Η “Fonteta” έβραζε, το ρολόι σημάδευε τα τελευταία δευτερόλεπτα και η μπάλα “έκαιγε”. Σε μια αναμέτρηση που ισοδυναμούσε με μάχη χαρακωμάτων, η προσπάθεια του Ολυμπιακού να αποδράσει με ένα τεράστιο “διπλό” από την Ισπανία δεν σταμάτησε σε κάποιο μεγάλο σουτ των γηπεδούχων, αλλά σε ένα σφύριγμα που σήκωσε στο πόδι τον ερυθρόλευκο πάγκο. Η απογοήτευση ξεχειλίζει, όχι γιατί η ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν πάλεψε σαν θηρίο, αλλά γιατί η έκβαση του αγώνα πέρασε βίαια από τα χέρια των πρωταγωνιστών στις διαθέσεις των διαιτητών.
Το ψυχολογικό άδειασμα και η γκρίζα ζώνη της Euroleague
Είναι γνωστό πως τα κλειστά εκτός έδρας ματς στην Ιβηρική απαιτούν πνευματική ανθεκτικότητα και “κρύο” αίμα. Το πραγματικό πρόβλημα για έναν οργανισμό που χτίζεται πάνω στην αμυντική του ταυτότητα, όμως, είναι όταν η απόλυτη προσήλωση τιμωρείται. Η άμυνα του Εβάν Φουρνιέ στα τελευταία δευτερόλεπτα πάνω στον Ζαν Μοντέρο ήταν ο ορισμός του “βάζω το κορμί μου”, μια επιθετική αλλά καθαρή μπασκετική αντίδραση στο isolation του αντιπάλου.
Όταν ένα τέτοιο play μεταφράζεται αναίτια σε φάουλ, η ψυχολογία των αποδυτηρίων δέχεται ισχυρό πλήγμα. Το momentum “κλέβεται” και ο ιδρώτας πετιέται στα σκουπίδια. Πέρα από τον χαμένο αγώνα, η συζήτηση ανοίγει ξανά για τα σταθερά προβληματικά κριτήρια της Euroleague. Η ανισορροπία στα σφυρίγματα στις κρίσιμες φάσεις δημιουργεί ένα επικίνδυνο μοτίβο που ο Ολυμπιακός καλείται να αντιμετωπίσει (και να νικήσει) με πνευματική διαύγεια, προκειμένου να μην επιτρέψει σε τέτοιες αποφάσεις να του εκτροχιάσουν τη σεζόν.
Η ομολογία Μπλαζεβίτσιους και το φάντασμα της μετάδοσης
Ακριβώς πάνω σε αυτή την αίσθηση αδικίας ήρθε να ρίξει λάδι στη φωτιά ο αναλυτής Γκίτις Μπλαζεβίτσιους, βάζοντας στο κάδρο το προφανές: το κρίσιμο φάουλ του Γάλλου σταρ ήταν πρακτικά… αόρατο. Όπως παραδέχτηκε, η “έκρηξη” του Γιώργου Μπαρτζώκα, ο οποίος ωρυόταν δικαιολογημένα πως υπήρξε καθαρή επαφή μόνο με την μπάλα, είχε απόλυτη βάση. Το πιο εξοργιστικό της υπόθεσης; Η τηλεοπτική κάλυψη απέτυχε παταγωδώς να προσφέρει τη στοιχειώδη διαφάνεια.
Παρότι ο Μοντέρο αποχώρησε υποτίθεται τραυματίας, αδυνατώντας να εκτελέσει τις κρίσιμες βολές, δεν υπήρξε ούτε ένα ξεκάθαρο κοντινό replay από τον τηλεοπτικό φακό. Καμία γωνία λήψης δεν δικαιολόγησε την απόφαση των ρέφερι, αφήνοντας τεράστιες, σκοτεινές σκιές για την εγκυρότητα της απόφασης που ουσιαστικά έκρινε το αποτέλεσμα.
Ο διακόπτης του θυμού και η επόμενη μάχη
Ο Ολυμπιακός, ωστόσο, δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου να μείνει να μεμψιμοιρεί για τα κακώς κείμενα της Βαλένθια. Αυτή η ήττα, με τον άδικο τρόπο που ήρθε, πρέπει να λειτουργήσει ως αγωνιστικός επιταχυντής. Ο θυμός είναι ίσως το καλύτερο καύσιμο ενόψει της συνέχειας.
Το ρόστερ διαθέτει το μέταλλο να συσπειρωθεί γύρω από αυτή την αδικία. Η προσοχή στρέφεται ήδη στην επιστροφή στο ΣΕΦ, εκεί όπου ο κόουτς Μπαρτζώκας καλείται να πατήσει το κουμπί της επανεκκίνησης. Η μοναδική απάντηση απέναντι σε τέτοιου είδους καταστάσεις είναι η απόλυτη, ασφυκτική κυριαρχία στο παρκέ από το πρώτο δευτερόλεπτο, κλειδώνοντας τις νίκες πριν προλάβει οποιοσδήποτε εξωγενής παράγοντας να γίνει ρυθμιστής.
