Ολυμπιακός: Από το «σαμποτάζ» στο «τεράστιο ρίσκο» – Τι λένε τα ίδια τα κείμενα

Μία βόλτα τη Δευτέρα 19 Οκτωβρίου στην αρχική σελίδα της μπασκετικής ιστοσελίδας που θα αποκαλούμε «η Αντικειμενική» αρκεί για να δημιουργήσει μία πολύ συγκεκριμένη εντύπωση για τον Ολυμπιακό. Ντόρσεϊ εναντίον Φουρνιέ, πιθανό «σαμποτάζ», παίκτης που δεν ικανοποιεί τον Μπαρτζώκα, «μεγάλο πρόβλημα» και «τεράστιο ρίσκο».

Μόνο που ο Ολυμπιακός του Γιώργου Μπαρτζώκα δεν βρίσκεται αγωνιστικά σε κατάρρευση. Είναι στο 5-1 στη Euroleague, έρχεται από το 105-100 επί της Μπαρτσελόνα στη Βαρκελώνη και έχει ήδη περάσει από Μπασκόνια και Παλάου.

Το ακόμη πιο αποκαλυπτικό βρίσκεται μέσα στα ίδια τα δημοσιεύματα. Σε αρκετές περιπτώσεις το κυρίως κείμενο είναι αισθητά πιο προσεκτικό από την εντύπωση που κατασκευάζει ο τίτλος. Δεν χρειάζεται λοιπόν να αποδοθεί κρυφό κίνητρο ως γεγονός. Αρκεί να μπουν οι τίτλοι δίπλα στο περιεχόμενο και μετά δίπλα στους αριθμούς.

Από το «σαμποτάζ» και το «τεράστιο ρίσκο» στους αστερίσκους του ίδιου του κειμένου

Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αφορά τον Τάιλερ Ντόρσεϊ, γκαρντ του Ολυμπιακού. Η πραγματική υπόθεση της δυσαρέσκειάς του έδωσε άφθονο υλικό και η «Αντικειμενική» το μετέτρεψε σε διαδοχική σειρά θεμάτων γύρω από μία ομάδα που παρουσιάζεται σχεδόν μονίμως ένα βήμα πριν από εσωτερική κρίση.

Στις 16 Οκτωβρίου εμφανίστηκε τίτλος περί «τεράστιου ρίσκου του Μπαρτζώκα με τον Τάιλερ Ντόρσεϊ». Το κείμενο προχωρούσε περισσότερο, παρουσιάζοντας ως επικρατέστερο σενάριο την τιμωρία του παίκτη και αναφέροντας εκτιμήσεις σύμφωνα με τις οποίες δύσκολα θα φορούσε ξανά τα ερυθρόλευκα.

Μία ημέρα αργότερα ήρθε το «μεγάλο πρόβλημα» πίσω από την υπόθεση Ντόρσεϊ. Εκεί το βασικό επιχείρημα ήταν αγωνιστικό και σαφώς πιο μετρήσιμο. Ο Ντόρσεϊ είχε 12,6 πόντους σε 18,5 λεπτά, με 40,7% στα τρίποντα, την ώρα που Φουρνιέ, Μοντέρο και ΜακΙντάιρ είχαν ξεκινήσει με χαμηλότερα ποσοστά από την περιφέρεια.

Το πραγματικό στοιχείο είναι χρήσιμο. Η μετατροπή του όμως σε συνολικό «μεγάλο πρόβλημα» αφήνει στον αναγνώστη διαφορετική αίσθηση, ειδικά όταν ο Ολυμπιακός στη Euroleague έχει ξεκινήσει τη διοργάνωση με πέντε νίκες σε έξι αγώνες.

Ακολούθησε θέμα για παίκτη που «δεν έχει ικανοποιήσει» τον Μπαρτζώκα. Πρόκειται για τον Αντώνη Καραγιαννίδη, με το επιχείρημα να βασίζεται στον περιορισμένο χρόνο συμμετοχής του και στο γεγονός ότι δεν χρησιμοποιήθηκε απέναντι στους Βίκος Falcons.

Η παρατήρηση για τα λεπτά είναι θεμιτή. Η βεβαιότητα για το αν ένας παίκτης «δεν έχει ικανοποιήσει» τον προπονητή απαιτεί όμως σαφή πληροφορία ή δήλωση, διαφορετικά ο χρόνος συμμετοχής αποτελεί ένδειξη για την ιεραρχία και όχι από μόνος του γνώση των σκέψεων του Μπαρτζώκα.

