Ο Ολυμπιακός «πέταξε» στα σκουπίδια μια τεράστια ευκαιρία στη “Φοντέτα” απέναντι στη Βαλένθια, περιπλέκοντας επικίνδυνα τη ζωή του στο φινάλε της κανονικής περιόδου. Η οδυνηρή ήττα στην ιβηρική χερσόνησο δεν στερεί απλώς την απαιτούμενη ηρεμία από το στρατόπεδο των Πειραιωτών, αλλά επαναφέρει ορμητικά στο προσκήνιο το πιο σκοτεινό «φάντασμα» της εποχής του Γιώργου Μπαρτζώκα, την αδυναμία διαχείρισης στα κλειστά παιχνίδια.
Η χαμένη ασφάλεια και το “βουνό” του προγράμματος
Αν το ροζ φύλλο αγώνα ταξίδευε στον Πειραιά, η υπόθεση-πρόκριση θα μετέτρεπε τις επόμενες εβδομάδες σε μια άνετη, διαδικαστική πορεία. Δύο βατές νίκες κόντρα στη Βιλερμπάν στη Γαλλία και το Μιλάνο στο φαληρικό στάδιο αρκούσαν για να “κλειδώσουν” οριστικά τον στόχο. Τώρα, η μαθηματική εξίσωση γεμίζει αγκάθια, απαιτώντας μια τεράστια υπέρβαση απέναντι σε θηρία.
Η ερυθρόλευκη μηχανή καλείται πλέον να βρει ζωτικούς βαθμούς απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης εντός έδρας ή τη Χάποελ εκτός, κοντράροντας ομάδες που “καίγονται” ακριβώς για τον ίδιο στόχο. Το βαθμολογικό κόστος, ωστόσο, ίσως αποδειχθεί το λιγότερο μπροστά στο ψυχολογικό βάρος που συσσωρεύεται στα αποδυτήρια. Το Λιμάνι βλέπει ξανά την ίδια ταινία, με την ομάδα να “βραχυκυκλώνει” επικίνδυνα όταν η μπάλα ζυγίζει τόνους στα τελευταία δευτερόλεπτα.
Το σύνδρομο της τελευταίας στιγμής και ο αιώνιος αντίπαλος
Το αφήγημα περί απουσίας παικτών με το ένστικτο του “killer” αποτελεί μια βολική, αλλά σαθρή δικαιολογία που καταρρέει μπροστά στην ποιότητα του ρόστερ. Ο Σάσα Βεζένκοφ αποτελεί τον ορισμό του “κλατς” παίκτη, ο Εβάν Φουρνιέ πήρε πάνω του την ευθύνη στην Ισπανία δίχως δισταγμό, ενώ ο Τάιλερ Ντόρσεϊ ζει για να εκτελεί υπό πίεση. Το πραγματικό πρόβλημα εντοπίζεται στο τακτικό πλάνο που αδυνατεί να απελευθερώσει αυτή την ποιότητα, “πνίγοντας” τους σταρ σε μηχανικές επιλογές όταν το ρολόι αδειάζει.
Την ίδια ακριβώς ώρα, ο Παναθηναϊκός αποδεικνύει πώς κερδίζονται οι μάχες στο νήμα. Με τους Ναν, Οσμάν και Χέιζ-Ντέιβις να βγαίνουν μπροστά κόντρα στο Ντουμπάι, οι «πράσινοι» αναδεικνύουν μια διαφορά αυτοπεποίθησης και καθαρού μυαλού που λείπει από τον αιώνιο αντίπαλο. Στη σκληρή αρένα της Euroleague, η προσπάθεια δεν μπαίνει στον βαθμολογικό πίνακα· μετρούν μόνο οι νίκες που δεν αφήνεις να γλιστρήσουν μέσα από τα χέρια σου.

