Όταν μιλάει ο Τζο Αρλάουκας, σπάνια θα ακούσεις ξύλινη γλώσσα ή διπλωματικές απαντήσεις. Ο θρύλος της EuroLeague, που έχει φάει τα ευρωπαϊκά παρκέ με το κουτάλι, βλέπει τη φετινή διοργάνωση όχι απλώς ως έναν μαραθώνιο αγώνων, αλλά ως ένα πεδίο παράδοξων φαινομένων. Η αστάθεια των ομάδων που ανεβοκατεβάζουν στροφές μέσα στο ίδιο παιχνίδι δεν είναι τυχαία, αλλά αποτέλεσμα μιας ελλιπούς προετοιμασίας που δικαιώνει για πρώτη φορά τα παράπονα των προπονητών.
Αυτό που έχει όμως πραγματικό ενδιαφέρον είναι η οπτική του για την ευθραυστότητα των σύγχρονων αθλητών. Σε μια εποχή που η επιστήμη και οι ανέσεις έχουν φτάσει στο ζενίθ, οι παίκτες μοιάζουν πιο ευάλωτοι από ποτέ. Ο Αρλάουκας δεν διστάζει να κάνει την άβολη σύγκριση με τη δική του εποχή, τότε που τα ιδιωτικά τζετ και τα υπερσύγχρονα recovery rooms ήταν σενάρια επιστημονικής φαντασίας.
Η πολυτέλεια που δεν φέρνει αντοχή
Είναι απορίας άξιο πώς γίνεται οι παίκτες του σήμερα, που ταξιδεύουν με business class και παίζουν σε «χαλιά», να βγάζουν τόσους τραυματισμούς. Η απορία του βετεράνου φόργουορντ ακουμπάει μια ευαίσθητη χορδή του σύγχρονου μπάσκετ. Κάποτε έβγαιναν από το αεροπλάνο της γραμμής και πήγαιναν κατευθείαν για προπόνηση με επαφές που θύμιζαν πάλη. Σήμερα, παρά τις ανέσεις, τα κορμιά φαίνεται να μην αντέχουν, δημιουργώντας ένα μυστήριο που κανείς δεν μπορεί να λύσει με σιγουριά.
Το τέλος μιας εποχής στους πάγκους
Η ανάλυσή του βαθαίνει όταν αγγίζει το θέμα της νοοτροπίας και της αποχώρησης ιερών τεράτων όπως ο Ομπράντοβιτς και ο Μεσίνα από το προσκήνιο. Εδώ εντοπίζεται το πραγματικό πρόβλημα της σύνδεσης. Οι παλιοί προπονητές, μαθημένοι στην απόλυτη πειθαρχία και τον έλεγχο, βρήκαν μπροστά τους έναν τοίχο επικοινωνίας με τη νέα γενιά παικτών.
Το χάσμα δεν είναι τακτικό, είναι καθαρά πνευματικό. Οι σημερινοί αθλητές δεν ανταποκρίνονται στο «μαστίγιο» με τον τρόπο που το έκαναν οι παλιότεροι και αυτό οδηγεί μοιραία σε αδιέξοδα. Ο Αρλάουκας το θέτει ρεαλιστικά, υπογραμμίζοντας πως οι προπονητές μεγαλώνουν, αλλά η ηλικία των παικτών στα αποδυτήρια παραμένει πάντα η ίδια, κάνοντας την προσαρμογή μια εξίσωση για δυνατούς λύτες.
Το όνειρο του ΟΑΚΑ και η συμβουλή στη Θεσσαλονίκη
Κοιτάζοντας το μέλλον και το ενδεχόμενο ενός ελληνικού Final Four στο ΟΑΚΑ, ο Αρλάουκας αντιλαμβάνεται την ιστορική ευκαιρία αλλά και τον κίνδυνο. Η παρουσία Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού στην τελική φάση μέσα στην Αθήνα θα ήταν το απόλυτο σενάριο, αν και η λέξη «ασφάλεια» μπαίνει με ένα ερωτηματικό που κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει.
Τέλος, το μήνυμά του προς τον Άρη και τον ΠΑΟΚ είναι ίσως το πιο ουσιώδες κομμάτι της σκέψης του. Τα χρήματα δεν είναι το παν. Η κουλτούρα και η ταυτότητα είναι αυτά που χτίζουν δυναστείες. Αν οι ομάδες της Θεσσαλονίκης μείνουν πιστές στο πλάνο τους χωρίς να παρασύρονται, μπορούν να καλύψουν την απόσταση, όχι αγοράζοντας παίκτες, αλλά δημιουργώντας χαρακτήρα.
