Η κατάκτηση ενός τίτλου σε ένα τουρνουά 40 λεπτών αποτελεί πάντα μια στιγμή χαράς για τον νικητή, ωστόσο η προσπάθεια να μετατραπεί το αποτέλεσμα του τελικού Κυπέλλου (79-68) σε απόδειξη… καθολικής κυριαρχίας του Παναθηναϊκού, στερείται στοιχειώδους μπασκετικής λογικής.
Η πραγματική δυναμική των ομάδων δεν κρίνεται σε ένα απόγευμα στην Κρήτη, αλλά στον αδυσώπητο μαραθώνιο της Euroleague. Και εκεί, τα δεδομένα δεν επιδέχονται καμίας οπαδικής αμφισβήτησης. Ο Ολυμπιακός παραμένει η σταθερά ανώτερη ομάδα.
Ο μύθος του «Masterclass» και η απόκρυψη της αλήθειας
Το να αποθεώνεται ο Εργκίν Αταμάν για ένα δήθεν «τακτικό ρουά ματ» είναι εύκολο, όταν το αφήγημα παραλείπει βολικά τις πιο κρίσιμες και καθοριστικές λεπτομέρειες του αγώνα. Η επικράτηση των «πρασίνων» δεν ήρθε επειδή διέλυσαν το σύστημα του Γιώργου Μπαρτζώκα, αλλά λόγω συγκεκριμένων συγκυριών:
- Η «εξαφάνιση» του τραυματισμού του Βεζένκοφ: H προπαγάνδα των τελεύταιων ωρών, αναφέρει προκλητικά ότι ο –κατά τα άλλα εξαιρετικός– Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις «έσβησε» το μεγάλο όπλο του Ολυμπιακού. Η αλήθεια; Ο Σάσα Βεζένκοφ, ο οποίος κρατούσε όρθιο τον Ολυμπιακό (είχε ήδη 16 πόντους), αποχώρησε πρόωρα στο δεύτερο ημίχρονο με ενοχλήσεις στη μέση! Δεν τον «έσβησε» κανένα αμυντικό σεμινάριο, τον έβγαλε εκτός η ατυχία, αλλοιώνοντας πλήρως τις ισορροπίες του τελικού.
- Η απόλυτη επιθετική δυστοκία: Ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε τον τελικό με το απογοητευτικό 6/26 στα τρίποντα. Σε μια βραδιά που η ομάδα του Πειραιά σούταρε με ποσοστά επιπέδου τοπικού πρωταθλήματος και έχασε τον MVP της, το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός κέρδισε με μόλις 11 πόντους διαφορά, μάλλον ως αδυναμία πρέπει να καταγραφεί.
Ο πραγματικός καθρέφτης: Η Euroleague
Η ίδια η προπαγάνδα των πρασίνων αυτοαναιρείται παραδεχόμενο πως ο Παναθηναϊκός «πρέπει να βελτιώσει την απόδοσή του προκειμένου να καλύψει το χαμένο έδαφος στην Ευρωλίγκα». Εδώ ακριβώς κρύβεται όλη η ουσία.
| Δείκτης Ανωτερότητας | Ολυμπιακός (Σύστημα Μπαρτζώκα) | Παναθηναϊκός |
| Σταθερότητα | Συνεχής, αδιαπραγμάτευτη παρουσία στην ελίτ της βαθμολογίας | Σκαμπανεβάσματα και αγώνας δρόμου για να “σώσει” τη χρονιά |
| Σχεδιασμός Ρόστερ | Ομάδα χτισμένη με συνέχεια, χημεία και ξεκάθαρους ρόλους | Αναγκαιότητα για «πυροσβεστικές» προσθήκες (Χέιζ-Ντέιβις) μεσούσης της σεζόν |
Η ενσωμάτωση του Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις έδωσε την απαραίτητη βραχυπρόθεσμη ώθηση. Όμως, μια ομάδα που αναγκάζεται να φέρει παίκτη τέτοιου βεληνεκούς μήνα Φεβρουάριο, παραδέχεται εμμέσως τα τεράστια δομικά της λάθη από το καλοκαίρι, σε πλήρη αντίθεση με τον Ολυμπιακό που πορεύεται με συμπαγές σχέδιο και αδιαπραγμάτευτες αρχές.
Διαιτησία, άλλοθι και ρατσιστικές συμπεριφορές
Είναι τουλάχιστον οξύμωρο μια ομάδα που κερδίζει έναν τελικό, να αναλώνεται σε θεωρίες συνωμοσίας για «φαλτσοσφυρίγματα» και δήθεν εύνοια του Ολυμπιακού. Η επίκληση του… συστήματος είναι η κλασική επικοινωνιακή ασπίδα για να καλυφθούν οι διαχρονικές αδυναμίες, την ώρα που το σκληρό, στα όρια του φάουλ, παιχνίδι των «πρασίνων» επιβραβεύτηκε.
Τέλος, όσον αφορά το εξωαγωνιστικό σκέλος και τη ρατσιστική επίθεση στον Ματίας Λεσόρ. Η καταδίκη τέτοιων φαινομένων πρέπει να είναι απόλυτη, οριζόντια και αδιαπραγμάτευτη. Ο ρατσισμός είναι «καρκίνος» και δεν έχει θέση στον αθλητισμό. Ωστόσο, η προσπάθεια σύνδεσης μεμονωμένων ανεγκέφαλων με την επίσημη στάση της ΚΑΕ Ολυμπιακός αποτελεί φθηνή προπαγάνδα. Ο Ολυμπιακός έχει αποδείξει θεσμικά ότι απομονώνει τέτοιες συμπεριφορές, έχοντας προχωρήσει στο παρελθόν σε αυστηρότατους αποκλεισμούς φιλάθλων που παραβιάζουν τον κώδικα αξιών του συλλόγου, σε αντίθεση με την πρώτη σειρά του ΟΑΚΑ που παραμένει μόνιμα στη θέση της εδώ και χρόνια!!
Το μπάσκετ είναι μαραθώνιος. Ένα Κύπελλο δίνει προσωρινή χαρά, αλλά το ποιος είναι το πραγματικό «αφεντικό» αποδεικνύεται εβδομάδα με την εβδομάδα στα ευρωπαϊκά παρκέ. Εκεί, η αρμάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα έχει συνηθίσει να επιβάλλει τον δικό της νόμο.
