Η αποθέωση και η κριτική είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος στον πρωταθλητισμό. Όσο δίκαια οι Ερυθρόλευκοι έχουν ακούσει ύμνους για τα ευρωπαϊκά τους κατορθώματα, άλλο τόσο δίκαια πρέπει τώρα να δεχθούν τον έλεγχο για μια εμφάνιση που δεν αρμόζει στο μέγεθός τους. Δεν μιλάμε για τον εύκολο μηδενισμό που περιμένουν ορισμένοι στη γωνία με την πρώτη στραβή. Μιλάμε για την ρεαλιστική αποτίμηση μιας βραδιάς όπου τίποτα δεν πήγε σωστά και κανείς δεν βρέθηκε στο ύψος των περιστάσεων.
Τα πρόσωπα της ευθύνης και η φάση που στοίχειωσε
Η συζήτηση ξεκινά αναπόφευκτα από τον Μεντιλίμπαρ. Ο Βάσκος τεχνικός, που έχει πιστωθεί τις μεγάλες επιτυχίες, αυτή τη φορά πιάστηκε αδιάβαστος τόσο στην προετοιμασία όσο και στη διαχείριση του αγώνα. Οι επιλογές του δεν βγήκαν και η ομάδα έμοιαζε να μην έχει σχέδιο αντίδρασης. Ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι μόνο στον πάγκο. Υπάρχει και η ατομική ευθύνη που βαραίνει τα πόδια των ποδοσφαιριστών.
Η φάση του Ζέλσον Μαρτίνς αποτελεί το απόλυτο παράδειγμα της υπερσιγουριάς που τιμωρείται. Μιλάμε για μια ευκαιρία που χάθηκε με τρόπο που θύμισε εκείνη την αλησμόνητη στιγμή του Ντε Λα Φουέντε. Όταν χάνεις τέτοια γκολ σε ντέρμπι, η μπάλα συνήθως σε τιμωρεί. Αλλά η ευθύνη διαχέεται παντού. Στον Κοστίνια και τον Ορτέγκα που βρέθηκαν σε κακό βράδυ, στα λάθη που έγιναν αλυσιδωτά στη φάση του γκολ που δέχτηκε η ομάδα, αλλά και στις στατικές φάσεις που εκτελούσε ο Ροντινέι χωρίς αποτέλεσμα.
- Η αμυντική λειτουργία έδειχνε πελαγωμένη
- Η επίθεση δεν είχε καθαρό μυαλό
- Οι αλλαγές δεν έδωσαν την απαραίτητη πνοή
Η δομική αδυναμία και η καθυστερημένη αντίδραση
Υπάρχει ένα ζήτημα που πλέον φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού και αφορά τον σχεδιασμό. Ο Ολυμπιακός φέρνει συνεχώς εξτρέμ, επενδύει σε μεσοεπιθετικούς, και όμως καταλήγει να παίζει πάλι μπροστά ο Βραζιλιάνος μπακ για να δημιουργήσει ρήγματα. Αυτό δείχνει μια δυσλειτουργία που πρέπει να προβληματίσει τους αρμόδιους στο λιμάνι.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν ήταν η ήττα αυτή καθαυτή, αλλά ο τρόπος. Η ομάδα δέχτηκε γκολ μόλις στο 7ο λεπτό και χρειάστηκε να φτάσει το ρολόι στο 80 για να δημιουργήσει μια κανονική, ολοκληρωμένη φάση. Αυτό το κενό διάστημα είναι αδιανόητο για το επίπεδο των Πειραιωτών. Δεν έχει σημασία αν αντίπαλος ήταν ο Παναθηναϊκός, η Άρσεναλ ή η Μικτή Κόσμου. Μια ομάδα με τη μέταλλο του Ολυμπιακού απαγορεύεται να πετάει στα σκουπίδια 73 αγωνιστικά λεπτά χωρίς αντίδραση.
Η αυτοκριτική ως μονόδρομος
Πρέπει να αποδοθούν τα εύσημα στον αντίπαλο, καθώς ο Παναθηναϊκός ήταν όντως καλός και διαβασμένος. Παρ’ όλα αυτά, η αίσθηση που άφησε το ματς είναι πως το ντέρμπι χάθηκε περισσότερο από την κακή απόδοση του Ολυμπιακού παρά κερδήθηκε από την υπεροχή των Πρασίνων. Οι Ερυθρόλευκοι έκαναν δώρο την ψυχολογία και τον χώρο στον αντίπαλο.
Τώρα είναι η ώρα της εσωτερικής διαδικασίας. Τα αποδυτήρια στου Ρέντη έχουν αποδείξει στο παρελθόν ότι ξέρουν να βρίσκουν την άκρη μετά από στραβές. Οι παίκτες και το τεχνικό τιμ οφείλουν να κλείσουν την πόρτα και να εξηγήσουν τι ακριβώς πήγε στραβά, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Η ιστορία έχει δείξει πως όταν γίνεται σωστή αυτοκριτική, η αντίδραση είναι θέμα χρόνου. Στην Ελλάδα άλλωστε η μνήμη είναι κοντή και μόνο οι άμεσες απαντήσεις στο γήπεδο μπορούν να γυρίσουν το κλίμα.
