Η επιστροφή στην ελληνική πραγματικότητα μετά από έναν ευρωπαϊκό ή εγχώριο τίτλο κρύβει πάντα παγίδες, όμως στον Πειραιά η ατμόσφαιρα μυρίζει κάτι εντελώς διαφορετικό από τον συνηθισμένο ενθουσιασμό. Ο Ολυμπιακός μπαίνει ξανά στη μάχη της Super League αντιμετωπίζοντας τον Ατρόμητο, έχοντας όμως στις αποσκευές του κάτι πολύ πιο πολύτιμο από το τρόπαιο του Super Cup που μόλις κατέκτησε. Έχει την απόδειξη ότι το πλάνο ανανέωσης δεν είναι απλώς μια θεωρία, αλλά μια χειροπιαστή πραγματικότητα που φέρνει αποτελέσματα.
Η νίκη επί του ΟΦΗ και η κατάκτηση της κούπας δεν ήρθαν μέσα από την πεπατημένη των ακριβών μεταγραφών και των έμπειρων βεντετών. Ήρθαν μέσα από το θράσος και την ενέργεια παιδιών που μέχρι χθες ίσως να μην τα ήξερε το ευρύ κοινό. Αυτό που συμβαίνει φέτος στο λιμάνι είναι μια μικρή επανάσταση νοοτροπίας. Ο σύλλογος δεν φοβάται να ρισκάρει και αυτό βγαίνει στο χορτάρι με τον πιο πειστικό τρόπο.
Η δικαίωση με τον Καλογερόπουλο και το νέο αίμα
Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ είναι ξεκάθαρο πλέον πως δεν κοιτάζει ταυτότητες αλλά την απόδοση στην προπόνηση. Η περίπτωση του Αλέξη Καλογερόπουλου είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας. Το να βγαίνει MVP σε έναν τελικό ένας νεαρός Έλληνας στόπερ, σε μια θέση που παραδοσιακά απαιτεί εμπειρία και “παράσημα”, λέει πολλά για την ψυχολογία που έχει χτίσει ο Βάσκος στα αποδυτήρια.
Ο προπονητής των Πειραιωτών έχει δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου
- Κανείς δεν έχει εγγυημένη θέση στην ενδεκάδα λόγω ονόματος
- Το λάθος επιτρέπεται αρκεί να υπάρχει προσπάθεια
- Η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός και όχι κριτήριο επιλογής
Αυτή η προσέγγιση έχει απελευθερώσει παίκτες που υπό άλλες συνθήκες θα έψαχναν δανεισμό σε μικρότερες κατηγορίες. Πλέον, νιώθουν ότι ανήκουν στην ελίτ και παίζουν ως ίσοι προς ίσους.
Ο Μπότης και η αλυσίδα της διαδοχής
Η ιστορία όμως δεν σταματά στους αμυντικούς. Κάτω από τα δοκάρια, η ατυχία του τραυματισμού του Αλέξανδρου Πασχαλάκη έφερε στο προσκήνιο τον Νικόλα Μπότη. Και εδώ ακριβώς φαίνεται η δουλειά που γίνεται στο Ρέντη. Ο νεαρός πορτιέρο δεν κλήθηκε απλώς να συμπληρώσει την αποστολή, αλλά να υπερασπιστεί την εστία σε ματς κυπέλλου και τα κατάφερε περίφημα, δείχνοντας μια ωριμότητα που ξαφνιάζει.
Δεν είναι πια μόνο ο Κωσταντής Τζολάκης ή τα «παιδιά-θαύματα» όπως ο Χαράλαμπος Κωστούλας και ο Χρήστος Μουζακίτης. Η δεξαμενή ταλέντου του Ολυμπιακού μοιάζει αστείρευτη. Ονόματα όπως ο Σταύρος Πνευμονίδης και ο Αργύρης Λιατσικούρα έρχονται να προστεθούν σε μια εξίσωση που βγάζει μόνο θετικό πρόσημο για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Μεντιλίμπαρ έχει καταφέρει να μετατρέψει την ανάγκη σε αρετή και το ρίσκο σε τίτλους, φτιάχνοντας μια ομάδα που έχει παρόν αλλά κυρίως ένα λαμπρό μέλλον.
