Είναι κάποιες βραδιές που το ποδόσφαιρο μετατρέπεται σε έναν αδυσώπητο καθρέφτη. Όλα όσα προσπαθείς να κρύψεις κάτω από το χαλί βγαίνουν στην επιφάνεια με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Το ευρωπαϊκό ραντεβού των Πειραιωτών δεν έφερε απλώς ένα αρνητικό αποτέλεσμα αλλά γέννησε τεράστια ερωτηματικά για την κατεύθυνση που έχει πάρει το καράβι σε μια κομβική καμπή της σεζόν.
Για το ελληνικό ποδόσφαιρο που διψάει για υπερβάσεις και πολύτιμους βαθμούς στην ευρωπαϊκή κατάταξη τέτοιες εμφανίσεις αποτελούν ένα σκληρό πισωγύρισμα. Η προσδοκία πως μια ελληνική ομάδα μπορεί να σταθεί επάξια απέναντι σε γερμανικά μεγαθήρια καταρρέει όταν τα βασικά του αθλήματος αγνοούνται επιδεικτικά και η λογική πάει περίπατο.
Η τακτική ακαμψία και η ασυμβατότητα
Η συζήτηση μοιραία περιστρέφεται γύρω από τον άνθρωπο που κρατάει το τιμόνι. Η εμμονή σε σχήματα που έχουν αποδείξει την αναποτελεσματικότητά τους προκαλεί πλέον ανοιχτά προβληματισμό και εκνευρισμό στην κερκίδα. Το να βλέπεις τον Ταρέμι και τον Ελ Κααμπί να παλεύουν άσκοπα στον ίδιο ακριβώς χώρο είναι σαν να προσπαθείς να ενώσεις δύο μαγνήτες από τον ίδιο πόλο. Απλά δεν πρόκειται να λειτουργήσει.
Και ενώ η επίθεση ασφυκτιά εγκλωβισμένη στα ίδια της τα γρανάζια η άμυνα παραπαίει επικίνδυνα. Η ανεξήγητη επιλογή να μείνει ξανά εκτός ο Καλογερόπουλος για να πάρει φανέλα βασικού ο Μπιανκόν αποδείχθηκε μια τακτική αυτοκτονία. Σε αυτό το κορυφαίο επίπεδο τα πειράματα πληρώνονται πανάκριβα και ο αντίπαλος επιθετικός φρόντισε να το υπενθυμίσει με τον πιο ωμό τρόπο. Ο Σικ βρήκε τον χώρο και τον χρόνο να κάνει πάρτι εκθέτοντας ανεπανόρθωτα τον Γάλλο αμυντικό και δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό. Το γεγονός ότι αποφεύχθηκε ένα τρίτο προσωπικό τέρμα του ήταν καθαρά θέμα αγαθής τύχης.
- Η απουσία στοιχειώδους χημείας στη γραμμή κρούσης
- Τα παιδαριώδη λάθη τοποθέτησης στο κέντρο της άμυνας
- Η παντελής αδυναμία προσαρμογής στις γρήγορες απαιτήσεις του αγώνα
Η μοναξιά ενός αρτίστα και τα χαμένα εργαλεία
Όταν τα γρανάζια μιας μηχανής κολλούν τόσο έντονα η ευθύνη βαραίνει αναπόφευκτα τον αρχιτέκτονα. Ο Μεντιλίμπαρ δείχνει σε αυτή τη φάση να έχει χάσει την πνευματική επαφή με το ίδιο του το ρόστερ. Η απουσία της σπίθας που έφερνε ο Κωστούλας είναι παραπάνω από αισθητή σε κάθε δεύτερη μπαλιά. Η ομάδα στερείται πλέον εκείνου του ωμού πάθους που συχνά στο παρελθόν κάλυπτε τις χτυπητές τακτικές αδυναμίες.
Την ίδια ακριβώς στιγμή παίκτες βαρόμετρα έχουν τεθεί εντελώς εκτός εξίσωσης. Το να βλέπεις τον Τσικίνιο να παρακολουθεί αμέτοχος από τον πάγκο την ώρα που το κέντρο αδυνατεί να κρατήσει μια σωστή πάσα στερείται ποδοσφαιρικής λογικής. Παράλληλα ο Ποντένσε δείχνει να βρίσκεται σε έναν παρατεταμένο αγωνιστικό λήθαργο αδυνατώντας να δώσει τις γνωστές του δημιουργικές λύσεις.
Μέσα σε όλη αυτή την αγωνιστική ξηρασία υπάρχει μόνο μια μικρή πηγή φωτός. Ο Ζέλσον μοιάζει να παίζει εντελώς μόνος του απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα. Είναι ο μοναδικός που προσπαθεί με πείσμα να δημιουργήσει ρήγματα παίρνοντας προσωπικές πρωτοβουλίες. Όμως το ποδόσφαιρο παραμένει ομαδικό άθλημα. Το μεγάλο ερώτημα που πλανάται πλέον πάνω από το λιμάνι είναι πόσο καιρό ακόμα θα αντέξει να τραβάει το κάρο ολομόναχος πριν παρασυρθεί και αυτός από τη γενική μετριότητα.
