Όσο και αν προσπαθείς να χωρέσεις πολύ ταλέντο στην ίδια ευθεία, μερικές φορές η χημεία απλώς δεν λειτουργεί. Το πείραμα με την ταυτόχρονη παρουσία δύο επιθετικών στον Ολυμπιακό φαίνεται πως έχει φτάσει σε τέλμα και τα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους. Η ομάδα χάνει την ισορροπία της και το κυριότερο είναι πως στερείται τη φαντασία στη μεσαία γραμμή θυσιάζοντας έναν παίκτη που αποτελούσε βαρόμετρο.
Δεν είναι μόνο ότι οι Ελ Κααμπί και Ταρέμι δεν βρίσκονται με κλειστά μάτια ή ότι ο Γιάρεμτσουκ δυσκολεύεται να βρει ρόλο σε αυτό το δίδυμο. Ακόμα και η προσθήκη του Κλέιτον από τη Ρίο Άβε προσθέτει ποσότητα αλλά όχι απαραίτητα ποιότητα στη συνεργασία. Το πρόβλημα εντοπίζεται λίγα μέτρα πιο πίσω, εκεί που δημιουργείται το παιχνίδι.
Η απώλεια που κοστίζει ακριβά
Ο μεγάλος χαμένος αυτής της τακτικής προσέγγισης δεν είναι άλλος από τον Τσικίνιο. Ένας από τους πιο επιδραστικούς χαφ και αγαπημένο παιδί του Μεντιλίμπαρ έχει βρεθεί ξαφνικά να παλεύει για χρόνο συμμετοχής ή να έρχεται από τον πάγκο για να σώσει την κατάσταση. Αυτή η επιλογή αφαιρεί από τον Ολυμπιακό το πιο σημαντικό στοιχείο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο που είναι η κάθετη πάσα.
Ο Πορτογάλος άσος είναι ο μοναδικός στο ρόστερ που μπορεί να παίξει τη θέση «10» με τον τρόπο που απαιτείται. Είναι αυτός που θα ζητήσει μπάλα ανάμεσα στις γραμμές, θα φέρει κίνηση χωρίς την μπάλα και θα τροφοδοτήσει το 9άρι σε χρόνο που η αντίπαλη άμυνα δεν περιμένει. Χωρίς αυτόν, η ανάπτυξη γίνεται προβλέψιμη και η μπάλα φτάνει στους επιθετικούς με δυσκολία.
Ρυθμός και ψυχολογία
Η δικαιολογία περί ντεφορμαρίσματος δεν στέκει πλέον, ειδικά όταν βλέπουμε πως και οι αντικαταστάτες ή το αλλαγμένο σχήμα δεν αποδίδουν καλύτερα. Ο Τσικίνιο είναι παίκτης ρυθμού. Δεν είναι το πολυεργαλείο που θα μπει στο 70′ και θα αλλάξει τον κόσμο, αν και προσπαθεί. Είναι ο μαέστρος που πρέπει να κρατάει την μπαγκέτα από την αρχή.
Η επιστροφή του στην ενδεκάδα μοιάζει μονόδρομος αν ο Ολυμπιακός θέλει να ξαναβρεί την ταυτότητά του. Το να ξεκινά βασικός τον βοηθά να βρει τα πατήματά του και να ξεδιπλώσει την ποιότητά του. Είναι η ώρα ο προπονητής να εμπιστευτεί ξανά το ένστικτό του και να δώσει τα κλειδιά στον άνθρωπο που ξέρει να ξεκλειδώνει τις κλειστές άμυνες αντί να φορτώνει την περιοχή με κορμιά που δεν τροφοδοτούνται σωστά.
