Το ποδόσφαιρο στο υψηλότερο επίπεδο είναι το πιο σκληρό άθλημα του κόσμου και ο Ολυμπιακός το βίωσε αυτό με τον πιο οδυνηρό τρόπο στο «Γεώργιος Καραϊσκάκης». Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις πως όταν αντιμετωπίζεις ομάδες όπως η Λεβερκούζεν, το παραμικρό λάθος πληρώνεται με «θάνατο».
Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν κρύφτηκε πίσω από το δάχτυλό του. Ο Βάσκος τεχνικός, με την εμπειρία που τον διακρίνει, εντόπισε το πρόβλημα σε ένα «καταραμένο» τρίλεπτο. Είναι εκείνες οι στιγμές που το μυαλό θολώνει και η μπάλα τιμωρεί. Ωστόσο η ουσία της τοποθέτησής του δεν ήταν στην ήττα, αλλά στο πώς ήρθε αυτή. Η ομάδα του Πειραιά δεν έχασε επειδή κατέρρευσε αγωνιστικά, αλλά επειδή έχασε τη συγκέντρωσή της σε κομβικά σημεία.
Για το ελληνικό ποδόσφαιρο αυτό είναι ένα επαναλαμβανόμενο μάθημα. Οι Ερυθρόλευκοι έδειξαν πως μπορούν να κοιτάξουν στα μάτια τους πρωταθλητές Γερμανίας, αλλά η διαχείριση των λεπτομερειών παραμένει το μεγάλο ζητούμενο για να γίνει το επόμενο βήμα.
Το αίμα του Πιρόλα και οι “λεπτομέρειες” που πονάνε
Υπάρχει μια φράση του προπονητή που ίσως πέρασε στα ψιλά, αλλά λέει πολλά για την αυτοθυσία των παικτών. Ο Πιρόλα δεν βγήκε απλά αλλαγή. Ο Ιταλός αμυντικός έχασε αρκετό αίμα, παλεύοντας μέχρι το ημίχρονο μαζί με τον επίσης τραυματία Ρέτσο. Αυτή η εικόνα της αυτοθυσίας είναι που κρατάει ζωντανή τη φλόγα, παρά το 2-0.
Ο Μεντιλίμπαρ στάθηκε στο γκολ που ακυρώθηκε. Μια φάση που αν είχε μετρήσει, θα μιλούσαμε για άλλο παιχνίδι. Η ψυχολογία στο ποδόσφαιρο είναι το παν και το να πηγαίνεις στα αποδυτήρια προηγούμενος απέναντι σε μια τέτοια ομάδα, σου δίνει φτερά. Αντ’ αυτού, ήρθε το σοκ του Σικ στο δεύτερο μέρος. Η αλληλουχία των γεγονότων, από τον τραυματισμό των στόπερ μέχρι το ακυρωθέν τέρμα, δημιούργησε ένα βουνό που οι Πειραιώτες δεν κατάφεραν να ανέβουν.
- Το κρίσιμο τρίλεπτο αδράνειας (60′-63′)
- Η ηρωική προσπάθεια των τραυματισμένων αμυντικών
- Η σημασία του ακυρωθέντος γκολ στην ψυχολογία
Η άρνηση της ήττας από τους πρωταγωνιστές
Αν κάτι γεμίζει ελπίδα τον κόσμο του Ολυμπιακού, αυτό είναι η νοοτροπία των παικτών του. Ο νεαρός Μουζακίτης μίλησε με θράσος που σπάνια συναντάς σε αυτή την ηλικία. Δεν μίλησε για τύχη, αλλά για πίστη. Το «πιστεύουμε ότι μπορούμε να το γυρίσουμε» δεν είναι απλώς λόγια παρηγοριάς. Είναι η απόδειξη πως στα αποδυτήρια του Ρέντη έχει χτιστεί ένας χαρακτήρας που αρνείται να συμβιβαστεί με την ιδέα του αποκλεισμού, όσο δύσκολη κι αν είναι η αποστολή.
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Ζέλσον. Ο Πορτογάλος, που ήταν από τους διασωθέντες, τόνισε πως η ομάδα κυριαρχούσε πριν δεχτεί τα γκολ. Αυτή η αίσθηση της αδικίας μπορεί να λειτουργήσει ως το ισχυρότερο καύσιμο για τη ρεβάνς. Πλέον, το βλέμμα στρέφεται στον Παναιτωλικό και το πρωτάθλημα, γιατί όπως σωστά επεσήμανε ο Μεντιλίμπαρ, η καλή εικόνα πρέπει να έχει συνέχεια και εντός συνόρων. Το Champions League είναι σχολείο, αλλά το πρωτάθλημα είναι η υποχρέωση.
