Υπάρχουν ημερομηνίες που περνούν και χάνονται στη λήθη και υπάρχουν ημερομηνίες που χαράζονται ανεξίτηλα στο συλλογικό ασυνείδητο ενός συλλόγου, μιας πόλης, μιας ολόκληρης χώρας. Το Σάββατο 7 Φεβρουαρίου ο ουρανός πάνω από το Γ. Καραϊσκάκης βάρυνε ξανά καθώς τελέστηκε το ετήσιο μνημόσυνο για τα θύματα της Θύρας 7. Μια μέρα πριν συμπληρωθούν ακριβώς 45 χρόνια από την αποφράδα εκείνη Κυριακή του 1981 η οικογένεια του Ολυμπιακού στάθηκε προσοχή μπροστά στο μνημείο.
Δεν ήταν μια απλή τελετή αλλά μια κατάθεση ψυχής. Η ατμόσφαιρα μύριζε θλίψη αλλά και περηφάνια για εκείνα τα παιδιά που έφυγαν νωρίς αλλά δεν έφυγαν ποτέ πραγματικά. Το «παρών» που ακούστηκε για κάθε ένα από τα 21 ονόματα δεν ήταν απλώς μια λέξη. Ήταν η απόδειξη πως ο χρόνος μπορεί να περνάει αλλά η μνήμη παραμένει ο μόνος νικητής απέναντι στον θάνατο.
Το χρέος απέναντι στην ιστορία
Αυτό που συμβαίνει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες στον Πειραιά ξεπερνά τα οπαδικά όρια. Είναι ένα μάθημα ιστορίας και σεβασμού που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Βλέπεις ανθρώπους που έζησαν την τραγωδία να στέκονται δίπλα σε παιδιά που γεννήθηκαν δεκαετίες αργότερα. Όλοι τους μοιράζονται το ίδιο βλέμμα και την ίδια ανατριχίλα.
- Η συγκίνηση ήταν ζωγραφισμένη στα πρόσωπα όλων
- Το «παρών» δόνησε την ατμόσφαιρα για τους 21
- 45 χρόνια μετά η μνήμη παραμένει ολοζώντανη
Η 8η Φεβρουαρίου του 1981 άλλαξε για πάντα τον ελληνικό αθλητισμό. Το μνημόσυνο του Σαββάτου ήρθε να υπενθυμίσει πως το ποδόσφαιρο είναι δευτερεύον μπροστά στην ανθρώπινη ζωή αλλά και πως οι δεσμοί που σφυρηλατούνται μέσα από τον πόνο είναι οι πιο ισχυροί.
Αδέρφια ζείτε εσείς μας οδηγείτε
Η φράση αυτή δεν είναι σύνθημα. Είναι όρκος. Στο πρόσωπο των συγγενών που βρέθηκαν εκεί, στο βουβό κλάμα των παλαιότερων και στη σιωπή των νεότερων καθρεφτίζεται η ψυχή του συλλόγου. Ο Ολυμπιακός δεν ξεχνάει γιατί αν ξεχάσει θα χάσει την ταυτότητά του.
Τα 45 χρόνια μοιάζουν πολλά αλλά ο πόνος είναι ίδιος. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που τα σκαλοπάτια της Θύρας 7 έγιναν παγίδα θανάτου. Το μνημόσυνο αυτό είναι η ελάχιστη τιμή. Η ουσιαστική τιμή είναι πως αυτά τα παιδιά μνημονεύονται σε κάθε αγώνα, σε κάθε χαρά και σε κάθε λύπη της ομάδας. Είναι οι αιώνιοι θεατές που από ψηλά βλέπουν την αγαπημένη τους ομάδα να συνεχίζει έχοντας τη δική τους θυσία ως φάρο και οδηγό.
