Ολυμπιακός: Τι λείπει από το νέο ρόστερ του Μπαρτζώκα παρά τη μεγάλη ποιότητα

Ο Ολυμπιακός μπαίνει στη νέα σεζόν με περισσότερη δημιουργία, περισσότερους παίκτες που μπορούν να παίξουν με την μπάλα στα χέρια και ένα backcourt που στα χαρτιά διαθέτει τεράστια επιθετική ποιότητα. Υπάρχει, όμως, ένα εύλογο ερώτημα. Tι έχασε η ομάδα μέσα σε όλες αυτές τις αλλαγές;

Η απόκτηση των Ζαν Μοντέρο και Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ αλλάζει αισθητά το «1». Ο Μοντέρο προέρχεται από σεζόν EuroLeague με 14,4 πόντους και 4,8 ασίστ, ενώ ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ είχε 12,6 πόντους και ήταν κορυφαίος πασέρ της διοργάνωσης με 7,4 ασίστ ανά αγώνα.

Αυτό σημαίνει περισσότερο pick-and-roll, μεγαλύτερη ατομική δημιουργία και δύο guards που μπορούν να παράγουν επίθεση όταν το αρχικό πλάνο δεν λειτουργεί.

Δεν σημαίνει, όμως, ότι αντικαθίσταται αυτομάτως ο Τόμας Γουόκαπ υπόθεση στην οποία ο Ολυμπιακός έχει ισχυρό χαρτί.

Αυτό που δεν αντικαθίσταται εύκολα στον Γουόκαπ

Η διαφορά του Γουόκαπ με τους δύο νέους γκαρντ βρίσκεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο επηρέαζε ένα παιχνίδι χωρίς να χρειάζεται πολλές κατοχές.

Για χρόνια ήταν ο παίκτης που μπορούσε να αναλάβει τον κορυφαίο περιφερειακό του αντιπάλου. Το μέγεθος, η δύναμη και η αμυντική του αντίληψη επέτρεπαν στον Μπαρτζώκα να τον χρησιμοποιεί ακόμη και σε αλλαγές, προστατεύοντας παράλληλα πιο επιθετικούς συμπαίκτες του.

Ταυτόχρονα, είχε προσαρμοστεί απόλυτα στη λογική της γρήγορης κυκλοφορίας της μπάλας. Δεν χρειαζόταν να «κρατήσει» μία κατοχή για να αισθανθεί το παιχνίδι.

Μοντέρο και Μίλερ-ΜακΙντάιρ είναι διαφορετικοί. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.

Είναι πιο δημιουργικοί μέσα από το pick-and-roll και μπορούν να φτιάξουν φάσεις από το μηδέν. Ο Ολυμπιακός όμως θα χρειαστεί να βρει ποιος θα κάνει τη βρώμικη αμυντική δουλειά που προηγουμένως είχε σχεδόν μόνιμα συγκεκριμένο ιδιοκτήτη.

Η υπόθεση Γουόκαπ, άλλωστε, έχει εξελιχθεί σε ανοικτή συμβατική διαμάχη, με τον παίκτη να έχει ζητήσει μονομερώς την αποδέσμευσή του και τον Ολυμπιακό να θεωρεί ότι το συμβόλαιό του έως το 2027 παραμένει ενεργό.

Και στο «4» υπάρχει ένα διαφορετικό κενό

Το δεύτερο ερωτηματικό βρίσκεται πίσω από τον Σάσα Βεζένκοφ.

Ο Άλεκ Πίτερς αποχώρησε για την Αρμάνι Μιλάνο, αφαιρώντας από το rotation έναν πάουερ φόργουορντ που μπορούσε να ανοίξει το γήπεδο με το σουτ του και να λειτουργήσει επιθετικά χωρίς να αλλάζει ιδιαίτερα η γεωμετρία της πεντάδας.

Ο Εμπάι Εντιαγέ είναι εντελώς διαφορετικό «4». Στα 2,04 μ., με 7,7 πόντους, 4,8 ριμπάουντ, 1,2 κλεψίματα και 1,4 κοψίματα πέρυσι στην EuroLeague, προσφέρει αθλητικότητα, μήκος και μεγαλύτερη δυνατότητα αμυντικής παρέμβασης.

Δεν προσφέρει, όμως, το ίδιο επιθετικό προφίλ με τον Πίτερς.

Κάπου εκεί βρίσκεται ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα του νέου Ολυμπιακού: να κερδίσει από τη μεγαλύτερη ατομική δημιουργία των νέων γκαρντ και την αθλητικότητα του Εντιαγέ χωρίς να χάσει τα στοιχεία που έκαναν το “Bartzokas-ball” τόσο αποτελεσματικό.

Το ρόστερ μπορεί να είναι πιο ταλαντούχο. Το αν θα είναι και πιο λειτουργικό θα κριθεί στο πώς θα μοιραστούν οι ρόλοι — κυρίως στην άμυνα της περιφέρειας και στα λεπτά πίσω από τον Βεζένκοφ.