Το σίριαλ που κράτησε σε αγωνία τους φίλους του Ολυμπιακού τις τελευταίες εβδομάδες φαίνεται πως λαμβάνει το ιδανικό τέλος. Η υπόθεση του Ταϊρίκ Τζόουνς δεν ήταν απλώς μια μεταγραφική κίνηση, αλλά μια μάχη χαρακωμάτων απέναντι σε μια Παρτιζάν που προσπάθησε να παίξει τα ρέστα της. Τελικά, η ξεκάθαρη επιθυμία του παίκτη να φορέσει τα ερυθρόλευκα αποδείχθηκε ισχυρότερη από κάθε πίεση των Σέρβων, αποδεικνύοντας πως το brand name του συλλόγου παραμένει τεράστιο δέλεαρ για τους αθλητές κορυφαίου επιπέδου.
Η διοίκηση των Πειραιωτών κινήθηκε με χειρουργική ακρίβεια, εκμεταλλευόμενη το ρήγμα που υπήρχε στις σχέσεις του Αμερικανού σέντερ με τους οπαδούς της σερβικής ομάδας. Το ποσό των 400.000 ευρώ για το buy out μοιάζει με κλοπή για έναν παίκτη αυτής της ποιότητας στα μέσα της σεζόν. Ο Τζόουνς έρχεται για να γίνει άμεσα κάτοικος Πειραιά και να αλλάξει τις ισορροπίες στη ρακέτα, προσθέτοντας την αθλητικότητα που έλειπε από το ρόστερ σε μια κρίσιμη καμπή της EuroLeague.
Η μπλόφα που δεν έπιασε και η οικονομική υπέρβαση
Στο παρασκήνιο αυτής της υπόθεσης παίχτηκε ένα σκληρό πόκερ, με την πλευρά της Παρτιζάν να προσπαθεί απεγνωσμένα να δημιουργήσει τεχνητή ένταση εμπλέκοντας το όνομα της Μακάμπι. Η προσπάθεια για πλειστηριασμό έπεσε στο κενό, καθώς ο Ολυμπιακός δεν τσίμπησε στο δόλωμα και η «ομάδα του λαού» δεν έδειξε ποτέ ουσιαστικό ενδιαφέρον. Η τακτική αυτή, που θύμισε την υπόθεση Ντουμπάι, απέτυχε παταγωδώς, αφήνοντας τον δρόμο ανοιχτό για τους Αγγελόπουλους.
Η συμφωνία που κλείδωσε είναι εντυπωσιακή και δείχνει πως η ομάδα χτίζει για το μέλλον και όχι μόνο για το παρόν. Το συμβόλαιο διάρκειας 2,5 ετών με τις απολαβές να αγγίζουν το 1 εκατ. ευρώ φέτος και να εκτοξεύονται στο 1,5 εκατ. από του χρόνου, αποτελεί δήλωση προθέσεων. Ο Ολυμπιακός δεν παίρνει έναν παίκτη για να βγάλει τη χρονιά, αλλά επενδύει σε έναν βασικό πυλώνα.
Το ορόσημο της 5ης Ιανουαρίου
Πλέον ο χρόνος μετράει αντίστροφα και η 5η Ιανουαρίου φαντάζει ως η τελική ευθεία για την ολοκλήρωση του deal. Η σιγουριά που πηγάζει από το λιμάνι δεν είναι αλαζονεία, αλλά αποτέλεσμα μιας καλά δουλεμένης στρατηγικής που απέδωσε καρπούς. Με τα χρονικά περιθώρια να στενεύουν, οι επίσημες ανακοινώσεις είναι θέμα ωρών και όχι ημερών.
Η προσθήκη του Τζόουνς αναμένεται να λειτουργήσει ως καταλύτης για την αγωνιστική εικόνα της ομάδας. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας βάζει στη μηχανή του ένα υπερόπλο που μπορεί να τελειώσει φάσεις πάνω από τη στεφάνι και να προσφέρει ασφάλεια στην άμυνα.
Το «θρίλερ» τελειώνει και ο Ολυμπιακός βγαίνει από αυτό ενισχυμένος, όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και επικοινωνιακά.
Εδώ είναι το scouting report, διαμορφωμένο ως μια ενότητα που μπορεί να ενσωματωθεί στο τέλος του άρθρου, προσφέροντας ουσιαστική ανάλυση για το αγωνιστικό προφίλ του παίκτη.
