Κάθε φορά που ανακοινώνεται το αρχικό σχήμα στο Καραϊσκάκης ένα συγκεκριμένο μοτίβο γεννά απορίες στις κερκίδες. Η εμμονή του Βάσκου τεχνικού να ρίχνει ταυτόχρονα στη μάχη δύο βαρβάτους επιθετικούς μοιάζει με τακτικό πείσμα. Η αλήθεια όμως κρύβει μια βαθύτερη αδυναμία που ταλαιπωρεί τον σύλλογο.
Ο Χοσέ Μεντιλίμπαρ δεν ξύπνησε ένα πρωί αποφασίζοντας να παίξει ένα ποδόσφαιρο περασμένων δεκαετιών γεμίζοντας την περιοχή με κορμιά. Η επιλογή αυτή απέναντι στην πανίσχυρη Λεβερκούζεν έδειξε να λειτουργεί προσωρινά αλλά το πρόβλημα παραμένει. Ο προπονητής προσπαθεί απεγνωσμένα να καμουφλάρει την απόλυτη ξηρασία τερμάτων από τη μεσαία γραμμή και τα άκρα.
Το τακτικό αδιέξοδο και η επικίνδυνη εξάρτηση
Όταν αναλύουμε τα δεδομένα της φετινής σεζόν για τον Ολυμπιακό τα νούμερα προκαλούν ανησυχία. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο απαιτεί πλουραλισμό στο σκοράρισμα και απειλή από παντού. Εδώ όμως η κατάσταση θυμίζει ρωσική ρουλέτα. Αν μπλοκαριστούν τα βαριά χαρτιά της επίθεσης το σκορ απλώς δεν ανοίγει.
Ας δούμε τα δεδομένα που αναγκάζουν τον προπονητή σε αυτή την τακτική παραδοχή
- Ο Ζέλσον Μάρτινς αποτελεί τη μοναδική αξιόπιστη απειλή από τα εξτρέμ παλεύοντας ολομόναχος
- Οι κεντρικοί χαφ μοιάζουν αποκομμένοι από το αντίπαλο κουτί και διστάζουν να πατήσουν περιοχή
- Ο Τσικίνιο έχασε την επιθετική του ορμή και πλέον μένει μακριά από τα δίχτυα
Η ταυτόχρονη παρουσία του Αγιούμπ Ελ Κααμπί και του Μεχντί Ταρέμι αποτελεί κραυγή αγωνίας. Ο προπονητής υπολογίζει πως με περισσότερα γεμίσματα οι δυο τους έχουν τις ικανότητες να βρουν τη λύση έστω και από καραμπόλα. Στην ελληνική πραγματικότητα όμως με τις άμυνες που ταμπουρώνονται αυτή η μονοδιάστατη προσέγγιση εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους.
Όταν μια ομάδα εξαρτάται αποκλειστικά από την εκτελεστική δεινότητα δύο ανθρώπων γίνεται προβλέψιμη και το τίμημα στα μεγάλα ματς θα είναι βαρύ.
