Η ευρωπαϊκή βραδιά στο Φάληρο ξεκίνησε με όνειρα για υπέρβαση αλλά κατέληξε σε μια σκληρή προσγείωση στην πραγματικότητα. Η ήττα του Ολυμπιακού με 2-0 από τη γερμανική μηχανή που λέγεται Λεβερκούζεν δεν είναι απλώς ένα κακό αποτέλεσμα, είναι η απόδειξη πως στο κορυφαίο επίπεδο τα λάθη δεν συγχωρούνται.
Οι Πειραιώτες πάλεψαν, έβγαλαν ενέργεια, όμως προδόθηκαν από επιλογές που φάνηκαν εξαρχής προβληματικές. Το «Γεώργιος Καραϊσκάκης» πάγωσε όχι τόσο από την ανωτερότητα των Γερμανών, αλλά από την αίσθηση ότι η ομάδα του Πειραιά αυτοκτόνησε τακτικά, χαραμίζοντας μια ευκαιρία που ίσως να μην ξαναβρεί σύντομα.
Η τακτική ανορθογραφία και το κενό του Ιανουαρίου
Το μεγαλύτερο θέμα συζήτησης μετά το ματς δεν είναι η ποιότητα του αντιπάλου, αλλά η διαχείριση του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Ο Βάσκος τεχνικός επέμεινε σε ένα σχήμα που αποδείχθηκε δυσλειτουργικό. Η συνύπαρξη των Ταρέμι και Ελ Κααμπί στην ίδια ενδεκάδα δημιούργησε ένα επιθετικό βραχυκύκλωμα αντί για υπεροπλία. Οι δύο φορ μπλέκονταν συχνά στις ίδιες ζώνες, στερώντας από την ομάδα την απαραίτητη ταχύτητα και ευελιξία που απαιτεί το σύγχρονο Champions League.
Όμως τα προβλήματα δεν σταματούν στην επίθεση. Η άμυνα «φώναζε» για ενίσχυση και η απουσία απόκτησης τρίτου στόπερ τον χειμώνα αποδείχθηκε μοιραία. Ο Μπιανκόν προσπάθησε, αλλά φάνηκε ξεκάθαρα πως σε αυτό το επίπεδο υστερεί. Όταν αντιμετωπίζεις επιθετικούς παγκόσμιας κλάσης, χρειάζεσαι αμυντικούς που να εμπνέουν σιγουριά και όχι λύσεις ανάγκης που εκθέτουν τον τερματοφύλακα σε κάθε κάθετη πάσα.
- Η προβληματική χημεία στην επιθετική γραμμή
- Η απουσία ποιοτικού βάθους στα στόπερ
- Οι αργές αντιδράσεις στις αλλαγές του ρυθμού
Ο παράγοντας Μάρτινς και η «εξαφάνιση» του Ποντένσε
Αν υπάρχει ένας παίκτης που μπορεί να νιώθει αδικημένος από την εξέλιξη του αγώνα, αυτός είναι ο Μάρτινς. Ο Πορτογάλος ήταν ο μοναδικός που έδειχνε ικανός να δημιουργήσει ρήγματα στην γερμανική άμυνα, μέχρι τη στιγμή που ο προπονητής του αποφάσισε να τον μετατοπίσει στο αριστερό άκρο. Αυτή η κίνηση ήταν σαν να τραβάς την πρίζα από τον μοναδικό παίκτη που είχε ρεύμα. Η ορμή του χάθηκε, και μαζί της χάθηκε και η επιθετική πνοή των γηπεδούχων.
Στον αντίποδα, ο Ποντένσε επιβεβαίωσε πως διανύει μια παρατεταμένη περίοδο ντεφορμαρίσματος. Χωρίς φαντασία, χωρίς ουσία και με πολλά λάθη, δεν μπόρεσε ποτέ να μπει στο πνεύμα του αγώνα. Η παρουσία του Αντρέ Λουίς στο δεύτερο ημίχρονο έδειξε πως ίσως η αρχική ενδεκάδα θα έπρεπε να ήταν διαφορετική, καθώς ο Βραζιλιάνος έφερε μια φρεσκάδα που έλειπε απελπιστικά. Η ρεβάνς πλέον μοιάζει με βουνό και ο Ολυμπιακός καλείται να κάνει το τέλειο παιχνίδι στη Γερμανία για να ελπίζει σε θαύμα.
