Ολυμπιακός: Γιατί ο Μπαρτζώκας έβαλε τον Τάιρικ Τζόουνς στο «4» και τι μπορεί να αλλάξει

Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες εικόνες στη νίκη του Ολυμπιακού με 82-77 επί της Φενέρμπαχτσε δεν είχε να κάνει με τους 19 πόντους του Φουρνιέ ή το δυνατό φινάλε του Ντόρσεϊ. Ήταν η επιλογή του Γιώργου Μπαρτζώκα να χρησιμοποιήσει τον Τάιρικ Τζόουνς στη θέση «4», με τον Ντόντα Χολ στο «5».

Ο Αμερικανός είναι κανονικά σέντερ. Η ίδια η ΚΑΕ Ολυμπιακός τον καταγράφει ως center, στα 2,03 μ. και 107 κιλά. Παρ’ όλα αυτά, απέναντι στη Φενέρ ξεκίνησε στο «4» και αγωνίστηκε για σημαντικό διάστημα δίπλα σε έναν ακόμη καθαρό ψηλό.

Ήταν λύση ανάγκης λόγω της απουσίας του Σάσα Βεζένκοφ; Σε μεγάλο βαθμό, ναι. Ήταν όμως και μία δοκιμή που έχει αγωνιστική λογική και μπορεί υπό συγκεκριμένες συνθήκες να επανεμφανιστεί.

Γιατί ο Μπαρτζώκας δοκίμασε Τζόουνς και Χολ μαζί

Ο Ολυμπιακός πήγε στο παιχνίδι χωρίς τον Σάσα Βεζένκοφ, αλλά και χωρίς τον Νίκολα Μιλουτίνοφ. Ο Μπαρτζώκας είχε επομένως μία ασυνήθιστη κατανομή διαθέσιμων ψηλών και την ευκαιρία να εξετάσει διαφορετικές πεντάδες σε ένα φιλικό υψηλού επιπέδου.

Η αρχική πεντάδα ήταν Μίλερ-ΜακΙντάιρ, Ντόρσεϊ, Γουόρντ, Τζόουνς και Χολ.

Ο Τζόουνς ανταποκρίθηκε παραγωγικά, ολοκληρώνοντας το παιχνίδι με 10 πόντους και 5 ριμπάουντ, ενώ ο Χολ ήταν από τους κορυφαίους με 16 πόντους και 8 ριμπάουντ.

Η δική μου ανάγνωση είναι ότι το συγκεκριμένο σχήμα δεν ήταν απλώς ένα τυχαίο πείραμα, αλλά ούτε και κάτι που πρέπει να περιμένουμε ως βασικό τρόπο παιχνιδιού του Ολυμπιακού.

Έχει συγκεκριμένες χρήσεις.

Πρώτα απ’ όλα, δίνει τεράστιο μέγεθος και δύναμη κοντά στο καλάθι. Με Τζόουνς και Χολ μαζί, ο Ολυμπιακός μπορεί να έχει δύο παίκτες που πιέζουν τη στεφάνη, διεκδικούν επιθετικά ριμπάουντ και αποτελούν στόχους πάνω από το καλάθι.

Απέναντι σε ομάδες που παίζουν με μεγάλο «4» ή επιλέγουν βαριά σχήματα, αυτή η πεντάδα μπορεί να προσφέρει μία διαφορετική απάντηση.

Υπάρχει και ένα δεύτερο στοιχείο, ο Τζόουνς είναι ένας ιδιαίτερα κινητικός ψηλός για το μέγεθός του. Αυτό κάνει τη μετακίνησή του στο «4» λιγότερο ακραία απ’ όσο ακούγεται στο χαρτί.

Το μεγάλο ερώτημα βρίσκεται στην επίθεση

Εδώ όμως υπάρχει και το βασικό όριο του συγκεκριμένου πειράματος.

Ο Τζόουνς είναι center και όχι stretch-four. Δεν αποτελεί παίκτη που απειλεί συστηματικά από το τρίποντο και επομένως, όταν βρίσκεται δίπλα σε Χολ ή Μιλουτίνοφ, ο Ολυμπιακός έχει δύο παίκτες που λειτουργούν κυρίως μέσα ή πολύ κοντά στη ρακέτα.

Αυτό μπορεί να μικρύνει τους χώρους.

Και σε μία ομάδα που διαθέτει δημιουργούς όπως οι Φουρνιέ, Ντόρσεϊ, Μοντέρο και Μίλερ-ΜακΙντάιρ, το spacing έχει ιδιαίτερη σημασία. Οι περιφερειακοί χρειάζονται διαδρόμους για να επιτεθούν προς το καλάθι και χώρους για να δημιουργήσουν μετά από pick-and-roll.

