Η επικείμενη αποχώρηση του Ροντινέι από τον Ολυμπιακό δεν είναι μία ακόμη καλοκαιρινή μεταγραφική εξέλιξη.Είναι το τέλος μιας ολόκληρης αγωνιστικής εποχής στη δεξιά πλευρά των «ερυθρόλευκων» και, ταυτόχρονα, η αρχή ενός διαφορετικού σχεδίου που φέρει ξεκάθαρα τη σφραγίδα του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ.

Ο Βραζιλιάνος βρίσκεται κοντά στην επιστροφή του στην πατρίδα του για λογαριασμό της Σάντος, με τον Ολυμπιακό να έχει ανοίξει τον δρόμο για την αποχώρησή του.

Και το ενδιαφέρον είναι ότι δεν φεύγει επειδή είχε πάψει να είναι χρήσιμος.

Φεύγει ενώ εξακολουθούσε να μπορεί να κάνει τη διαφορά, ακόμα και αν σε κάποιους αυτό δεν αρέσει!!

Αυτό ακριβώς κάνει την απόφαση ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

Ο Ροντινέι δεν είχε τελειώσει αγωνιστικά

Ο Ροντινέι ήρθε στον Πειραιά τον Ιανουάριο του 2023 και εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ποδοσφαιριστές της τελευταίας περιόδου του συλλόγου.

Γκολ, ασίστ, συνεχείς προωθήσεις, ένταση, προσωπικότητα και μία μόνιμη διάθεση να πάρει την μπάλα και να δημιουργήσει κάτι μόνος του.

Παράλληλα, η παρουσία του συνδέθηκε με μεγάλες επιτυχίες και τίτλους, με κορυφαία φυσικά την κατάκτηση του Conference League.

Ακόμη και στην τελευταία του σεζόν, παρέμεινε παραγωγικός.

Άρα το ζήτημα δεν ήταν αν μπορούσε να προσφέρει.

Το πραγματικό ερώτημα ήταν άλλο:

Μπορούσε να προσφέρει με τον τρόπο που θέλει πλέον ο Μεντιλίμπαρ από το δεξί του μπακ;

Και εκεί αλλάζουν όλα.

Ο Μεντιλίμπαρ είχε δώσει το στίγμα του

Ο Βάσκος τεχνικός είχε ουσιαστικά δείξει εδώ και καιρό πώς αντιλαμβάνεται τον Ροντινέι.

Η τοποθέτησή του ότι τον βλέπει περισσότερο ως εξτρέμ παρά ως καθαρό δεξί μπακ δεν ήταν απλώς μία ατάκα.

Ήταν περιγραφή ενός αγωνιστικού προβλήματος.

Ο Ροντινέι είναι ποδοσφαιριστής που παίζει πολύ με το ένστικτο.

Θέλει να πάρει μέτρα, να συμμετέχει στη δημιουργία, να κάνει overlap, να μπει στην περιοχή, να παίξει στο ένας εναντίον ενός.

Αυτή η επιθετική ελευθερία ήταν ένα από τα μεγαλύτερα όπλα του.

Ταυτόχρονα, όμως, μπορούσε να αφήσει χώρους πίσω του.

Και ο Μεντιλίμπαρ θέλει τα μπακ του να είναι επιθετικά, αλλά όχι ανεξέλεγκτα.

Θέλει να γνωρίζουν πότε πρέπει να ανέβουν και, εξίσου σημαντικό, πότε πρέπει να μείνουν στη θέση τους.

Ο Σάλιακας δείχνει μία διαφορετική λογική

Η περίπτωση του Μανώλη Σάλιακα είναι ίσως το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα.

Ο Έλληνας δεξιός μπακ δεν έχει το εκρηκτικό στοιχείο ή τη δημιουργική «τρέλα» του Ροντινέι.

Έχει όμως χαρακτηριστικά που ταιριάζουν πολύ περισσότερο σε μία αυστηρότερη τακτική λειτουργία.

Σωστό timing στις προωθήσεις, καλή σέντρα, πειθαρχία στη θέση και μεγαλύτερη συνέπεια στις επιστροφές.

Το γκολ του Ζότα Σίλβα στην Τρίπολη ήρθε ήδη από μία τέτοια ενέργεια.

Η σέντρα του Σάλιακα δεν ήταν μία τυχαία επιθετική έμπνευση. Ήταν μία κίνηση με συγκεκριμένο χρόνο, χώρο και στόχο.

Και όταν ο ίδιος ο Μεντιλίμπαρ επισημαίνει ότι πρόκειται για κάτι που δουλεύεται στις προπονήσεις, τότε το μήνυμα γίνεται ακόμη πιο σαφές.

Ο Ολυμπιακός δεν θέλει απλώς να έχει μπακ που επιτίθεται.

Θέλει η επίθεση του μπακ να αποτελεί κομμάτι του μηχανισμού.

Ο Πέντερσεν φέρνει ένταση και αθλητικότητα

Αν ο Σάλιακας προσφέρει περισσότερο έλεγχο, ο Μάρκους Πέντερσεν έρχεται για να προσθέσει διαφορετικά χαρακτηριστικά.

