Υπάρχουν βραδιές που το τελικό σκορ και το ροζ φύλλο αγώνα περνούν σε δεύτερη μοίρα, σχεδόν αμέσως μόλις ακουστεί η κόρνα της λήξης. Για τον Ολυμπιακό, η αναμέτρηση με την Μπάγερν Μονάχου εξελίχθηκε σε ένα ψυχολογικό σκωτσέζικο ντους, όπου η ικανοποίηση για την αγωνιστική κυριαρχία επισκιάστηκε από την παγωμάρα ενός σοβαρού τραυματισμού.
Η εικόνα του Μόντε Μόρις να σφαδάζει στο παρκέ του ΣΕΦ ήταν μια μαχαιριά στην καρδιά της ομάδας. Δεν είναι μόνο ο πόνος του αθλητή, είναι το timing. Πάνω που ο Αμερικανός άρχιζε να «λύνεται», να καταλαβαίνει τις απαιτήσεις του ευρωπαϊκού μπάσκετ και να γεμίζει τα παπούτσια του Κίναν Έβανς, η ατυχία του χτύπησε την πόρτα.
Αυτό που προβληματίζει περισσότερο δεν είναι απλώς η απουσία ενός παίκτη. Είναι η διατάραξη της ισορροπίας. Με τον Φρανκ Νιλικίνα ήδη στα πιτς, οι «ερυθρόλευκοι» καλούνται να διαχειριστούν ξανά ένα τεράστιο κενό στην περιφέρεια, ακριβώς τη στιγμή που το πρόγραμμα γίνεται «φωτιά» με το ταξίδι στο Βελιγράδι να πλησιάζει.
Η άλλη όψη του νομίσματος
Μέσα σε αυτό το κλίμα ανησυχίας, υπήρξαν και χαμόγελα που όμως δεν αφορούσαν το πολυδιαφημισμένο ντεμπούτο που όλοι περίμεναν. Ο κόσμος πήγε στο γήπεδο για να δει τον Ταϊρίκ Τζόουνς, αλλά τελικά είδε τον Τάισον Γουόρντ να επιστρέφει αφηνιασμένος.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα ιεραρχίας και λογικής. Ο Τζόουνς έμεινε στον πάγκο κάνοντας ποδήλατο, όχι επειδή δεν υπολογίζεται, αλλά επειδή ο Ντόντα Χολ και οι υπόλοιποι ψηλοί έκαναν τη δουλειά τους. Στον Ολυμπιακό η φανέλα δεν χαρίζεται, κερδίζεται με τον χρόνο και την προσπάθεια.
Αντίθετα, ο Γουόρντ ήταν η σπίθα που έλειπε. Η ενέργειά του, τα καρφώματα και η αμυντική του προσήλωση σε μόλις 10 λεπτά συμμετοχής, έδειξαν πως η ομάδα έχει βάθος και λύσεις που έρχονται από τον πάγκο για να αλλάξουν τον ρυθμό.
Οι σταθερές και η επόμενη μέρα
Στα θετικά της βραδιάς πρέπει να προσμετρηθεί η διαχείριση των «βαρέων όπλων». Ο Σάσα Βεζένκοβ και ο Νίκολα Μιλουτίνοβ κυριάρχησαν χωρίς να χρειαστεί να εξαντληθούν, παίζοντας 24 και 23 λεπτά αντίστοιχα. Αυτή η οικονομία δυνάμεων είναι χρυσάφι ενόψει της Παρτίζαν.
Ακόμα και η αστοχία των Τάιλερ Ντόρσεϊ και Εβάν Φουρνιέ δεν κόστισε. Το γεγονός ότι ο ομογενής γκαρντ, σε μια κακή βραδιά εκτελεστικά, έμεινε στο παρκέ για 30 λεπτά και μοίρασε 6 ασίστ, δείχνει την ωριμότητα και την εμπιστοσύνη που υπάρχει. Οι παίκτες πλέον ξέρουν να προσφέρουν ακόμα και όταν η μπάλα δεν μπαίνει στο καλάθι.
Τώρα όμως, όλα αυτά μπαίνουν στην άκρη. Η διάγνωση για τον Μόρις θα καθορίσει πολλά, αλλά η ομάδα πρέπει να κοιτάξει μπροστά. Η Καρδίτσα είναι απλώς μια στάση πριν την κόλαση του Βελιγραδίου, εκεί όπου οι Πειραιώτες θα κληθούν να αποδείξουν πως έχουν το μέταλλο να ξεπερνούν κάθε αναποδιά, όσο σκληρή κι αν είναι.
