Ο Κώστας Σλούκας έκανε χθες αυτό που ξέρει καλύτερα όταν αντικρίζει τον Ολυμπιακό απέναντί του: φρόντισε να δείξει για πολλοστή φορά πόσο «λίγος» μπορεί να δείχνει ένας παίκτης που, στα 35 του, εξακολουθεί να έχει ανοιχτούς λογαριασμούς που μόνο ο ίδιος βλέπει.
Ειρωνείες και γελάκια προς τους διαιτητές. Πειραγμένη επικοινωνία προς τον πάγκο του Ολυμπιακού. Χειρονομίες προς τον κόσμο της ομάδας που τον ανέδειξε, που του έδωσε το βήμα να γίνει ο μπασκετμπολίστας που είναι σήμερα. Όλα αυτά από έναν παίκτη που έφυγε —δύο φορές— από τον Ολυμπιακό, με το επιχείρημα πάντα ότι «δεν τον σεβάστηκαν».
Κώστας Σλούκας – Από τη σιωπή στις μεγάλες κουβέντες
Μέχρι πρότινος ο Σλούκας ήταν ο παίκτης που μετρούσε πιο πολύ τα λόγια του παρά τα πάσα του. Λίγες δηλώσεις, χαμηλό προφίλ, η εικόνα του «επαγγελματία που μιλάει μέσα στο παρκέ». Από τη στιγμή που πήγε στον Παναθηναϊκό, τα ΜΜΕ γέμισαν Σλούκα. Δηλώσεις, μεγάλα λόγια, μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση, ένας εαυτός που για χρόνια έμενε κρυμμένος και ξαφνικά αποκαλύφθηκε.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ψυχολόγος για να δει τι παρεμβλήθηκε στη μέση. Όταν ένας άνθρωπος αλλάζει τόσο απότομα τον τρόπο που εκτίθεται δημόσια, η εξήγηση συνήθως δεν είναι πνευματική. Είναι πιο… απτή.
Ο «σοφός» Ίβκοβιτς που τον είχε διαβάσει
Σε αυτό το σημείο αξίζει να θυμηθούμε τι έλεγε ο μακαρίτης Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ο προπονητής που σήκωσε τα πάντα. Ο προπονητής που διαχειρίστηκε υπερπαίκτες χωρίς να ζοριστεί. Ο Ίβκοβιτς, που τον αναγνωρίζουν όλοι ανεξαιρέτως, είχε εκφράσει από νωρίς ενστάσεις για τη νοοτροπία του Κώστα Σλούκα. Όχι για το ταλέντο. Για τη νοοτροπία.
Όταν ο Ντούσαν Ίβκοβιτς έλεγε κάτι για το χαρακτήρα ενός παίκτη, συνήθως είχε δίκιο. Ο χρόνος μέχρι τώρα φαίνεται να τον επιβεβαιώνει. Σε κάθε ντέρμπι, σε κάθε στιγμή υψηλής πίεσης απέναντι στον Ολυμπιακό, ο Σλούκας εκτίθεται όχι από τα στατιστικά του — αλλά από τη γλώσσα του σώματός του.
Ο «διάδοχος» που δεν έγινε
Εδώ είναι και το βαθύτερο πρόβλημα. Ο Σλούκας ξεκίνησε την καριέρα του ως ο επόμενος μεγάλος Έλληνας γκαρντ. Ως ο διάδοχος του Βασίλη Σπανούλη. Δεν τα κατάφερε. Δεν έγινε ποτέ Σπανούλης — ούτε ως ηγέτης, ούτε ως δυναμική, ούτε ως «τελευταία λέξη» στις μεγάλες στιγμές. Δεν είναι ντροπή αυτό· λίγοι το πετυχαίνουν. Η ντροπή είναι ότι δεν συμφιλιώθηκε ποτέ με αυτή την αλήθεια.
Αντί λοιπόν να αποδεχτεί ότι είναι ένας πολύ καλός παίκτης που έκανε σπουδαία καριέρα χωρίς να φτάσει στο επίπεδο των απόλυτων κορυφαίων, διάλεξε να χρησιμοποιεί τον Ολυμπιακό ως μόνιμο σημείο εκτόνωσης. Σαν να τον πειράζει που η ομάδα προχώρησε και χωρίς αυτόν. Σαν να μη μπορεί να συγχωρέσει ότι κανένας δεν είναι αναντικατάστατος.
Η πικρή πραγματικότητα
Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά απλή: το παρκέ μιλάει. Και το παρκέ έχει διαψεύσει πολλές φορές την εικόνα που ο Σλούκας προβάλλει για τον εαυτό του στις χειρονομίες και τα γελάκια. Όταν αποσυρθεί από τη δράση —και αυτή η μέρα είναι πιο κοντά από όσο φαντάζεται— θα ξεχαστεί πολύ πιο γρήγορα από όσο πιστεύει ο ίδιος. Οι μεγάλοι παίκτες μένουν με το παιχνίδι τους. Οι υπόλοιποι, με τις χειρονομίες.
Με το οπαδιλίκι κανένας δεν κέρδισε ποτέ τίποτα. Ειδικά στα 35.
