Η βαριά ήττα του Παναθηναϊκού στο ΣΕΦ από έναν «μισό» και αποδεκατισμένο Ολυμπιακό δεν ήταν απλώς άλλο ένα χαμένο ροζ φύλλο αγώνα. Ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής για τον κόσμο του «τριφυλλιού», ο οποίος βλέπει το πιο ακριβό και ταλαντούχο ρόστερ της Ευρώπης να παρουσιάζει εικόνα… σκορποχωρίου στο παρκέ. Και στο επίκεντρο αυτής της θύελλας βρίσκεται, δικαίως, ο Εργκίν Αταμάν.
Η αγωνιστική κριτική είναι πλέον αμείλικτη. Ο Παναθηναϊκός, αντί να κυριαρχεί με βάση το ταλέντο που διαθέτει, δείχνει ασύνδετος, χωρίς αρχές και πλάνο Β όταν τα πράγματα ζορίζουν. Ο διασυρμός από έναν αντίπαλο που έπαιξε χωρίς τους βασικούς του πυλώνες, εξέθεσε ανεπανόρθωτα την τακτική προσέγγιση του Τούρκου τεχνικού. Την ίδια στιγμή, τα πάγια τεχνάσματα περί κακής διαιτησίας μετά από κάθε αποτυχία μοιάζουν πλέον να έχουν κουράσει. Η «μπογιά» των δικαιολογιών δείχνει να έχει περάσει, καθώς τα άλλοθι στερεύουν μπροστά στην αγωνιστική γύμνια της ομάδας.
Ωστόσο, το πρόβλημα του Αταμάν στον Παναθηναϊκό δεν περιορίζεται μόνο στις τέσσερις γραμμές του παρκέ. Το ρήγμα με μια τεράστια μερίδα του κόσμου της ομάδας —του δεύτερου μεγαλύτερου φιλάθλου κοινού στην Ελλάδα— φαντάζει πλέον αγεφύρωτο και έχει ρίζες εξωαγωνιστικές.
Κανείς δεν ξέχασε τα όσα εκτυλίχθηκαν στο τουρνουά της Κύπρου. Η προκλητική του αντίδραση απέναντι στα πανό των οπαδών για τα 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή και η προσπάθειά του να επιβάλει μια πολιτική ατζέντα «αποστείρωσης» απέναντι στα εθνικά αντανακλαστικά και τις ελληνικές σημαίες, αποτέλεσε τεράστιο ατόπημα. Για πολλούς φίλους του Παναθηναϊκού, εκείνη η μέρα έσπασε οριστικά τον συναισθηματικό δεσμό.
Όταν ένας προπονητής έχει πληγώσει το ιδεολογικό και εθνικό αίσθημα της κερκίδας, η ανοχή στα αγωνιστικά του λάθη εκμηδενίζεται. Πλέον, ο Εργκίν Αταμάν βρίσκεται απομονωμένος απέναντι στις δικές του επιλογές. Με ένα ρόστερ εκατομμυρίων που παραπαίει και με ένα κοινό που δεν τον συγχωρεί, ο Τούρκος τεχνικός καλείται να κάνει ένα θαύμα για να γυρίσει μια κατάσταση που δείχνει μη αναστρέψιμη.
