Χεζόνια ή Ντιαλό για τον Ολυμπιακό; Η επιλογή που ίσως ταιριάζει περισσότερο από όσο δείχνουν τα ονόματα

Αν ο Ολυμπιακός είχε κάποια στιγμή τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα στον Μάριο Χεζόνια και τον Άλφα Ντιαλό, η πρώτη αντίδραση θα ήταν σχεδόν αυθόρμητη, Χεζόνια.

Μεγαλύτερο όνομα, μεγαλύτερη επιθετική κλάση, προσωπικότητα που μπορεί να πάρει ένα παιχνίδι πάνω της και ένας παίκτης που έχει αποδείξει ότι μπορεί να λειτουργήσει ως πρωταγωνιστής στο κορυφαίο επίπεδο της EuroLeague.

Μόνο που η σωστή μεταγραφή δεν είναι πάντοτε ο καλύτερος παίκτης.

Είναι ο παίκτης που κουμπώνει καλύτερα σε αυτό που ήδη έχεις.

Και αν κοιτάξει κανείς τη σημερινή δομή του Ολυμπιακού, η απάντηση αρχίζει να γίνεται αρκετά πιο ενδιαφέρουσα.

Ο Χεζόνια είναι ο μεγαλύτερος σταρ

Ο Μάριο Χεζόνια δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις.

Στην τελευταία του σεζόν στη Ρεάλ Μαδρίτης είχε 13,2 πόντους περίπου ανά παιχνίδι στη EuroLeague, μαζί με 3,9 ριμπάουντ και πάνω από δύο ασίστ, ενώ στην ισπανική λίγκα ήταν ακόμη καλύτερος.

Στη Liga Endesa αναδείχθηκε MVP της σεζόν 2025-26, έχοντας 17,5 πόντους, 4,9 ριμπάουντ και 1,9 ασίστ σε μόλις 23,5 λεπτά συμμετοχής. Σε ένα παιχνίδι απέναντι στη Μούρθια έφτασε ακόμη και τους 40 πόντους με οκτώ τρίποντα.

Αυτό εξηγεί ακριβώς τι αγοράζεις με τον Κροάτη.

Ατομικό σκορ, προσωπικότητα, μέγεθος στις θέσεις «3» και «4», post παιχνίδι, transition, σουτ και δυνατότητα να δημιουργήσει κατοχή όταν το σύστημα σταματήσει να παράγει.

Είναι ένας παίκτης που σε κλειστό παιχνίδι μπορεί απλώς να πάρει την μπάλα και να δημιουργήσει κάτι από το μηδέν.

Ο Χεζόνια έχει επίσης το μέγεθος για να παίξει δίπλα στον Βεζένκοφ, μπορεί να κατεβάσει ριμπάουντ και δεν είναι αμυντικά αδιάφορος.

Υπάρχει όμως ένα «αλλά».

Το πρόβλημα είναι πόσες μπάλες χωρούν στο ίδιο παρκέ

Ο σημερινός Ολυμπιακός διαθέτει ήδη Σάσα Βεζένκοφ, Εβάν Φουρνιέ και Τάιλερ Ντόρσεϊ, ενώ έχει προσθέσει δημιουργία στην περιφέρεια με Μοντέρο και Μίλερ-ΜακΙντάιρ. Στις θέσεις των φόργουορντ υπάρχουν επίσης οι Παπανικολάου, Τάισον Γουόρντ και Εμπάι Εντιάι.

Ο Φουρνιέ παραμένει ένας από τους παίκτες που χρειάζονται κατοχές για να είναι πραγματικά επικίνδυνοι, ενώ ο Βεζένκοφ αποτελεί κεντρικό σημείο της επίθεσης.

Ο Χεζόνια θα έκανε τον Ολυμπιακό πιο ταλαντούχο.

Δεν είναι όμως βέβαιο ότι θα τον έκανε στον ίδιο βαθμό πιο ισορροπημένο.

Και η περσινή του EuroLeague είχε ένα στοιχείο που δεν μπορεί να αγνοηθεί: σούταρε περίπου 30% από το τρίποντο, ενώ πήρε μεγάλο αριθμό προσπαθειών.