Ταχύτητα, ένταση, συνεχή τρεξίματα και δυνατότητα κάλυψης ολόκληρης της πλευράς.

Σε ηλικία 26 ετών και με εμπειρίες από Serie A, Eredivisie και ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ο Νορβηγός βρίσκεται σε μία φάση καριέρας όπου μπορεί να υποστηρίξει υψηλές εντάσεις για μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Και για το ποδόσφαιρο του Μεντιλίμπαρ αυτό έχει τεράστια σημασία.

Η πίεση ψηλά απαιτεί επιστροφές.

Οι γρήγορες επιθέσεις απαιτούν παίκτες που μπορούν να επαναλάβουν σπριντ.

Και οι μεταβάσεις απαιτούν έναν ακραίο αμυντικό που να μπορεί να επιτεθεί και λίγα δευτερόλεπτα αργότερα να βρίσκεται ξανά σωστά τοποθετημένος.

Εκεί ακριβώς φαίνεται πως επενδύει ο Ολυμπιακός.

Δεν ψάχνει νέο Ροντινέι

Αυτό είναι ίσως το βασικό συμπέρασμα.

Ο Ολυμπιακός δεν απέκτησε Σάλιακα και Πέντερσεν για να βρει έναν νέο Ροντινέι.

Απέκτησε δύο παίκτες για να αλλάξει τον τρόπο λειτουργίας της θέσης.

Ο Ροντινέι μπορούσε να πάρει μία φάση που δεν υπήρχε και να τη δημιουργήσει μόνος του.

Μπορούσε να ντριμπλάρει, να λειτουργήσει σαν δεύτερος εξτρέμ και να γίνει επιπλέον δημιουργός.

Σάλιακας και Πέντερσεν καλούνται να δώσουν κάτι διαφορετικό.

Περισσότερη πειθαρχία.

Καλύτερη ισορροπία.

Πιο συγκεκριμένες κινήσεις μέσα στο επιθετικό πλάνο.

Μεγαλύτερη συνέπεια χωρίς την μπάλα.

Δεν πρόκειται, λοιπόν, για απλή αντικατάσταση ποδοσφαιριστή.

Πρόκειται για ανασχεδιασμό ολόκληρης της δεξιάς πλευράς.

Αυτό που δεν αντικαθίσταται εύκολα

Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά.

Ο Ολυμπιακός μπορεί να κερδίσει τακτική συνέπεια, αλλά χάνει έναν ποδοσφαιριστή με προσωπικότητα.

Και αυτό δεν αποτυπώνεται εύκολα στα στατιστικά.

Ο Ροντινέι ήταν ένας παίκτης που δεν φοβόταν ποτέ να πάρει την μπάλα όταν το παιχνίδι γινόταν δύσκολο.

Έπαιζε με συναίσθημα.

Παρέσυρε την εξέδρα.

Έδινε ενέργεια στην ομάδα.

Και μέσα σε μία τετραετία γεμάτη σημαντικές στιγμές, κατάφερε να δεθεί πραγματικά με τον κόσμο.

Αυτό το στοιχείο δεν αντικαθίσταται με δύο νέες μεταγραφές.

Ούτε με περισσότερα τρεξίματα.

Ούτε με καλύτερες επιστροφές.

Ο Μεντιλίμπαρ θα πρέπει να βρει αλλού τη δημιουργικότητα και την προσωπικότητα που πρόσφερε ο Βραζιλιάνος.

Μία απόφαση που μοιάζει με σχέδιο

Αγωνιστικά, πάντως, η κατεύθυνση έχει λογική.

Ο Ροντινέι βρίσκεται στα 34, ο προπονητής του δεν τον έβλεπε πλέον ως κλασικό δεξί μπακ και ο Ολυμπιακός είχε ήδη προχωρήσει στην απόκτηση δύο παικτών για τη θέση πριν ανοίξει ο δρόμος της αποχώρησης.

Αυτό δεν μοιάζει με κίνηση πανικού.

Μοιάζει με απόφαση που είχε προετοιμαστεί.

Ο Ολυμπιακός αποδέχεται ότι θα χάσει μέρος της ατομικής δημιουργίας του Ροντινέι, με αντάλλαγμα δύο διαφορετικές λύσεις που μπορούν να υπηρετήσουν καλύτερα τον τρόπο παιχνιδιού του προπονητή.

Ο Σάλιακας προσφέρει εμπειρία, έλεγχο και τακτική συνέπεια.

Ο Πέντερσεν ένταση, ταχύτητα και αθλητικότητα.

Το μεγάλο ερώτημα θα απαντηθεί μόνο στο γήπεδο.

Γιατί ο Μεντιλίμπαρ φαίνεται πως δεν ήθελε να βρει τον επόμενο Ροντινέι.

Ήθελε να φτιάξει μία νέα δεξιά πλευρά.

Και ίσως αυτό να αποτελεί το καλύτερο κλείσιμο για έναν ποδοσφαιριστή που αφήνει τον Ολυμπιακό ενώ ακόμη έχει πράγματα να δώσει.

Όχι όταν ο κύκλος του έχει ήδη ξεθωριάσει.

Αλλά λίγο πριν αρχίσει να ξεθωριάζει.