Με τον Βεζένκοφ στο «4», η άμυνα πρέπει να σεβαστεί το μακρινό σουτ και την κίνησή του μακριά από την μπάλα. Με Τζόουνς και Χολ μαζί, η γεωμετρία της επίθεσης αλλάζει εντελώς.

Γι’ αυτό θεωρώ ότι δεν πρόκειται για αντικατάσταση του τρόπου με τον οποίο παίζει ο Ολυμπιακός με τον Βεζένκοφ, αλλά για ένα εναλλακτικό εργαλείο.

Γιατί πιστεύω ότι θα το ξαναδούμε

Υπάρχουν αρκετοί λόγοι για να μην εξαφανιστεί το συγκεκριμένο σχήμα μετά το τουρνουά της Κρήτης.

Ο πρώτος είναι η ίδια η φύση της σύγχρονης EuroLeague. Με περισσότερα παιχνίδια, τραυματισμούς, διαχείριση φορτίου και διαφορετικά matchups, οι προπονητές χρειάζονται λύσεις που δεν βρίσκονται απαραίτητα στην πρώτη σελίδα του playbook.

Ο δεύτερος είναι η δυνατότητα του Τζόουνς να δώσει στον Μπαρτζώκα κάτι εντελώς διαφορετικό στη θέση «4», σωματική δύναμη, πίεση στο επιθετικό ριμπάουντ και παιχνίδι πάνω από τη στεφάνη.

Ο τρίτος έχει να κάνει με τις ειδικές καταστάσεις ενός αγώνα. Αν ο αντίπαλος διαθέτει ένα «4» που δεν αποτελεί μεγάλη απειλή από μακριά ή παίζει με δύο πολύ ψηλά κορμιά, ο Τζόουνς μπορεί να αποτελέσει μία επιλογή για λίγα λεπτά ώστε ο Ολυμπιακός να αλλάξει τη φυσιογνωμία του παιχνιδιού.

Αυτό, πάντως, απέχει πολύ από το να λέμε ότι ο Αμερικανός μετατρέπεται σε πάουερ φόργουορντ.

Ο φυσικός του ρόλος παραμένει στο «5». Εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα πλεονεκτήματά του και ως center τον καταγράφει επίσημα και ο Ολυμπιακός.

Και τι γίνεται πίσω από τον Βεζένκοφ;

Εδώ χρειάζεται προσοχή.

Ο Ολυμπιακός απέκτησε στις 13 Αυγούστου τον Εμπάι Εντιαγέ, έναν φόργουορντ 2,04 μ., ο οποίος την προηγούμενη σεζόν στην EuroLeague είχε 7,7 πόντους, 4,8 ριμπάουντ, 1,2 κλεψίματα και 1,4 κοψίματα κατά μέσο όρο.

Στο φιλικό με τη Φενέρ έκανε την πρώτη του εμφάνιση και είχε 2 πόντους και 3 ασίστ.

Παράλληλα, ο Μπαρτζώκας μετά τον αγώνα ξεκαθάρισε ότι ο Ολυμπιακός δεν βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην αγορά και πως θέλει πρώτα να δει το υπάρχον ρόστερ σε πλήρη σύνθεση.

Άρα δεν μπορεί σήμερα να θεωρηθεί δεδομένο ότι ο Τζόουνς χρησιμοποιείται στο «4» μέχρι να αποκτηθεί άλλος παίκτης.

Αυτό που μπορεί να ειπωθεί με μεγαλύτερη ασφάλεια είναι διαφορετικό, αφού ο Μπαρτζώκας δοκίμασε απέναντι στη Φενέρ μία λύση που προέκυψε από τις απουσίες, αλλά παρουσίασε αρκετό αγωνιστικό ενδιαφέρον ώστε να υπάρχει λόγος να χρησιμοποιηθεί ξανά όταν το matchup το απαιτήσει.

Και αυτό ίσως είναι το πιο χρήσιμο συμπέρασμα από τη συγκεκριμένη δοκιμή.

Ο Τάιρικ Τζόουνς δεν χρειάζεται να γίνει «4άρι» για να προσφέρει λεπτά στο «4». Αν αυτά τα λεπτά χρησιμοποιηθούν επιλεκτικά, μπορούν να δώσουν στον Ολυμπιακό ένα πολύ πιο βαρύ και physical σχήμα, διαφορετικό από εκείνο με το οποίο θα αγωνίζεται στην πλειονότητα των κατοχών με τον Βεζένκοφ.

Το επόμενο δείγμα θα έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς ο Μπαρτζώκας έχει ήδη προαναγγείλει πιο πλήρες ρόστερ στα επόμενα φιλικά. Εκεί θα φανεί αν το δίδυμο Τζόουνς-Χολ ήταν αποκλειστικά προϊόν των απουσιών της βραδιάς ή ένα σχήμα που ο προπονητής του Ολυμπιακού θέλει να κρατήσει στη φαρέτρα του.