Κάπου ανάμεσα σε συζητήσεις για τα εκατομμύρια από τις πωλήσεις, στις θεωρίες για cost control και στα τυμπανοκρουσίες περί εξευρωπαϊσμού, εμφανίστηκε ο Λεβαδειακός. Και είπε με το πιο απλό, ποδοσφαιρικό τρόπο: «Μαζέψου λίγο».
Γιατί εντάξει, καλό το PR για το Europa League, ακόμα καλύτερο το narrative περί “ομάδας που αλλάζει επίπεδο”, αλλά στο τέλος της ημέρας, αν δεν μπορείς να κρατήσεις το 1-0 με τον Λεβαδειακό στη Λεωφόρο, κάτι μάλλον δεν πάει καλά. Και όχι, δεν φταίει η ζέστη. Ούτε ο ανάδρομος Ερμής.
Ξεκίνησε με φιλοδοξία – τελείωσε με ρολόι-ξυπνητήρι από τη Βοιωτία
Μπήκε ο Παναθηναϊκός με φόρα, με τον κόσμο στις εξέδρες να πιστεύει πως φέτος είναι αλλιώς. Το γκολ στο 1ο λεπτό έμοιαζε με σενάριο επιβεβαίωσης. Πέντε λεπτά μπάλα και μετά… blackout. Ένα ολόκληρο δεύτερο ημίχρονο, με τον Λεβαδειακό να κάνει παιχνίδι και το “Τριφύλλι” να παίζει… μην τυχόν και κουραστεί.
Ε, ήρθε και το 1-1 στο φινάλε, έτσι για να εμπεδωθεί πως όποιος νομίζει ότι κερδίζει αγώνες με φανέλες και λογιστικά Excel, απλά δεν έχει καταλάβει τίποτα.
Το πρόβλημα δεν είναι ο Ντέσερς – είναι ότι περίμεναν Σεπτέμβρη για να φέρουν Ντέσερς
Φυσικά και δεν φταίει ο Ντέσερς. Ο άνθρωπος μόλις έφτασε, είδε το γήπεδο, είπε “ωραία κερκίδα” και γύρισε στον πάγκο. Το ερώτημα είναι γιατί έπρεπε να φτάσει ο Σεπτέμβρης για να αποκτηθεί σέντερ φορ, όταν εδώ και μήνες όλοι ήξεραν πως ο Φώτης Ιωαννίδης πιθανότατα θα φύγει.
Αλλά προφανώς, οι αφίξεις παικτών πρέπει να γίνονται την ημέρα αγώνα, για να υπάρχει δράμα, hype και ένα story ακόμα στα social media.
«Θα έρθει ο Ουνάι». Δεν ήρθε. Θα έρθει ενίσχυση. Ήρθε… ο Σεπτέμβρης.
Αν η ταχύτητα στις μεταγραφές του Παναθηναϊκού ήταν σειρά στο Netflix, θα λεγόταν «Slow & Suspicious». Ο Ουνάι που δεν ήρθε ποτέ, οι καθυστερημένοι μεσοεπιθετικοί, οι παίκτες που ακόμα «μπαίνουν στο κλίμα» (μέχρι και ο… καιρός μπήκε νωρίτερα), όλα αυτά φτιάχνουν ένα μενού που θυμίζει κάτι από τις ένδοξες εποχές του «φέτος το σηκώνουμε» και του «μόλις δέσουν οι παίκτες».
Ναι, μόνο που για να δέσει κάτι, πρέπει να μην λιώνει στο δεύτερο ημίχρονο απέναντι στον Λεβαδειακό.
Το πιο επικίνδυνο συναίσθημα: Εφησυχασμός με επένδυση στη νοσταλγία
Ο Παναθηναϊκός ζει σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου επειδή πήγε Ευρώπη, νομίζει ότι είναι… τροπαιοφόρος. Σαν τον τύπο που πήγε Erasmus, γύρισε και νομίζει ότι μιλάει πέντε γλώσσες και ξέρει διεθνείς σχέσεις.
Το 1-1 με τον Λεβαδειακό δεν είναι απλά στραβοπάτημα. Είναι καμπανάκι ξυπνητηριού με ήχο “χαστούκι”, που λέει ξεκάθαρα: όταν δεν παίρνεις στα σοβαρά το πρωτάθλημα από την αρχή, μην παραπονιέσαι στο τέλος.
Ο Βιτόρια και το plan που πήγε περίπατο
Ο Ζοσέ Βιτόρια μάλλον πίστεψε ότι το ματς θα κλείσει μόνο του. Η ομάδα στο δεύτερο μέρος θύμισε… αερόστατο χωρίς μπαλόνι. Καμία ενέργεια, καμία παρέμβαση από τον πάγκο, κανένας μηχανισμός. Το ότι ο Λεβαδειακός έφτασε τόσο κοντά στο γκολ ξανά και ξανά, δεν είναι τυχαίο. Είναι απόρροια της φιλοσοφίας «κρατάμε μπάλα και βλέπουμε».
Ναι, αλλά όταν βλέπεις τον αντίπαλο να σε πατάει, μάλλον είναι ώρα να ανοίξεις και τα μάτια σου.
Μακάρι να τους βγουν οι παίκτες. Αλλά πρέπει να υπάρχει και τίτλος για να τους χαρούν
Η λογική «ας τους δούμε πρώτα» είναι εξαιρετική – για ομάδες που δεν διεκδικούν τίτλους. Για ομάδες που μετράνε δύο πρωταθλήματα από το 1996 και θεωρούν ότι είναι «μεγάλο μέγεθος», ίσως χρειάζεται κάτι παραπάνω. Όπως για παράδειγμα μια κανονική προετοιμασία με ολοκληρωμένες μεταγραφές.
Γιατί στο τέλος, αν το «μεγάλο μπαμ» του καλοκαιριού είναι το ότι κατάφερες να πουλήσεις καλά, τότε πιθανότατα δεν έχεις μάθει ακόμη πώς να χτίζεις για να κερδίζεις.
