Ο Παναθηναϊκός μπορεί να έχει γεμίσει το ρόστερ του με ποιότητα, μέγεθος και αθλητικότητα, αλλά υπάρχει ένα σημείο στο οποίο τα ονόματα δεν αρκούν. Η θέση του σέντερ αρχίζει ήδη να δημιουργεί ερωτήματα πριν καν ξεκινήσει η πραγματική πίεση της σεζόν.

Ο τραυματισμός του Μουστάφα Φαλ ήρθε πολύ νωρίς. Ο Ματίας Λεσόρ επιστρέφει σταδιακά σε κανονικό αγωνιστικό ρυθμό έπειτα από μια περίοδο που τον ταλαιπώρησε έντονα. Αυτό σημαίνει ότι το πρόβλημα δεν είναι ποιος από τους δύο είναι καλύτερος. Το πρόβλημα είναι πόσα βράδια μπορείς να απαιτήσεις από αυτούς να παίξουν χωρίς να πληρώσεις αργότερα τον λογαριασμό.Αυτό αλλάζει όλο το νόημα της πιθανής μεταγραφής.

Ο τρίτος σέντερ δεν είναι πολυτέλεια

Σε μια πρώτη ανάγνωση, η προσθήκη ακόμη ενός ψηλού μοιάζει υπερβολική. Υπάρχουν ήδη Φαλ και Λεσόρ, ενώ ο Ντίνος Μήτογλου και ο Γκέρσον Γιαμπουσέλε μπορούν να καλύψουν λεπτά σε χαμηλότερα σχήματα.

Αυτή όμως είναι η θεωρία.Η πραγματική σεζόν της EuroLeague δεν παίζεται σε στατικό excel με όλους διαθέσιμους. Παίζεται με διπλές αγωνιστικές, ταξίδια, εγχώριες υποχρεώσεις, μικροτραυματισμούς και συνεχείς αλλαγές στο rotation.

Αν ο Φαλ χρειάζεται προσεκτική επιστροφή και ο Λεσόρ δεν πρέπει να υπερφορτωθεί, τότε ο τρίτος καθαρός σέντερ αποκτά πραγματική αγωνιστική αξία. Δεν έρχεται για να κλέψει λεπτά. Έρχεται για να προστατεύσει τα λεπτά των άλλων δύο.

Το ίδιο ζήτημα είχε ήδη αρχίσει να φαίνεται όταν το REDFREAKS.GR ανέλυε τι λείπει από το νέο ρόστερ του Παναθηναϊκού παρά τη μεγάλη αναβάθμιση. Η front line έχει τεράστιο όγκο ποιότητας, αλλά η διαθεσιμότητα είναι πάντα μέρος της εξίσωσης.

Ο Φαλ αλλάζει την άμυνα αλλά πρέπει πρώτα να είναι διαθέσιμος

Ο Μουστάφα Φαλ προσθέτει κάτι που δύσκολα αντιγράφεται.Μέγεθος στο κέντρο της ρακέτας, rim protection χωρίς να χρειάζεται να κυνηγά τάπες και δυνατότητα να αλλάζει ολόκληρη τη γεωμετρία της επίθεσης του αντιπάλου. Με τον Γάλλο μέσα, οι περιφερειακοί μπορούν να πιέσουν διαφορετικά γνωρίζοντας ότι υπάρχει πίσω τους τεράστιο κορμί.

Αυτή είναι η αξία του.Το ζήτημα όμως είναι ότι το πρόσφατο πρόβλημα τραυματισμού του Φαλ έρχεται πριν καν μπει η σεζόν στο κόκκινο.Δεν χρειάζεται υπερβολή ούτε ταμπέλες. Ένας παίκτης δεν γίνεται λιγότερο σημαντικός επειδή τραυματίστηκε. Αλλά ο σχεδιασμός μιας ομάδας που θέλει να φτάσει μέχρι τον Μάιο πρέπει να λαμβάνει υπόψη ότι η διαθεσιμότητα δεν είναι θεωρητικό θέμα.

Είναι αγωνιστικό προσόν.

Ο Λεσόρ χρειάζεται προστασία και όχι ηρωισμούς

Με τον Ματίας Λεσόρ το ζήτημα είναι ακόμη πιο λεπτό.Όταν είναι υγιής, προσφέρει εκρηκτικότητα, κάθετο παιχνίδι στο pick and roll, rim running και πίεση στο επιθετικό ριμπάουντ. Μπορεί να αλλάξει μόνος του τον τρόπο με τον οποίο η αντίπαλη άμυνα προστατεύει τη ρακέτα.Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να χρησιμοποιηθεί από τον Σεπτέμβριο σαν να μην προηγήθηκε τίποτα.

Η επιστροφή ενός ψηλού μετά από μεγάλη σωματική καταπόνηση δεν μετριέται μόνο από το αν μπορεί να παίξει. Μετριέται από το πόσα λεπτά αντέχει, πόσο γρήγορα ανακάμπτει και πόσο σταθερά μπορεί να επαναλαμβάνει υψηλής έντασης προσπάθειες.Εδώ είναι που ο τρίτος σέντερ αποκτά άλλη διάσταση.Δεν μειώνει τον Λεσόρ.Τον προστατεύει.

