Η κούραση άρχισε να βαραίνει τα πόδια του Ολυμπιακού, και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στο ματς με την Εφές στο ΣΕΦ. Οι «ερυθρόλευκοι» πάλεψαν, άγγιξαν τη νίκη, αλλά στο τέλος λύγισαν από την εξάντληση και τις απουσίες. Ήταν το τρίτο «καυτό» παιχνίδι μέσα σε πέντε ημέρες — Ντουμπάι, Παναθηναϊκός, Εφές — ένα πρόγραμμα που θα έφερνε στα όριά της οποιαδήποτε ομάδα. Και όσο κι αν η ψυχή τους ήταν εκεί, τα σώματα δεν ακολούθησαν.
Η φετινή σεζόν είναι ακόμη πιο απαιτητική από την περσινή. Τα παιχνίδια έχουν αυξηθεί, οι μέρες ξεκούρασης μειωθεί και το πρόγραμμα μοιάζει αλύπητα συμπιεσμένο. Δεν είναι τυχαίο πως ο Μπαρτζώκας είδε τους παίκτες του να παλεύουν στο δεύτερο μέρος με αυταπάρνηση, να ρίχνουν την Εφές από τα επιθετικά της στάνταρ, αλλά να μην έχουν την ίδια φρεσκάδα στην επίθεση για να το ολοκληρώσουν. Η δημιουργία έλειψε, το μυαλό βάρυνε και οι επιλογές στα κρίσιμα σουτ έγιναν δύσκολες.
Η Εφές πήρε τη νίκη, ο Ολυμπιακός πήρε το μάθημα!
Στο πρώτο ημίχρονο ο Ολυμπιακός ήταν εύστοχος, συγκεντρωμένος και αποφασιστικός, με 50% στα τρίποντα και καλή κίνηση της μπάλας. Στο δεύτερο, η εικόνα άλλαξε. Η ενέργεια έπεσε, τα πόδια δεν ακολουθούσαν και τα σουτ έφυγαν άστοχα. Μόνο οι Γουόρντ και Νιλικίνα κράτησαν ένα επίπεδο ενέργειας που θύμιζε την ομάδα των προηγούμενων χρόνων.
Η πρώτη φετινή εντός έδρας απώλεια δεν πρέπει να διαβαστεί ως καταστροφή, αλλά ως ένα μάθημα επιβίωσης. Ο Ολυμπιακός παλεύει με ελλείψεις, με παίκτες-βαρόμετρα που κουβαλούν τεράστιο φορτίο και με ένα πρόγραμμα που δεν συγχωρεί λάθη. Αν κάτι έδειξε το ματς με την Εφές, είναι πως η ομάδα έχει μέταλλο, ακόμη κι όταν το σώμα αρνείται να υπακούσει.
Ο Μπαρτζώκας έχει κάθε λόγο να βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο. Αυτές οι ήττες χτίζουν χαρακτήρα και προετοιμάζουν το έδαφος για τη συνέχεια. Και η συνέχεια έρχεται άμεσα, με τη Μακάμπι Τελ Αβίβ στο Βελιγράδι, στο δεύτερο ματς της «διαβολοβδομάδας». Εκεί ο Θρύλος έχει την ευκαιρία να δείξει αντίδραση, πείσμα και αυτοπεποίθηση, να επιστρέψει στις νίκες και να στείλει το μήνυμα ότι δεν λυγίζει. Γιατί ο Ολυμπιακός μπορεί να κουράστηκε, αλλά δεν σταματά να μάχεται. Ποτέ.
