Η άδικη και διαρκής αποδόμηση του Τόμας Γουόκαπ απειλεί να δηλητηριάσει μια σεζόν όπου ο Ολυμπιακός φιγουράρει περήφανα στη δεύτερη θέση της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης. Το να απαιτείς από έναν παίκτη με συγκεκριμένα και ξεκάθαρα χαρακτηριστικά να μετατραπεί ξαφνικά σε ψυχρό εκτελεστή στο clutch time δεν δείχνει απλώς άγνοια αλλά και μια επικίνδυνη εμμονή που αποπροσανατολίζει ολόκληρο τον οργανισμό.
Ο Αμερικανός δεν πρόκειται ποτέ να γίνει ο gravity playmaker που θα τραβήξει πάνω του τρεις αμυντικούς για να ανοίξει το γήπεδο και το να χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο για αυτό το γεγονός ισοδυναμεί με μπασκετική αυτοκτονία.
Αυτό το δεδομένο είναι απολύτως γνωστό από την πρώτη μέρα που πάτησε το πόδι του στο παρκέ και η τεχνική ηγεσία έχτισε ολόκληρο το αγωνιστικό οικοδόμημα πάνω σε αυτή ακριβώς την αλήθεια.
Ο απόλυτος ρόλος στο παρκέ
Ο συγκεκριμένος παίκτης αποτελεί τον κορυφαίο on-ball pest της EuroLeague και η θυσία του στα μετόπισθεν είναι ο βασικός λόγος που οι ερυθρόλευκοι πνίγουν τον αντίπαλο από την πρώτη πάσα. Η ασταμάτητη μουρμούρα για ένα χαμένο ανοιχτό τρίποντο ή για την αδυναμία στο ένας εναντίον ενός έχει καταντήσει εξοργιστική και κρύβει κάτω από το χαλί την πραγματική αξία του στο ροτέισον.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας τον επέλεξε ακριβώς για να κάνει όλη τη βρώμικη δουλειά ώστε να λάμψουν οι υπόλοιποι στο επιθετικό μισό του γηπέδου.
- Κλείνει ακαριαία τους διαδρόμους και καταστρέφει το αντίπαλο πικ εν ρολ με απίστευτη συνέπεια
- Δίνει τον ρυθμό ως slashing creator βρίσκοντας τις σωστές γωνίες πάσας την κατάλληλη στιγμή
- Επιτρέπει στην ομάδα να λειτουργεί ως η πιο καλοκουρδισμένη και αποδοτική επίθεση στην Ευρώπη
Το σύνδρομο της ελληνικής κερκίδας
Εδώ ακριβώς χτυπάει η κλασική παθογένεια του ελληνικού αθλητικού κοινού που διψάει για αποδιοπομπαίους τράγους μετά από κάθε απώλεια βαθμών. Στη χώρα μας έχουμε την καταστροφική τάση να μηδενίζουμε τα πάντα αγνοώντας την ευρύτερη εικόνα και ξεχνώντας πως η ομάδα κάνει πρωταθλητισμό στο απολύτως υψηλότερο επίπεδο απέναντι σε μεγαθήρια. Αν κάποιος αδαής διάβαζε τα τοξικά σχόλια των τελευταίων εβδομάδων στα social media θα πίστευε πως το λιμάνι παλεύει με νύχια και με δόντια για να αποφύγει τις τελευταίες θέσεις της βαθμολογίας και όχι για το πλεονέκτημα έδρας.
Η ώρα του ταμείου αργεί
Η πραγματική κρίση για το αν αυτό το εργατικό στυλ του floor general αρκεί για να φέρει την ευρωπαϊκή κούπα θα γίνει στο τέλος του δρόμου τον Μάιο. Αν το πλάνο αποτύχει τότε η ανάγκη για έναν elite shooter που θα καθαρίζει τις iso καταστάσεις θα είναι κάτι παραπάνω από επιτακτική για τον σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς. Μέχρι τότε όμως η εσωστρέφεια λειτουργεί αποκλειστικά ως ο καλύτερος σύμμαχος των αντιπάλων και η λυσσαλέα στήριξη στο υπάρχον ρόστερ αποτελεί τον μοναδικό δρόμο για να φτάσει η ομάδα στη γη της επαγγελίας.
