Το ερώτημα πλέον πλανιέται πάνω από το Γεώργιος Καραϊσκάκης και δεν είναι ρητορικό. Πού πήγε ο παίκτης που “πυροβολούσε” ακατάπαυστα; Η εικόνα του Αγιούμπ Ελ Κααμπί μετά την επιστροφή του από τις διεθνείς υποχρεώσεις προκαλεί έντονο προβληματισμό. Δεν μιλάμε απλώς για ντεφορμάρισμα αλλά για μια αγωνιστική μετάλλαξη που επηρεάζει όλη τη λειτουργία του Ολυμπιακού. Ο Μαροκινός μοιάζει ξένο σώμα, αποκομμένος και χωρίς την εκρηκτικότητα που τον χαρακτήριζε.
Ο ίδιος ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ είχε χτυπήσει το καμπανάκι πολύ νωρίτερα. Είχε τονίσει με νόημα πως όλοι στο Λιμάνι θα έπρεπε να εύχονται να γυρίσει ο παίκτης χαρούμενος από το Copa Africa. Η διοργάνωση τελείωσε, ο Ελ Κααμπί επέστρεψε, αλλά το χαμόγελο και η ψυχολογία του νικητή έμειναν κάπου στα γήπεδα της Αφρικής. Και αυτό βγαίνει στο χορτάρι με τον χειρότερο τρόπο.
Το τακτικό αδιέξοδο και η θυσία
Το πρόβλημα ωστόσο δεν είναι μόνο ψυχολογικό αλλά και βαθιά τακτικό. Ο Βάσκος τεχνικός στην προσπάθειά του να χωρέσει στην ενδεκάδα όλη την ποιότητα που διαθέτει, έχει εγκλωβιστεί σε μια επιλογή που δεν του βγαίνει. Η ταυτόχρονη παρουσία του Μεχντί Ταρεμί και του Ελ Κααμπί στην κορυφή της επίθεσης αντί να διπλασιάσει την ισχύ, την έχει εκμηδενίσει. Οι δύο σπουδαίοι αυτοί φορ αντί να συνεργάζονται, μοιάζουν να πατάνε ο ένας στα πόδια του άλλου.
Αυτή η εμμονή να ικανοποιηθούν και οι δύο αστέρες έχει δημιουργήσει ένα ντόμινο αρνητικών εξελίξεων στην ενδεκάδα. Το μεγαλύτερο θύμα αυτής της κατάστασης είναι ο Τσικίνιο. Ο Πορτογάλος χαφ, που αποτελεί τον εγκέφαλο της ομάδας, θυσιάζεται τακτικά ή βλέπει τον χρόνο και τον ρόλο του να περιορίζονται για να εξυπηρετηθεί το σχήμα με τους δύο επιθετικούς.
- Η μπάλα δεν φτάνει σωστά στην περιοχή
- Η δημιουργία από τον άξονα έχει εξαφανιστεί
- Ο κόσμος βλέπει μια ομάδα χωρίς αρχή και τέλος
Η επόμενη μέρα και η αγανάκτηση
Η κρυστάλλινη μπάλα για το μέλλον δεν υπάρχει, αλλά τα σημάδια είναι ανησυχητικά. Ο Ολυμπιακός δεν παίζει το ποδόσφαιρο κυριαρχίας που θέλει ο κόσμος του και η γκρίνια στην εξέδρα φουντώνει. Όσο ο Μεντιλίμπαρ επιμένει σε ένα πείραμα που αποδεδειγμένα δεν λειτουργεί, τόσο ο Ελ Κααμπί θα βυθίζεται στην μετριότητα και ο Ταρεμί θα ψάχνει χώρους που δεν υπάρχουν.
Η λύση απαιτεί γενναίες αποφάσεις. Κάποιος πρέπει να μείνει στον πάγκο ή το σύστημα πρέπει να αλλάξει ριζικά. Η προσπάθεια να τους έχεις όλους χαρούμενους, στο τέλος αφήνει δυστυχισμένη την ίδια την ομάδα και το κοινό της.