Δεν σημαίνει ότι ξαφνικά έγινε κακός σουτέρ. Η συνολική του καριέρα λέει το αντίθετο. Δείχνει όμως ότι για να πάρεις το καλύτερο από τον Χεζόνια πρέπει να του δώσεις χώρο, ρόλο και ελευθερία.

Στον Ολυμπιακό αυτά θα έπρεπε να μοιραστούν.

Γιατί ο Ντιαλό μοιάζει περισσότερο με το κομμάτι που λείπει

Και εδώ εμφανίζεται ο Άλφα Ντιαλό.

Ο 29χρονος φόργουορντ δεν έχει την επιθετική λάμψη του Χεζόνια. Δεν θα του δώσεις την μπάλα στις τελευταίες δύο κατοχές περιμένοντας να σου δημιουργήσει μόνος του 10 πόντους.

Αλλά κάνει πράγματα που ένας Ολυμπιακός γεμάτος επιθετικό ταλέντο μπορεί να χρειάζεται ακόμη περισσότερο.

Τη σεζόν 2025-26 με τη Μονακό είχε 11,9 πόντους, 4,4 ριμπάουντ, 1,5 ασίστ, 1,3 κλεψίματα και 0,5 τάπες, σουτάροντας περίπου 50% συνολικά και σχεδόν 59% στα δίποντα.

Κυρίως, όμως, αναδείχθηκε Καλύτερος Αμυντικός της EuroLeague.

Και δεν ήταν μια βράβευση που βασίστηκε απλώς στα κλεψίματα.

Η ίδια η EuroLeague τον περιέγραψε ουσιαστικά ως αμυντικό «ελβετικό σουγιά»: δύναμη, μήκος, ταχύτητα και μπασκετικό IQ που του επιτρέπουν να αλλάζει πάνω σε διαφορετικές θέσεις και να αναλαμβάνει από guards μέχρι forwards.

Αυτό για τον Ολυμπιακό έχει τεράστια αξία.

Ένας παίκτης που μπορεί να κάνει τη «βρώμικη δουλειά» δίπλα στους σταρ

Φανταστείτε μία πεντάδα με Μίλερ-ΜακΙντάιρ, Φουρνιέ, Ντιαλό, Βεζένκοφ και Μιλουτίνοφ.

Ο Ντιαλό δεν χρειάζεται να πάρει 12-15 σουτ.

Μπορεί να αναλάβει τον καλύτερο περιφερειακό ή φόργουορντ του αντιπάλου, να αλλάξει στα pick-and-roll, να κυνηγήσει επιθετικό ριμπάουντ και να κόψει προς το καλάθι όταν η άμυνα κοιτάζει τον Φουρνιέ ή τον Βεζένκοφ.

Και αν χρειαστεί, μπορεί να βάλει και 15-20 πόντους.

Αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του.

Δεν απαιτεί να αλλάξει ο Ολυμπιακός για χάρη του. Προσαρμόζεται εκείνος σε αυτό που χρειάζεται η ομάδα.

Υπάρχει φυσικά και αδυναμία.

Το τρίποντο.

Ο Ντιαλό έμεινε περίπου στο 33-34% από μακριά την περασμένη σεζόν, άρα δεν αποτελεί τον shooter που θα τιμωρεί αυτομάτως κάθε βοήθεια της άμυνας.

Σε πεντάδες με παίκτες που επίσης δεν αποτελούν μεγάλες απειλές από την περιφέρεια, το spacing μπορεί να γίνει ζήτημα.

Όμως δίπλα σε Φουρνιέ, Ντόρσεϊ και Βεζένκοφ το πρόβλημα περιορίζεται αισθητά.

Χεζόνια για το ταβάνι, Ντιαλό για την ισορροπία

Αν η ερώτηση ήταν «ποιος είναι ο καλύτερος παίκτης;», θα επέλεγα τον Χεζόνια.

Αν η ερώτηση είναι όμως «ποιος χρειάζεται περισσότερο ο σημερινός Ολυμπιακός;», η δική μου απάντηση είναι ο Άλφα Ντιαλό.

Ο Κροάτης προσθέτει ένα ακόμη επιθετικό «πυρηνικό όπλο» σε μια ομάδα που ήδη διαθέτει αρκετά.

