Στον αμείλικτο κόσμο του επαγγελματικού αθλητισμού δεν υπάρχει χώρος για οίκτο. Όταν ένας οργανισμός χάνει τα πολυτιμότερα γρανάζια του η πτώση είναι συνήθως απότομη και σκληρή. Αυτό ακριβώς βιώνουν οι Σακραμέντο Κινγκς τη φετινή σεζόν βλέποντας κάθε ελπίδα για διάκριση να συνθλίβεται κάτω από το βάρος των απουσιών.
Η οριστική απώλεια του Ντομάντας Σαμπόνις και του Ζαλ Λαβίν δεν αφαίρεσε απλώς πόντους και ριμπάουντ αλλά ξερίζωσε την ίδια την ψυχή της ομάδας αφήνοντας πίσω ένα άδειο κέλυφος.
Η συντριβή από τους Ορλάντο Μάτζικ δεν ήταν απλά άλλο ένα αρνητικό αποτέλεσμα. Ήταν η οδυνηρή επιβεβαίωση πως ο ιστορικός κατήφορος δεν έχει φρένα οδηγώντας στο χειρότερο σερί ηττών εδώ και δεκαετίες.
Όταν μια ομάδα παραδίνεται τόσο αμαχητί ο αντίκτυπος ξεπερνά τα στενά όρια της πόλης. Ακόμα και στην Ελλάδα όπου οι ξενύχτηδες φίλοι του αθλήματος ζουν με πάθος την κάθε φάση αποτελεί θλιβερό θέαμα να βλέπεις ένα σύνολο να περιφέρεται άσκοπα στο παρκέ περιμένοντας απλώς το τελικό σφύριγμα της λύτρωσης.
.
