Η συντριπτική αλήθεια των ευρωπαϊκών αναμετρήσεων δεν κρύβεται πίσω από δικαιολογίες ή ατυχίες. Το ευρωπαϊκό ταξίδι των Πειραιωτών απέναντι σε ένα γερμανικό μεγαθήριο έφερε στην επιφάνεια όλες εκείνες τις παθογένειες που ο οργανισμός προσπαθούσε να καμουφλάρει. Η Λεβερκούζεν δεν κέρδισε απλώς ένα παιχνίδι στο φαληρικό στάδιο αλλά ξεγύμνωσε ένα ολόκληρο αγωνιστικό πλάνο που έμοιαζε καταδικασμένο από τα αποδυτήρια. Για το ελληνικό ποδόσφαιρο τέτοιες βραδιές αποτελούν ένα σκληρό μάθημα ρεαλισμού και μας υπενθυμίζουν πόσο απέχουμε από την ελίτ όταν λείπει ο ορθολογισμός.
Η τακτική αυτοκτονία και ο μοναχικός Έσε
Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ επέλεξε να κατέβει σε αυτή τη μάχη με ανοιχτά χαρτιά ελπίζοντας σε ένα θαύμα που δεν ήρθε ποτέ. Η απόφαση να παρατάξει τέσσερις επιθετικογενείς παίκτες απέναντι σε μια ομάδα που πνίγει τον αντίπαλο στο κέντρο αποτέλεσε αγωνιστικό χαρακίρι. Ο Έσε βρέθηκε να παλεύει ολομόναχος σαν σύγχρονος Δον Κιχώτης απέναντι στα γερμανικά χαφ προσπαθώντας να καλύψει χιλιόμετρα που ανθρώπινος οργανισμός δεν αντέχει.
Από την άλλη πλευρά ο νεαρός Μουζακίτης επιβεβαίωσε πως διαθέτει σπάνιο ταλέντο στη μεταβίβαση όμως στο ανασταλτικό κομμάτι οι αδυναμίες του φώναζαν από μακριά. Η λογική απαιτούσε έναν παίκτη σαν τον Σιπιόνι για να βάλει φρένο στην ορμή των φιλοξενούμενων και να δώσει ανάσες στον άξονα. Το γεγονός ότι η ομάδα έμεινε ζωντανή στο πρώτο ημίχρονο οφείλεται περισσότερο στην εύνοια της τύχης παρά σε ένα οργανωμένο αμυντικό σχέδιο. Το δίδυμο Ταρέμι και Ελ Κααμπί ταυτόχρονα στο χορτάρι απέδειξε για πολλοστή φορά πως δημιουργεί ασφυξία στην ίδια την ομάδα αντί για επιθετική πολυφωνία.
Το μεταγραφικό κενό και οι ευθύνες στο Λιμάνι
Η κριτική όμως δεν μπορεί να σταματήσει μόνο στις αποφάσεις της μιας βραδιάς. Ο Ολυμπιακός εμφανίστηκε με εξόφθαλμα κενά στο ρόστερ του σε μια περίοδο που δεν συγχωρούνται εκπτώσεις. Αν τα κομμάτια του παζλ που έλειπαν δεν αποκτήθηκαν ποτέ από τη διοίκηση τότε γεννάται ένα τεράστιο ηθικό και επαγγελματικό ζήτημα για τον άνθρωπο που κάθεται στον πάγκο. Η παραίτηση σε τέτοιες περιπτώσεις αποτελεί δείγμα προπονητικής αξιοπρέπειας όταν βλέπεις πως τα όπλα που ζήτησες δεν έφτασαν ποτέ στα χέρια σου.
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης έχει αποδείξει στο παρελθόν πως στηρίζει τα πλάνα των προπονητών όμως η τρέχουσα εικόνα μαρτυρά μια σοβαρή δυσλειτουργία στον μεταγραφικό σχεδιασμό. Η ατυχία με τον τραυματισμό που υπέστη ο Πιρόλα απλώς ανέδειξε την έλλειψη βάθους της άμυνας. Σε τέτοιο επίπεδο δεν μπορείς να κρύψεις τη γύμνια σου και το αποτέλεσμα μετατρέπεται σε μια πικρή υπενθύμιση πως οι υπερβάσεις απαιτούν πλήρη οπλοστάσια και ξεκάθαρα μυαλά.
