Ο Μόντε Μόρις πάτησε Αθήνα και στον μπασκετικό Ολυμπιακός ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση.Όχι για μια απλή προσθήκη στο ροτέισον.Αλλά για την κάλυψη ενός κενού που φώναζε εδώ και μήνες.Γιατί η αλήθεια ήταν σκληρή και φαινόταν στο παρκέ, ο Ολυμπιακός έπαιζε χωρίς κανονικό άσο.
Χωρίς σταθερό χειριστή.Χωρίς guard που να δίνει ρυθμό.Χωρίς παίκτη να παίρνει αποφάσεις όταν η μπάλα καίει.Οι αλχημείες δεν κράτησαν. Οι ρόλοι ανάγκης κατέρρευσαν.
Όταν το κενό δεν καλύπτεται με υπομονή
Ο Σέιμπεν Λι και ο Φρανκ Νιλικίνα δεν κατάφεραν ποτέ να φτάσουν τον πήχη.Όχι σε ένα κακό βράδυ.Συνολικά, μέσα στη σεζόν.Δεν έδωσαν ασφάλεια.Δεν έδωσαν έλεγχο.Και κυρίως, δεν έδωσαν λόγο εμπιστοσύνης στα κρίσιμα λεπτά.
Σε επίπεδο EuroLeague, αυτό δεν συγχωρείται.
Ο Γουόκαπ δεν έφταιγε. Απλώς πλήρωνε το κενό
Ο Τόμας Γουόκαπ δεν ήταν το πρόβλημα. Ήταν όμως αναγκασμένος να σηκώνει βάρος που δεν του αναλογούσε μόνος. Ο ρόλος του είναι ξεκάθαρος και διαχρονικά επιτυχημένος όταν υπάρχει ισορροπία.
Φέτος όμως:
- λιγότερη ένταση στην άμυνα
- λιγότερη πίεση στην μπάλα
- πιο βαρύ transition
Όχι γιατί «έπεσε», αλλά γιατί φόρεσε ρόλο που δεν είναι δικός του.Ο Γουόκαπ είναι οργανωτής. Όχι εκτελεστής πρώτης επιλογής.
Ο ρόλος του Μόρις και η αλλαγή ισορροπίας
Εδώ μπαίνει ο Μόντε Μόρις.Guard με καθαρό μυαλό.Έλεγχο ρυθμού.Και εμπειρία σε πραγματικό υψηλό επίπεδο.Δεν έρχεται για να μοιραστεί απλώς τον χρόνο.Έρχεται για να μπει μπροστά.
Να κατεβάσει την μπάλα χωρίς άγχος.Να διαβάσει το pick n roll.Να πάρει κατοχές στο τέλος και να αναγκάσει την άμυνα να τον σεβαστεί.Και αυτό αλλάζει τα πάντα.
Ο Γουόκαπ επιστρέφει στον σωστό του ρόλο ως δεύτερος άσος, πίεση, ενέργεια, ένταση. Εκεί όπου ο Ολυμπιακός έχει λειτουργήσει καλύτερα τα προηγούμενα χρόνια.
Δεν είναι πανάκεια. Είναι όμως βάση
Η άφιξη του Μόρις δεν λύνει όλα τα προβλήματα.Αλλά κλείνει το μεγαλύτερο.Το παιχνίδι αποκτά λογική.Οι επιθέσεις αποκτούν αρχή και τέλος.Τα κλεισίματα δεν μοιάζουν πια με αυτοσχεδιασμό.Και αυτό, σε αυτό το επίπεδο, είναι τεράστια διαφορά.
Τι σημαίνει αυτό για Λι και Νιλικίνα
Το ερώτημα πλέον είναι καθαρό,υπάρχει τρίτη αξιόπιστη λύση στον άσο;
Με βάση όσα έχουμε δει, η απάντηση είναι όχι.
Ο Σέιμπεν Λι δεν πλησίασε ποτέ την εικόνα που είχε αλλού.Χωρίς έλεγχο. Χωρίς συνέπεια. Χωρίς διάρκεια.Η παρουσία του κύλησε χωρίς αποτύπωμα.Ήδη υπάρχει κινητικότητα γύρω από το όνομά του και το σενάριο αποχώρησης είναι ανοιχτό.Ο Ολυμπιακός δεν έχει άλλο χρόνο για πειράματα.
Η περίπτωση Νιλικίνα είναι διαφορετική, αλλά εξίσου προβληματική.Το κορμί υπάρχει.Στο παρκέ όμως δεν βγαίνει ούτε πίεση, ούτε δημιουργία, ούτε απειλή.Και όταν λείπει και η επιθετική επιρροή και η αμυντική υπεραξία, η εξίσωση δεν βγαίνει.
Το συμπέρασμα είναι απλό – και σκληρό
Η ιεραρχία πρέπει να είναι ξεκάθαρη:
Μόρις πρώτος.
Γουόκαπ δεύτερος.
Και τρίτη λύση με καθαρό επιθετικό ρόλο.
Ο Μόντε Μόρις ήρθε για να καλύψει το μεγαλύτερο κενό.Το αν θα υπάρξει συνέχεια στις αποφάσεις, θα δείξει αν ο μπασκετικός Ολυμπιακός θέλει απλώς να σταθεροποιηθεί ή να αλλάξει ουσιαστικά επίπεδο στην περιφέρειά του.
Αυτό το σημείο δεν είναι μπασκετική ανάλυση. Είναι πολιτική απόφαση.
