Ολυμπιακός: Οι κανόνες Αλγκουαθίλ δείχνουν τι περιμένει πλέον τους παίκτες

Η εύκολη ιστορία είναι η ζυγαριά. Τα γραμμάρια. Τα κινητά που μένουν στην άκρη. Τα πρόστιμα. Αυτά γράφουν ωραία, δημιουργούν εικόνα και παρουσιάζουν τον Ιμανόλ Αλγκουαθίλ σαν έναν ακόμη προπονητή που έχει εμμονή με την πειθαρχία.

Η ουσία είναι πολύ πιο σκληρή.

Ο Αλγκουαθίλ δεν προσπαθεί απλώς να ελέγξει πόσο ζυγίζει ένας ποδοσφαιριστής ή πόσες φορές κοιτάζει την οθόνη του στο τραπέζι. Θέλει να ορίσει από την πρώτη ημέρα ποιος καθορίζει τους κανόνες του χώρου. Και πάνω απ’ όλα θέλει να ξεκαθαρίσει ότι στο δικό του αποδυτήριο δεν υπάρχει όνομα μεγαλύτερο από τη λειτουργία της ομάδας.

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα που πρέπει να διαβάσουν οι παίκτες του Ολυμπιακού.

Το βάρος είναι απλώς το σύμβολο

Στη θητεία του στη Ρεάλ Σοσιεδάδ έχουν περιγραφεί ιδιαίτερα αυστηρές διαδικασίες γύρω από τη φυσική κατάσταση των παικτών, μέχρι και καθημερινός έλεγχος βάρους με ελάχιστη ανοχή στις αποκλίσεις. Αντίστοιχα, έχει αποδοθεί στον Αλγκουαθίλ σκληρή γραμμή απέναντι στη χρήση κινητών σε στιγμές όπου η ομάδα έπρεπε να λειτουργεί ως σύνολο.

Μπορεί κάποιος να κολλήσει στις λεπτομέρειες. Θα χάσει όμως το σημαντικό.

Η ζυγαριά δεν αφορά τη ζυγαριά. Αφορά την προετοιμασία. Το κινητό δεν αφορά το κινητό. Αφορά την προσοχή. Και το πρόστιμο δεν έχει τόση αξία για τα χρήματα που αφαιρεί, αλλά επειδή υπενθυμίζει ότι όταν ο προπονητής ορίζει ένα πλαίσιο, αυτό δεν είναι πρόταση προς συζήτηση.

Αυτή η νοοτροπία έχει καταγραφεί και μέσα στο γήπεδο. Στη Σοσιεδάδ, ο Αλγκουαθίλ μπορούσε να διακόψει προπόνηση και να ξεσπάσει όταν έβλεπε παίκτες να μην καλύπτουν σωστά ο ένας τον άλλον. Το μήνυμά του ήταν καθαρό, δεν είσαι καλός συμπαίκτης επειδή τα πηγαίνεις καλά με τον διπλανό σου. Είσαι όταν τρέχεις για να κλείσεις τον χώρο που εκείνος άφησε.

Εκεί συνδέονται όλα.

Η διατροφή, το βάρος, η συγκέντρωση, οι καλύψεις, οι αποστάσεις. Στο μυαλό ενός τέτοιου προπονητή δεν είναι διαφορετικά κεφάλαια. Είναι μία αλυσίδα. Και αν ένας κρίκος λειτουργεί πρόχειρα, αργά ή εγωιστικά, κάποια στιγμή θα σπάσει ολόκληρη.

Στον Ολυμπιακό τώρα αρχίζει το πραγματικό τεστ

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν οι ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού θα συνηθίσουν έναν αυστηρό προπονητή. Επαγγελματίες είναι. Κανείς δεν πρόκειται να πάθει πολιτισμικό σοκ επειδή θα ανέβει σε μια ζυγαριά ή επειδή θα του ζητηθεί να αφήσει για λίγο το τηλέφωνό του.

Το δύσκολο είναι άλλο.

Αντέχει ένα αποδυτήριο να μην έχει εξαιρέσεις;

Εκεί κρίνονται τέτοιες μέθοδοι. Όχι όταν ο κανόνας αφορά τον 19χρονο που μόλις ανέβηκε από την Ακαδημία. Αλλά όταν αφορά τον βασικό. Τον ακριβοπληρωμένο. Τον παίκτη που θεωρεί ότι η θέση του στην ενδεκάδα τού δίνει μεγαλύτερο περιθώριο.

Αν ο Αλγκουαθίλ λειτουργήσει όπως στη Σοσιεδάδ, εκεί ακριβώς θα τραβήξει τη γραμμή. Διότι ένας κανονισμός που εφαρμόζεται στους δέκα και χαρίζεται στον ενδέκατο δεν είναι κανονισμός. Είναι θέατρο.

Και ο Ισπανός δεν έχτισε την ποδοσφαιρική του ταυτότητα πάνω στο θέατρο.

Χρειάζεται παίκτες σωματικά έτοιμους επειδή το ποδόσφαιρό του απαιτεί ένταση, επαναλαμβανόμενα τρεξίματα, μικρές αποστάσεις ανάμεσα στις γραμμές και συνεχή συμμετοχή όταν η μπάλα χάνεται. Αν κάποιος δεν μπορεί να ακολουθήσει το τέμπο, δεν καταρρέει απλώς ο ίδιος. Ανοίγει τρύπα σε ολόκληρο το pressing structure.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη συγκέντρωση. Μια ομάδα που θέλει να πιέζει συντονισμένα δεν μπορεί να έχει έντεκα διαφορετικά μυαλά. Η κίνηση του ενός αποτελεί σήμα για τον άλλον. Ο εξτρέμ βγαίνει, ο μπακ κλείνει, το χαφ μετακινείται, η τελευταία γραμμή ανεβαίνει. Μισό δευτερόλεπτο αδιαφορίας και η πίεση γίνεται διάδρομος για τον αντίπαλο.

Γι’ αυτό οι «μικροί» κανόνες έχουν μεγάλη σημασία.

Ο Αλγκουαθίλ δεν μπορεί να ζητά συλλογική συμπεριφορά στις 21:00 του Σαββάτου αν επιτρέπει ατομικούς νόμους τις υπόλοιπες έξι ημέρες της εβδομάδας. Το ποδόσφαιρο του αγώνα κατασκευάζεται στην καθημερινότητα.

Και κάπου εκεί βρίσκεται το πραγματικό νέο για τον Ολυμπιακό. Δεν απέκτησε μόνο άλλον έναν προπονητή με διαφορετικές τακτικές ιδέες. Έβαλε στο Ρέντη έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει την πειθαρχία ως μέρος της αγωνιστικής ταυτότητας.

Η ζυγαριά είναι απλώς η φωτογραφία.

Η ιστορία είναι ότι πλέον κανείς δεν θα μπορεί να ζυγίζει διαφορετικά τους κανόνες ανάλογα με το όνομά του.