Υπάρχουν ειδήσεις που διαβάζεις και τις πιστεύεις αμέσως και υπάρχουν και εκείνες που σε κάνουν να κοιτάς το ημερολόγιο μήπως είναι Πρωταπριλιά. Η αποκάλυψη του Βαγγέλη Ιωάννου στον αέρα της ΕΡΑ ΣΠΟΡ ανήκει σίγουρα σε μια κατηγορία από μόνη της, καθώς ακροβατεί ανάμεσα στο όραμα και την επιστημονική φαντασία. Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο ΠΑΟΚ του Τέλη Μυστακίδη δεν αρκέστηκε στα τετριμμένα αλλά προσπάθησε να κάνει το «κόλπο γκρόσο» διεκδικώντας στα ίσια τον Ταϊρίκ Τζόουνς από την αγκαλιά του Ολυμπιακού και της EuroLeague.
Αν δεχτούμε πως όπου υπάρχει καπνός υπάρχει και φωτιά, τότε στη Θεσσαλονίκη άναψαν μια πυρκαγιά εκατομμυρίων για να δελεάσουν έναν παίκτη που ανήκει στο πάνω ράφι. Η «μυθική» πρόταση που φέρεται να κατατέθηκε δείχνει πως η νέα ιδιοκτησία έχει αποφασίσει να παίξει το παιχνίδι με όρους που η ελληνική λίγκα είχε ξεχάσει εδώ και δεκαετίες. Είναι μια κίνηση εντυπωσιασμού που φωνάζει πως το πορτοφόλι του «Δικεφάλου» είναι πλέον τόσο βαθύ που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια ακόμη και τους αιώνιους της Αθήνας.
Το «όχι» που πληγώνει τον εγωισμό
Ωστόσο η πραγματικότητα στο σύγχρονο μπάσκετ είναι αμείλικτη και συχνά κυνική. Ο Αμερικανός σέντερ αρνήθηκε την προοπτική της Θεσσαλονίκης όχι γιατί τα χρήματα ήταν λίγα, αλλά γιατί η λάμψη της διοργάνωσης ήταν ανύπαρκτη. Η ατάκα του περί Eurocup ακούγεται σαν μαχαιριά στην καρδιά του ρομαντισμού, αλλά είναι η πικρή αλήθεια. Ένας αθλητής αυτού του επιπέδου προτιμά τη βιτρίνα της Ευρώπης από τον τραπεζικό λογαριασμό μιας ομάδας που ψάχνει ακόμη τα πατήματά της στο διεθνές στερέωμα.
Αυτή η εξέλιξη αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στους φίλους του ΠΑΟΚ. Από τη μία υπάρχει η πίκρα της απόρριψης και από την άλλη η ικανοποίηση ότι η ομάδα τους έχει πλέον τη δυνατότητα να χτυπάει πόρτες που μέχρι χθες ήταν κλειδωμένες και αμπαρωμένες. Το να χάνεις έναν παίκτη από τον Ολυμπιακό επειδή δεν παίζεις στην Ευρώπη είναι μια πολυτέλεια που ο ΠΑΟΚ δεν είχε καν τη δυνατότητα να γευτεί τα προηγούμενα χρόνια της οικονομικής στενότητας.
Η επικοινωνιακή διαχείριση του «σχεδόν»
Σε τελική ανάλυση, όλη αυτή η ιστορία λειτουργεί περισσότερο ως δήλωση προθέσεων παρά ως ουσιαστική μεταγραφική αποτυχία. Ο Τέλης Μυστακίδης έστειλε το μήνυμα πως είναι εδώ και δεν φοβάται να βάλει το χέρι στην τσέπη, ακόμη και για περιπτώσεις που μοιάζουν χαμένες από χέρι. Είναι μια στρατηγική που χτίζει προφίλ και δημιουργεί θόρυβο, απαραίτητα συστατικά για να ξαναγίνεις μεγάλος.
Το ζητούμενο πλέον δεν είναι ποιον θα πάρει ο ΠΑΟΚ, αλλά πότε θα φτιάξει το πλαίσιο για να μην τρώει «πόρτα» λόγω διοργάνωσης. Η ιστορία με τον Τζόουνς απέδειξε πως τα λεφτά υπάρχουν, αλλά το κύρος και η ευρωπαϊκή θέση χτίζονται με κόπο και όχι με επιταγές. Μέχρι τότε, θα αρκούμαστε σε ιστορίες για μεταγραφές που παραλίγο να γίνουν και θα θαυμάζουμε το θράσος μιας διοίκησης που τόλμησε να ονειρευτεί το ακατόρθωτο.
