Τέλος τα σενάρια στον Παναθηναϊκό: Η αλήθεια για την παραμονή Αταμάν και το «ταμείο» του Ιουνίου

Η τέταρτη ήττα του Παναθηναϊκού στη Stoiximan GBL, αυτή τη φορά από τον Ηρακλή, προκάλεσε σεισμικές δονήσεις στο «πράσινο» στρατόπεδο. Όπως είναι αναμενόμενο σε τέτοιες περιπτώσεις, οι φήμες για το μέλλον του Εργκίν Αταμάν άρχισαν να οργιάζουν, με τα σενάρια περί άμεσης απομάκρυνσης να κατακλύζουν τα social media. Ωστόσο, η πραγματικότητα εντός των τειχών της ΚΑΕ είναι αρκετά διαφορετική από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της «καταστροφολογίας».

Η πίστωση χρόνου και η «ασπίδα» του Βερολίνου

Παρά την εικόνα της ομάδας που, κακά τα ψέματα, δεν ικανοποιεί ούτε τον πιο αισιόδοξο οπαδό, η διοίκηση του Παναθηναϊκού φαίνεται πως επιλέγει την ψυχραιμία. Η απόφαση για την παραμονή του Τούρκου τεχνικού τουλάχιστον μέχρι το τέλος της τρέχουσας σεζόν θεωρείται ειλημμένη.

Ο Αταμάν δεν είναι ένας τυχαίος προπονητής που «περνούσε από εκεί»· είναι ο άνθρωπος που επανέφερε τον σύλλογο στην κορυφή της Ευρώπης πριν από δύο χρόνια, και αυτό του προσφέρει ένα πανίσχυρο αγωνιστικό και «πολιτικό» έρεισμα.

Τα βασικά δεδομένα της κατάστασης:

• Η πίστη στους στόχους: Στο ΟΑΚΑ θεωρούν ότι κανένας βασικός στόχος δεν έχει χαθεί οριστικά, παρά τα αρνητικά αποτελέσματα σε Ελλάδα και EuroLeague.
• Το δικαίωμα στην κρίση: Ο Αταμάν έχει κερδίσει το δικαίωμα να κριθεί στο τέλος της διαδρομής και όχι εν θερμώ, μετά από μια κακή βραδιά στο πρωτάθλημα.
• Η κρίσιμη καμπή της EuroLeague: Οι επόμενες αναμετρήσεις στην Ευρώπη θα αποτελέσουν το βαρόμετρο για την τελική αποτίμηση της χρονιάς.

Το καλοκαίρι που όλα θα μπουν στο τραπέζι

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο Εργκίν Αταμάν απολαμβάνει μια «λευκή επιταγή» διαρκείας. Η ειρωνεία της τύχης είναι ότι ενώ η παραμονή του τώρα είναι δεδομένη, το μέλλον του μετά τον Ιούνιο παραμένει ένα τεράστιο ερωτηματικό.

Αν η χρονιά ολοκληρωθεί με τρόπο ανάλογο της περσινής –ή ακόμα χειρότερο– τότε η κουβέντα θα ξεκινήσει από μηδενική βάση. Προς το παρόν, ο Τούρκος τεχνικός παραμένει στο τιμόνι, καλούμενος να βρει τις λύσεις σε μια ομάδα που μοιάζει να έχει χάσει τον προσανατολισμό της, περιμένοντας τις «μεγάλες μάχες» που θα καθορίσουν τη μοίρα του.