Το small ball είναι λύση αλλά όχι ασφάλεια

Ο Παναθηναϊκός έχει παίκτες που επιτρέπουν διαφορετικές πεντάδες. Ο Μήτογλου μπορεί να παίξει στο πέντε. Ο Γιαμπουσέλε έχει το σώμα και το επιθετικό skill set για να χρησιμοποιηθεί σε πιο χαμηλά σχήματα.Αυτό όμως πρέπει να παραμείνει τακτική επιλογή.Δεν γίνεται να μετατραπεί σε λύση ανάγκης επειδή λείπουν οι φυσικοί σέντερ.

Άλλο να χρησιμοποιείς τον Γιαμπουσέλε στο πέντε για να τραβήξεις έξω έναν βαρύ αντίπαλο ψηλό και άλλο να τον αναγκάζεις να παλεύει κάθε δύο βράδια με κορμιά των 120 κιλών επειδή το rotation δεν έχει άλλη επιλογή.Το small ball έχει αξία όταν το επιλέγεις.Χάνει την αξία του όταν σε επιλέγει αυτό.

Ο Ντάνστον βγάζει νόημα μόνο με έναν συγκεκριμένο ρόλο

Κάπου εδώ εμφανίζεται το όνομα του Μπράιαντ Ντάνστον.Στα 40 του χρόνια δεν πρόκειται φυσικά να αποκτηθεί για να γίνει ο βασικός σέντερ μιας ομάδας που κυνηγά τη EuroLeague. Ούτε πρέπει να αξιολογηθεί έτσι.Αν η περίπτωση προχωρούσε, η λογική θα ήταν εντελώς διαφορετική.

Δέκα λεπτά εδώ. Δώδεκα εκεί. Σκληράδα. Screens. Box out. Αμυντική τοποθέτηση. Έξι φάουλ όταν το παιχνίδι το απαιτεί και εμπειρία από εκατοντάδες ευρωπαϊκές βραδιές.Δεν αγοράζεις ceiling με έναν τέτοιο παίκτη.Αγοράζεις πάτωμα.Αυτό είναι πολλές φορές πολύ πιο χρήσιμο σε ένα γεμάτο ρόστερ.Δεν χρειάζεται κάθε μεταγραφή να προσθέτει σταρ. Μερικές φορές πρέπει απλώς να αφαιρεί ρίσκο.

Το πρόβλημα είναι ευρύτερο από τη θέση του σέντερ

Ο Παναθηναϊκός έχει ήδη περάσει μεγάλο κομμάτι της προετοιμασίας με το ιατρικό δελτίο γεμάτο. Φαλ, Ναν, Χέιζ Ντέιβις, Ρογκαβόπουλος και άλλες απουσίες έχουν εμποδίσει το τεχνικό επιτελείο να δουλέψει για μεγάλο διάστημα με ολόκληρη την ομάδα.

Το REDFREAKS.GR είχε ήδη καταγράψει αυτή την εικόνα μέσα από τους πολλούς τραυματισμούς που μαζεύτηκαν πριν καν αρχίσει η σεζόν. Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι παίκτες θα συνεχίσουν να έχουν προβλήματα.Σημαίνει όμως ότι το ρίσκο είναι ήδη ορατό.Και όταν το βλέπεις τον Σεπτέμβριο, δεν υπάρχει λόγος να κάνεις ότι δεν υπάρχει.

Το καλύτερο ρόστερ είναι εκείνο που μπορεί να εμφανιστεί στο παρκέ

Αυτή είναι τελικά η πιο απλή αλήθεια.Μπορείς να έχεις δεκαοκτώ εξαιρετικούς παίκτες. Μπορείς να έχεις κορυφαία ονόματα και αθλητικότητα σε κάθε θέση. Αν όμως συγκεκριμένα κομμάτια του rotation χρειάζονται συνεχώς προστασία ή περιορισμό λεπτών, τότε η πραγματική δύναμη του ρόστερ είναι μικρότερη από αυτή που δείχνει το χαρτί.

Γι’ αυτό η αναζήτηση σέντερ έχει μπασκετική λογική.Όχι επειδή ο Παναθηναϊκός δεν εμπιστεύεται τον Φαλ.Όχι επειδή φοβάται τον Λεσόρ.Αλλά ακριβώς επειδή θέλει να τους έχει διαθέσιμους όταν τα παιχνίδια θα μετράνε περισσότερο.Ο τρίτος σέντερ μπορεί να μη γίνει ποτέ πρωταγωνιστής.

Αν όμως βοηθήσει ώστε ο Φαλ και ο Λεσόρ να φτάσουν υγιείς στον Απρίλιο, τότε θα έχει κάνει ίσως μία από τις σημαντικότερες δουλειές ολόκληρου του ρόστερ.Και αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο από ένα ακόμα όνομα στην αποστολή.