Ο χρόνος έχει έναν περίεργο τρόπο να κυλάει όταν πρόκειται για τον πόνο. Μπορεί να πέρασαν 45 ολόκληρα χρόνια από εκείνο το παγωμένο απόγευμα της 8ης Φεβρουαρίου, όμως για την οικογένεια του Ολυμπιακού η πληγή παραμένει πάντα νωπή. Φέτος όμως η ατμόσφαιρα στο μνημείο έξω από το γήπεδο Καραϊσκάκη είναι διαφορετική και βαραίνει ακόμα περισσότερο τις ψυχές όσων θα βρεθούν εκεί. Δεν είναι μόνο η επέτειος της δικής τους τραγωδίας που τους φέρνει κοντά. Είναι η τραγική υπενθύμιση πως ο θάνατος παραμονεύει ακόμα και στις στιγμές της μεγαλύτερης χαράς, εκεί που η αγάπη για την ομάδα σε κάνει να νιώθεις άτρωτος.
Η φετινή συγκέντρωση λαμβάνει χώρα υπό τη βαριά σκιά του πρόσφατου χαμού των φιλάθλων του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία. Μια τραγική συγκυρία που απέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο πως το πένθος δεν έχει χρώμα και δεν κοιτάζει φανέλες.
Όταν ο Πειραιάς νιώθει τον πόνο της Θεσσαλονίκης
Το φετινό μνημόσυνο αποκτά έναν οικουμενικό χαρακτήρα για το ελληνικό οπαδικό κίνημα. Η Θύρα 7 που ξέρει καλύτερα από τον καθένα τι σημαίνει να χάνεις αδέρφια στα σκαλοπάτια ενός γηπέδου ή στην άσφαλτο ενός ταξιδιού, στέκεται με σεβασμό απέναντι στα “αετόπουλα” του Βορρά. Το πανό που σηκώθηκε για τους φίλους του Δικεφάλου δεν ήταν μια τυπική κίνηση αλλά μια κραυγή αλληλεγγύης.
- Η μοίρα έπαιξε άσχημο παιχνίδι ενώνοντας τις δύο τραγωδίες χρονικά
- Ο κοινός παρονομαστής είναι η ανιδιοτελής αγάπη για την ομάδα
- Το “ποτέ ξανά” ακούγεται φέτος πιο δυνατά από ποτέ
Αυτή η αίσθηση του κοινού πόνου είναι που θα κυριαρχήσει σήμερα. Οι φίλοι των ερυθρολεύκων φορώντας τα μαύρα θα τιμήσουν τους δικούς τους νεκρούς, έχοντας όμως στο μυαλό τους πως σε κάποιο άλλο γήπεδο, κάποιοι άλλοι γονείς θρηνούν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.
Το Κόνφερενς και τα 21 ονόματα
Η σημειολογία του φετινού μνημοσύνου είναι συγκλονιστική. Η τελετή πραγματοποιείται ακριβώς πάνω από το σημείο όπου χτυπά η καρδιά του συλλόγου, εκεί που πριν λίγους μήνες τοποθετήθηκε το τρόπαιο του Κόνφερενς Λιγκ. Είναι σαν το μεγαλύτερο επίτευγμα στην ιστορία του συλλόγου να αφιερώνεται αιώνια σε αυτά τα παιδιά που δεν πρόλαβαν να το δουν, αλλά σίγουρα το πανηγύρισαν από ψηλά.
Στις 13:30 η σιωπή θα σπάσει μόνο για να ακουστούν τα ονόματα. Από τον Αναστάσιο Πιτσόλη μέχρι τον Χρήστο Χατζηγεωργίου, κάθε όνομα είναι και μια μαχαιριά αλλά και μια υπόσχεση πως κανείς δεν ξεχάστηκε. Αύριο ακολουθεί το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό όμως σήμερα το αγωνιστικό κομμάτι περνάει σε δεύτερη μοίρα. Σήμερα κυριαρχεί η μνήμη και ο σεβασμός σε όσους έφυγαν με το κασκόλ σφιχτά στα χέρια, είτε στο Φάληρο το ’81, είτε στην άσφαλτο της Ρουμανίας το 2026.