Το «θηρίο» που έλειπε: Τι φέρνει ο Τζόουνς στο παρκέ
Ο Ταϊρίκ Τζόουνς δεν έρχεται στον Πειραιά για να το παίξει τεχνίτης, αλλά για να προσφέρει την ωμή δύναμη και την αθλητικότητα που συχνά έλειπε από τη «frontline» της ομάδας. Είναι ένας κορυφαίος finisher που ζει και αναπνέει πάνω από τη στεφάνι, λειτουργώντας ιδανικά ως αποδέκτης σε καταστάσεις pick and roll. Στα χέρια των δημιουργών του Ολυμπιακού, αναμένεται να τελειώνει φάσεις με καρφώματα που θα ξεσηκώνουν το ΣΕΦ, προσθέτοντας το απαραίτητο κάθετο παιχνίδι.
Αμυντικά, το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι τα γρήγορα πόδια που του επιτρέπουν να βγαίνει μακριά από το καλάθι και να ανταποκρίνεται στις αλλαγές των μαρκαρισμάτων, κάτι που λατρεύει ο Γιώργος Μπαρτζώκας. Παίζει πάντα με τρομερή ένταση και κυνηγάει κάθε ριμπάουντ σαν να είναι το τελευταίο, αν και μερικές φορές ο ενθουσιασμός του τον οδηγεί σε γρήγορα φάουλ. Είναι ο παίκτης που θα μπει για να αλλάξει τον ρυθμό και να βάλει «ξύλο» όταν το παιχνίδι κολλήσει.
Σε αντίθεση με τους κλασικούς ψηλούς που διαθέτει ήδη το ρόστερ, ο Τζόουνς είναι πιο ευέλικτος και τρέχει το γήπεδο σαν περιφερειακός. Δεν διαθέτει μακρινό σουτ και η τεχνική του στο ποστ είναι περιορισμένη, όμως ξέρει τον ρόλο του και δεν εκβιάζει προσπάθειες. Είναι το κομμάτι του παζλ που έλειπε για να γίνει η ρακέτα του Ολυμπιακού απροσπέλαστη, προσφέροντας μια εντελώς διαφορετική διάσταση από τους Φαλ και Μιλουτίνοφ.
Οι «δεινόσαυροι» και ο αθλητής: Γιατί ο Μπαρτζώκας άλλαξε ρότα
Η φιλοσοφία του Γιώργου Μπαρτζώκα τα τελευταία χρόνια βασίστηκε στο δόγμα των «γιγάντων», με τους Φαλ και Μιλουτίνοφ να αποτελούν σκιάχτρα μέσα στη ρακέτα. Αυτοί οι δύο παίκτες προσφέρουν ασφάλεια, όγκο και δημιουργία από το ποστ, όμως υστερούν σε ένα κρίσιμο κομμάτι του σύγχρονου μπάσκετ που λέγεται ταχύτητα. Όταν ο αντίπαλος αποφασίζει να τρέξει ή να παίξει με κοντά σχήματα και πολλά pick and roll μακριά από το καλάθι, οι «δεινόσαυροι» του Ολυμπιακού συχνά δυσκολεύονται να ακολουθήσουν τον ρυθμό.
Ο Τζόουνς έρχεται ακριβώς για να καλύψει αυτή τη «μαύρη τρύπα» στο τακτικό πλάνο. Δεν είναι ο παίκτης που θα ζητήσει την μπάλα με πλάτη για να βρει συμπαίκτη, αλλά είναι η έκρηξη που έλειπε από την εξίσωση. Σε αντίθεση με τους άλλους δύο, μπορεί να βγει με άνεση στα επτά μέτρα και να μαρκάρει κοντούς μετά από αλλαγές (switch defense), χωρίς να φοβάται ότι θα εκτεθεί από την ταχύτητά τους. Είναι το εργαλείο που επιτρέπει στον προπονητή να προσαρμόζει την άμυνά του ανάλογα με τον αντίπαλο.
Ουσιαστικά, ο Ολυμπιακός αποκτά τη δυνατότητα να παίζει με δύο διαφορετικές ταχύτητες μέσα στο ίδιο ματς. Από το σετ παιχνίδι και τη φθορά των ψηλών, μπορεί πλέον να περνάει σε σχήματα «καμικάζι» με τον Τζόουνς να τρέχει το γήπεδο και να τελειώνει φάσεις στον αέρα. Αυτή η πολυφωνία στα χαρακτηριστικά είναι που κάνει το ρόστερ πιο πλήρες από ποτέ, καθώς πλέον υπάρχει απάντηση για κάθε τύπο αντιπάλου που θα βρεθεί στο δρόμο της ομάδας.