Ο Ντιαλό προσθέτει κάτι διαφορετικό: άμυνα κορυφαίου επιπέδου, switchability, αθλητικότητα, μέγεθος, ριμπάουντ και έναν παίκτη που μπορεί να υπηρετήσει τους σταρ χωρίς να εξαφανίζεται επιθετικά.

Ειδικά με τον Παπανικολάου πλέον στα 36 του χρόνια και τον Ολυμπιακό να χρειάζεται σταδιακά μια νέα μεγάλη αμυντική αναφορά στο «3», ο Ντιαλό θα μπορούσε να αποτελέσει σχεδόν ιδανική μετάβαση.

Υπάρχει βέβαια ένα σημαντικό δεδομένο: αυτή τη στιγμή δεν είναι διαθέσιμος.

Ο Ντιαλό υπέγραψε μονοετές συμβόλαιο με τους Ντένβερ Νάγκετς, ενώ ο Χεζόνια αποχώρησε από τη Ρεάλ και επέστρεψε επίσης στο NBA, υπογράφοντας στους Κλίβελαντ Καβαλίερς.

Άρα μιλάμε για σενάρια που θα αποκτούσαν πραγματική βάση μόνο αν κάποιος από τους δύο επέστρεφε στην Ευρώπη.

Η τρίτη επιλογή: Ντέρικ Άλστον Τζούνιορ

Αν έπρεπε να προσθέσουμε μία ακόμη περίπτωση στο τραπέζι, θα κοίταζα σοβαρά τον Ντέρικ Άλστον Τζούνιορ της Βίρτους Μπολόνια.

Δεν είναι το όνομα του Χεζόνια ούτε ο αμυντικός εξολοθρευτής του Ντιαλό.

Είναι όμως μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ενδιάμεση λύση.

Ο 2,06 μ. Αμερικανός φόργουορντ ολοκλήρωσε την πρώτη του σεζόν στη EuroLeague με περίπου 10 πόντους σε 22 λεπτά, σουτάροντας το εντυπωσιακό 44,7% στα τρίποντα και 90,1% στις βολές.

Και αυτό είναι ακριβώς το στοιχείο που θα μπορούσε να τον κάνει πολύ επικίνδυνο δίπλα στον Βεζένκοφ.

Ένας φόργουορντ 2,06 μ. που μπορεί να παίξει χωρίς την μπάλα, να ανοίξει το γήπεδο, να επιτεθεί σε closeout και να τιμωρήσει με συνέπεια από την περιφέρεια δημιουργεί χώρους για όλη την επίθεση.

Δεν θα απαιτούσε επίσης τον ρόλο ενός Χεζόνια, κάτι που θα άφηνε τις επιθετικές ιεραρχίες πολύ πιο καθαρές.

Το μειονέκτημα είναι ότι δεν έχει την αμυντική επίδραση του Ντιαλό και βρίσκεται ήδη με πολυετές συμβόλαιο στη Βίρτους, επομένως ούτε αυτή αποτελεί εύκολη ή άμεσα διαθέσιμη περίπτωση.

Αγωνιστικά όμως είναι ένα όνομα που αξίζει να υπάρχει στη συζήτηση.

Αν λοιπόν έπρεπε να βάλω τις τρεις περιπτώσεις σε σειρά αποκλειστικά με βάση το fit στον σημερινό Ολυμπιακό, θα πήγαινα:

1. Άλφα Ντιαλό – η καλύτερη ισορροπία και το μεγαλύτερο αμυντικό upgrade.
2. Μάριο Χεζόνια – ο κορυφαίος παίκτης των τριών και η επιλογή με το υψηλότερο επιθετικό ταβάνι.
3. Ντέρικ Άλστον Τζούνιορ – η πιο «καθαρή» λύση για μέγεθος και elite shooting χωρίς να απαιτεί πολλές κατοχές.

Ο Χεζόνια θα έκανε περισσότερο θόρυβο. Ο Ντιαλό, όμως, ίσως έκανε τον Ολυμπιακό πιο δύσκολο να νικηθεί.

Και σε ένα ήδη γεμάτο ρόστερ που θέλει να πρωταγωνιστήσει ξανά στην EuroLeague, αυτό μπορεί να είναι τελικά το σημαντικότερο κριτήριο.