Η απώλεια του Κυπέλλου Ελλάδας από τον Παναθηναϊκό (79-68) άφησε μια πικρή γεύση στις τάξεις του Ολυμπιακού, κυρίως λόγω της εικόνας που παρουσίασε η ομάδα στο παρκέ του Ηρακλείου. Μακριά από δικαιολογίες, ήρθε η ώρα να ειπωθούν ορισμένες σκληρές, αλλά πέρα για πέρα ρεαλιστικές αλήθειες για την προσέγγιση του τελικού.
Δεν υπάρχει η πολυτέλεια παραμέλησης κανενός εγχώριου τίτλου, και η ομάδα καλείται να κάνει την αυτοκριτική της σε όλα τα επίπεδα, αρχής γενομένης από την πνευματική της ετοιμότητα.
Το «μαχαίρι στα δόντια» που έλειπε
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν ήταν η αγωνιστική αστοχία, αλλά η νοοτροπία. Για άλλη μια φορά σε ένα do-or-die παιχνίδι, ο Ολυμπιακός εμφανίστηκε σαφώς κατώτερος όσον αφορά την πνευματική προετοιμασία.
Σε αυτούς τους τελικούς, ο νικητής κρίνεται πρώτα στη «δίψα» και μετά στην τακτική. Ο Παναθηναϊκός μπήκε στο παρκέ με το μαχαίρι στα δόντια. Κέρδισε τις προσωπικές μονομαχίες, πήγε πρώτος στις διεκδικούμενες μπάλες και έδειξε να το θέλει περισσότερο. Αυτή είναι μια αλήθεια που οφείλει να προβληματίσει τον οργανισμό.
Ο γρίφος της ρακέτας: Το 2ο δεκάλεπτο και η επιλογή του Χολ
Σαφώς και η ατυχία έπαιξε τον ρόλο της. Οι τραυματισμοί των Νίκολα Μιλουτίνοφ και Ταϊρίκ Τζόουνς δημιούργησαν ένα ντόμινο που αλλοίωσε τον τρόπο με τον οποίο θα προσεγγιζόταν το ματς υπό κανονικές συνθήκες. Όμως, αυτό αποτελεί απλώς την πραγματικότητα, όχι το απόλυτο άλλοθι.
Το σημείο που έγειρε οριστικά την πλάστιγγα ήταν η διαχείριση της ρακέτας στο δεύτερο δεκάλεπτο. Η απόφαση να μείνει στον πάγκο ο Τζόουνς και να χρησιμοποιηθεί ο Ντόντα Χολ αποδείχθηκε κομβική για την τελική έκβαση του παιχνιδιού. Ο Τζόουνς απέδειξε στο δεύτερο ημίχρονο (όπου έπαιξε ασταμάτητα) πως ήταν ιατρικά και αγωνιστικά έτοιμος να προσφέρει. Σε τέτοιας έντασης παιχνίδια, απέναντι σε άμυνες που “κλείνουν”, ένας παίκτης με τα χαρακτηριστικά του Χολ θα έπρεπε λογικά να χρησιμοποιείται είτε όταν η ομάδα έχει “χτίσει” μια διαφορά ασφαλείας για να δώσει ανάσες, είτε αν οι δύο βασικοί σέντερ βρεθούν σε τραγική βραδιά. Η επιλογή να λογιστεί ως βασικός πυλώνας του ροτέισον στο κρισιμότερο σημείο του πρώτου μέρους, στοίχισε ακριβά.
Το ντόμινο των ξένων: Ο παράγοντας Πίτερς
Αυτό το ιατρικό “θρίλερ” στους σέντερ έφερε άλλη μια τεράστια παράπλευρη απώλεια, τον αποκλεισμό του Άλεκ Πίτερς από την εξάδα των ξένων.
Αν δεν υπήρχε η ανάγκη να καλυφθούν τα ιατρικά ρίσκα των ψηλών, ο Πίτερς θα ήταν 100% στο παρκέ. Η απουσία του φάνηκε δραματικά στο διάστημα που ο Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις εγκλώβισε τον Σάσα Βεζένκοφ και ειδικά όταν τραυματίστηκε και μετά. Ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε τεράστιο πρόβλημα “ξεμπλοκαρίσματος” της επίθεσης, αδυνατώντας να βρει ρυθμό πίσω από τα 6.75μ. Ο Αμερικανός πάουερ φόργουορντ θα μπορούσε σίγουρα να δώσει το κάτι διαφορετικό, ανοίγοντας το γήπεδο με το περιφερειακό του σουτ.
Το «σύννεφο» του Κάουνας και η επόμενη μέρα
Αν ο Ολυμπιακός είχε κατακτήσει το τρόπαιο, είναι δεδομένο πως το αφήγημα από απέναντι θα υποβάθμιζε τη διοργάνωση, κάνοντας λόγο για… «κυπελλάκια» και παραπέμποντας στους αγώνες του Μαΐου. Η ομάδα και οι φίλαθλοι δεν πρέπει να δίνουν καμία σημασία σε αυτά τα επικοινωνιακά παιχνίδια.
Το διακύβευμα τώρα είναι πολύ μεγαλύτερο. Είναι επιτακτική ανάγκη ο κόουτς Μπαρτζώκας και οι παίκτες του να κατακτήσουν τα δύο μεγάλα τρόπαια (Πρωτάθλημα, Euroleague) που απομένουν. Μόνο έτσι θα διαλυθεί οριστικά το «σύννεφο» αμφισβήτησης και ψυχολογικού βάρους που έχει εγκατασταθεί πάνω από τον οργανισμό μετά τον χαμένο τελικό του Κάουνας. Το τμήμα έχει χτιστεί για να κερδίζει, και η ιστορία του δεν σηκώνει άλλες απλές “συμμετοχές” ή χαμένους τελικούς.
