Ας μιλήσουμε επιτέλους για σοβαρό ποδόσφαιρο, όχι για αυτές τις μοντερνιές που βλέπουμε στην Ευρώπη. Πρέπει κάποια στιγμή να αποδώσουμε τα εύσημα εκεί που πρέπει και να αναγνωρίσουμε το μεγαλειώδες όραμα του Γιάννη Αλαφούζου. Διότι χρειάζεται πραγματική τόλμη και βαθιά τσέπη για να πας κόντρα στο ρεύμα της εποχής και να επενδύσεις 4 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο, όχι για να παίξεις μπάλα, αλλά για να διδάξεις ιστορία.
Ζούμε στιγμές ποδοσφαιρικής μέθεξης. Ξεχάστε το passing game, το pressing και άλλες τέτοιες αμερικανιές. Εδώ μιλάμε για την αναβίωση του αγνού, ορθόδοξου ελληνικού ποδοσφαίρου των 90s, πληρωμένο με χρυσάφι. Μια πανάκριβη χρονομηχανή που μας ταξιδεύει πίσω στις ένδοξες εποχές της «καταστροφής του παιχνιδιού».
Η επιστροφή στο μέλλον των 90’s
Είναι συγκινητικό να βλέπεις έναν προπονητή των 4 εκατομμυρίων να εφαρμόζει με τέτοια ευλάβεια το αξεπέραστο που βλέπαμε στα γήπεδα των 90’s. Μιλάμε για τακτική επανάσταση, όχι αστεία. Γιατί να παίξεις με έναν ή δύο στόπερ όταν μπορείς να βάλεις τρεις; Και γιατί να σταματήσεις εκεί;
Το πλάνο είναι απλό και συνάμα genious.
- Παρκάρεις όχι ένα, αλλά τρία πούλμαν μπροστά από την εστία.
- Διώχνεις την μπάλα στα περιστέρια με το που την ακουμπήσεις.
- Ελπίζεις ο αντίπαλος να βαρεθεί από το θέαμα και να φύγει από το γήπεδο.
Αυτό δεν είναι αντι-ποδόσφαιρο, κύριοι. Είναι διαχείριση χώρου υψηλού επιπέδου. Είναι τέχνη.
Οι κασκαντέρ και το μεγάλο όνειρο
Αλλά ένα τέτοιο υπερσύγχρονο σύστημα χρειάζεται και τους κατάλληλους πρωταγωνιστές. Και εκεί η επένδυση έχει πιάσει τόπο. Το ρόστερ έχει εμπλουτιστεί με παίκτες-καλλιτέχνες, άξιούς συνεχιστές της μεγάλης σχολής Καραγκούνη. Μιλάμε για επαγγελματίες βουτηχτές που πέφτουν με τέτοια φυσικότητα που θα ζήλευε και ο Ντάνος στο Survivor. Κάθε επαφή είναι και μια θεατρική παράσταση, κάθε μαρκάρισμα μια ευκαιρία για Όσκαρ. Πρώτος και καλύτερος ο Τετέη που όπως φάνηκε μάλλον την έχει δει ο Αντεντοκούμπο του ποδοσφαίρου! Βέβαια με αυτά που είδαμε σίγουρα ειναι μεγάλος θαυμαστής του Καραγκούνη και του Σλούκα!
Και ποιος είναι ο τελικός σκοπός όλης αυτής της πολυδάπανης εκστρατείας; Ποιο είναι το Ιερό Δισκοπότηρο για το οποίο ξοδεύονται τόσα εκατομμύρια; Μα φυσικά, η απόλυτη καταξίωση. Το μεγάλο όνειρο του να καταφέρεις, μετά κόπων και βασάνων (κυρίως των θεατών), να ξεπεράσεις στη βαθμολογία την πανίσχυρη Λειβαδιά. Αυτό είναι το ταβάνι, αυτός είναι ο στόχος. Και με τρία πούλμαν στην άμυνα, ίσως, λέμε ίσως, να το καταφέρουμε. Χαλάλι τα λεφτά.
