Η ήττα από τη Ρεάλ στη Μαδρίτη δεν ήρθε μόνο ως αποτέλεσμα ενός κακού τετάρτου δεκαλέπτου. Ήρθε σαν ηχηρό καμπανάκι για κάτι βαθύτερο: ο Ολυμπιακός δεν έχει βάθος. Ή, τουλάχιστον, δεν έχει το βάθος που χρειάζεται για να σταθεί στην ελίτ της Euroleague, όταν η πρώτη του γραμμή αρχίζει να… λυγίζει.
Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ έδωσε ξανά μαθήματα μάχης. Παρά την πίεση των Μαδριλένων και την αμυντική του έκθεση, έμεινε όρθιος στο παρκέ, γιατί απλώς… δεν υπήρχε άλλος. Ο Κώστας Αντετοκούνμπο και ο Ντόντα Χολ δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις. Δεν είναι απλώς θέμα απόδοσης – είναι θέμα παρουσίας. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν τους εμπιστεύτηκε για περισσότερα από 12 λεπτά μαζί, και δεν είχε άδικο. Όταν έχεις απέναντί σου την πιο πλήρη frontline της Ευρώπης, δεν μπορείς να στηριχθείς σε “αναλαμπές”.
Το πρόβλημα μεγαλώνει με την απουσία του Φαλ. Ο Χολ έπρεπε να βγει μπροστά, να δείξει πως είναι έτοιμος να σηκώσει το βάρος του ρόλου του. Δεν το έκανε. Και πλέον η σκέψη για προσθήκη ψηλού δεν είναι απλή πιθανότητα – είναι μονόδρομος, αν θέλει ο Ολυμπιακός να μην «καεί» στο ίδιο του το rotation.
Μιλουτίνοφ και Ντόρσεϊ δεν φτάνουν – Ολυμπιακός με σοβαρό πρόβλημα βάθους
Στην περιφέρεια, η κατάσταση μοιάζει διαφορετική αλλά είναι εξίσου προβληματική. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ κάνει πράγματα που δεν περιμέναμε τόσο νωρίς. Είναι καυτός, αποφασιστικός, κυρίαρχος στο ένας-εναντίον-ενός. Αλλά είναι μόνος. Ο Γουόκαπ, που δεν είναι σκόρερ, αναλώνεται σε οργανωτικά καθήκοντα. Ο Λι δεν έχει ακόμα βρει ρυθμό και για να πούμε του στραβού το δίκιο ούτε πρόκειται γιατί πολύ απλά δεν είναι οργανωτής, ενώ ο Φουρνιέ δεν μοιάζει να είναι στο επίπεδο που απαιτείται. Και χωρίς τον Κίναν Έβανς –που παραμένει εκτός– ο Ολυμπιακός μένει γυμνός κάθε φορά που ο Ντόρσεϊ δεν είναι στο παρκέ ή… απλώς δεν μπορεί να κάνει τα πάντα.
Το τέταρτο δεκάλεπτο στη Μαδρίτη ήταν η πιο τρανταχτή απόδειξη. Δύο καλάθια εντός πεδιάς σε 10 λεπτά και 6 λεπτά χωρίς πόντο. Όχι επειδή δεν ήθελαν. Επειδή δεν υπήρχε ποιος να το κάνει.
Ο Ολυμπιακός βρίσκεται σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η σεζόν ξεκίνησε με φιλοδοξίες, αλλά οι πρώτες εβδομάδες έχουν φέρει στο φως αδυναμίες που δεν καλύπτονται από το πάθος και το σύστημα μόνο. Χρειάζονται λύσεις. Αγωνιστικές, ψυχολογικές, αλλά κυρίως… προσώπων. Γιατί στην Euroleague, το βάθος δεν είναι πολυτέλεια. Είναι όρος επιβίωσης.
