή του γραμμή (Ναν, Σορτς, Γκραντ, Σλούκας) ξεχειλίζει από ποιότητα, όμως κανείς από αυτούς –με τον τρόπο που αγωνίζονται φέτος– δεν προσφέρει τον καθαρό δυναμισμό του «floor general». Είναι όλοι τους εξαιρετικοί σκόρερ ή κορυφαίοι αμυντικοί, αλλά όχι pure playmakers.
Αυτή η δυσλειτουργία αποτυπώνεται περίτρανα στα στατιστικά των τριπόντων. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στη 16η θέση μεταξύ 20 ομάδων της EuroLeague στο ποσοστό ευστοχίας έξω από τα 6.75μ., ενώ κατατάσσεται 19ος τόσο στις προσπάθειες όσο και στα εύστοχα σουτ! Ένα νούμερο αδιανόητο αν αναλογιστεί κανείς πως διαθέτει παίκτες όπως ο Όσμαν, ο Χουάντσο και ο Χέιζ-Ντέιβις.
Η επίθεση έχει γίνει επικίνδυνα προβλέψιμη. Ακόμα και με υπεροπλία ψηλών, η ομάδα δυσκολεύεται να βρει ελεύθερους χώρους. Οι αντίπαλες άμυνες έχουν πάντα εκείνο το πολύτιμο μισό δευτερόλεπτο για να προσαρμοστούν. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ο Παναθηναϊκός έχει ρεκόρ 9-10 σε παιχνίδια που κρίνονται στους 10 πόντους ή λιγότερο. Τα ματς μετατρέπονται σε «θρίλερ» ενώ δεν θα έπρεπε.
Το βάρος πλέον πέφτει στον Εργκίν Αταμάν. Ο Τούρκος τεχνικός είναι «μετρ» των τίτλων και ξέρει πώς να παίρνει αποτελέσματα. Ωστόσο, η λύση πρέπει να βρεθεί εκ των έσω. Κάποιοι παίκτες πρέπει να θυσιάσουν τα σουτ τους για να γίνουν περισσότερο δημιουργοί. Είτε πρόκειται για τον Ναν και τον Σορτς που πρέπει να κοιτάξουν πρώτα την πάσα, είτε για την ανάδειξη του Χέις-Ντέιβις σε ρόλο «point forward», οι αλλαγές στην επιθετική λειτουργία είναι πλέον επιβεβλημένες.
