Κάθε Φλεβάρης στο λιμάνι είναι βαρύς και ο ουρανός μοιάζει πάντα λίγο πιο γκρίζος ανεξάρτητα από τον καιρό. Πριν το αγωνιστικό κομμάτι και τη λάμψη της EuroLeague υπάρχει πάντα η ιερή υποχρέωση της μνήμης. Στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας λίγο πριν την αναμέτρηση με τη Βίρτους Μπολόνια ο χρόνος σταμάτησε για λίγο γυρίζοντας πίσω στο 1981. Το κλίμα φορτίστηκε βαριά αποδεικνύοντας πως ο σύλλογος δεν είναι απλώς μια ανώνυμη εταιρεία αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που αναπνέει μέσα από την ιστορία του.
Οι στιγμές που εκτυλίχθηκαν στο παρκέ ήταν από εκείνες που υπενθυμίζουν σε όλους το πραγματικό μέγεθος του συλλόγου. Οι ιδιοκτήτες της ΚΑΕ Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος βρέθηκαν εκεί για να καταθέσουν λουλούδια δείχνοντας τον δρόμο του σεβασμού. Μαζί τους σύσσωμο το αγωνιστικό τμήμα και το προπονητικό σταφ στάθηκαν προσοχή μπροστά στο μνημείο των αδικοχαμένων παιδιών.
Ο Ιταλός που νιώθει Έλληνας
Αυτό όμως που προκάλεσε τη μεγαλύτερη αίσθηση και άγγιξε τις καρδιές των φιλάθλων ήταν η στάση ενός αντιπάλου. Ο Ντάνιελ Χάκετ μπορεί να φοράει πλέον άλλη φανέλα όμως απέδειξε πως η θητεία του στον Ολυμπιακό άφησε μέσα του ανεξίτηλα σημάδια. Ο Ιταλός γκαρντ πλησίασε με ταπεινότητα και άφησε λουλούδια τιμώντας τη μνήμη των θυμάτων της Θύρας 7 σαν να μην έφυγε ποτέ από την ομάδα.
- Ο Χάκετ κατέθεσε λουλούδια ως ελάχιστο φόρο τιμής
- Οι αδερφοί Αγγελόπουλοι ηγήθηκαν της τελετής μνήμης
- Το ΣΕΦ τήρησε σιγή σεβασμού για τα 21 θύματα
Τέτοιες ενέργειες από αθλητές που επιστρέφουν ως αντίπαλοι δείχνουν το ποιόν του ανθρώπου και το δέσιμο που δημιουργεί αυτός ο σύλλογος. Ο Χάκετ δεν έκανε μια τυπική κίνηση δημοσίων σχέσεων. Έκανε μια κίνηση ψυχής αναγνωρίζοντας πως κάποια πράγματα είναι πάνω από το μπάσκετ, πάνω από νίκες και ήττες.
Η μνήμη είναι ζωντανή
Η εικόνα των παικτών και της διοίκησης να αποτίουν φόρο τιμής είναι το ετήσιο χρέος που κρατάει τη φλόγα αναμμένη. Για τον Ολυμπιακό η 8η Φεβρουαρίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι κομμάτι του DNA του. Το γεγονός ότι ξένοι παίκτες και προπονητές αντιλαμβάνονται αυτό το βάρος και συμμετέχουν με τέτοια ευλάβεια δείχνει πως η κουλτούρα της ομάδας μεταλαμπαδεύεται σωστά σε όποιον περνάει την πόρτα του Ρέντη ή του ΣΕΦ.
Τα παιδιά δεν έφυγαν ποτέ από το γήπεδο. Είναι εκεί σε κάθε αγώνα, σε κάθε σύνθημα και κυρίως σε στιγμές σαν τη χθεσινή όπου η σιωπή ακούγεται πιο δυνατά από κάθε ιαχή.
δες μοναδικές εικονες εδω