Τη Δευτέρα ήρθε ακόμη πιο εντυπωσιακό παράδειγμα. Τίτλος με τη λέξη «σαμποτάρει» συνέδεσε τον Ολυμπιακό με τη διαχείριση του Ντόρσεϊ μέσω δηλώσεων του Έρικ ΜακΚόλουμ.

Μέσα στο ίδιο δημοσίευμα, όμως, ο ΜακΚόλουμ ξεκαθαρίζει ότι δεν κατηγορεί τον Ολυμπιακό πως κάνει κάτι τέτοιο. Η ουσία της τοποθέτησής του ήταν μία γενική συζήτηση για το πώς μπορεί ένας παίκτης που βρίσκεται σε διαπραγμάτευση συμβολαίου να ερμηνεύει τη μείωση του χρόνου του.

Εδώ βρίσκεται ακριβώς η διαφορά μεταξύ ενός τίτλου που μεταφέρει ολόκληρο το νόημα και ενός τίτλου που επιλέγει την πιο εκρηκτική λέξη μιας πολύ πιο προσεκτικής τοποθέτησης.

Την ίδια ημέρα η «Αντικειμενική» δημοσίευσε και σύγκριση Ντόρσεϊ – Εβάν Φουρνιέ. Αυτή τη φορά το ίδιο το άρθρο περιέχει ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον στοιχείο που τελικά λειτουργεί περισσότερο υπέρ των επιλογών του Μπαρτζώκα παρά εναντίον τους.

Ο Ντόρσεϊ καταγράφει 34,1 πόντους ανά 100 κατοχές, 63% true shooting και 40,7% στα τρίποντα. Ο Φουρνιέ βρίσκεται χαμηλότερα ατομικά, όμως οι πεντάδες του Ολυμπιακού με τον Γάλλο εμφανίζουν μέχρι στιγμής net rating +17,0 και on/off +17,5.

Το ίδιο κείμενο αναγνωρίζει σωστά ότι το δείγμα είναι μικρό και ότι οι ομαδικοί δείκτες δεν μπορούν να φορτωθούν αποκλειστικά σε έναν παίκτη. Παραδέχεται επίσης ότι η σύγκριση εξηγεί γιατί οι αποφάσεις του Μπαρτζώκα δεν κρίνονται μόνο από τους πόντους.

Αυτό είναι κανονική μπασκετική ανάλυση. Και ακριβώς γι’ αυτό προκαλεί μεγαλύτερη εντύπωση όταν περιβάλλεται από μία αλυσίδα τίτλων που κατασκευάζει καθημερινά εικόνα διαρκούς αναταραχής.

Ο καλύτερος αντίλογος βρίσκεται στο 5-1 και όχι στον οπαδικό καβγά

Το λάθος θα ήταν να απαντήσει κανείς στην υπερβολή με άλλη υπερβολή. Ο Ολυμπιακός έχει πραγματικά ζητήματα. Η υπόθεση Ντόρσεϊ υπάρχει, ορισμένοι παίκτες αναζητούν ρόλο, το rotation έχει αλλάξει και ο Μπαρτζώκας πρέπει να χωρέσει περισσότερους χειριστές και δημιουργούς στην ίδια περιφέρεια.

Αυτά είναι δημοσιογραφικά θέματα και πρέπει να γράφονται. Όπως πρέπει να γράφεται ότι ο Ντόρσεϊ είχε 12,6 πόντους με 40,7% στο τρίποντο στα πρώτα πέντε παιχνίδια του ή ότι ο Φουρνιέ είχε ξεκινήσει με 25% πίσω από τα 6,75 μέτρα.

Πρέπει όμως να υπάρχει και το υπόλοιπο κάδρο. Ο Ολυμπιακός του Μπαρτζώκα είναι 5-1, ενώ το μοναδικό στραβοπάτημα ήρθε στη Μπολόνια. Στην Ισπανία πέρασε από τη Βαλένθια με 102-97 στην παράταση και αμέσως μετά νίκησε την Μπαρτσελόνα με 105-100, επίσης στο έξτρα πεντάλεπτο.

Στη Βαρκελώνη ο Σάσα Βεζένκοβ είχε 25 πόντους και 6 ριμπάουντ, ενώ ο Εμπάι Εντζάι πρόσθεσε 17 πόντους και 7 ριμπάουντ. Ο Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ είχε επίσης 17 πόντους, σε ένα παιχνίδι όπου ο Ολυμπιακός χρειάστηκε διαφορετικούς πρωταγωνιστές για να φύγει νικητής.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό στην κουβέντα για τον Ντόρσεϊ. Η ομάδα μπορεί να χάσει έναν εξαιρετικό σουτέρ από το rotation και αυτό προφανώς αποτελεί αγωνιστικό κόστος. Δεν προκύπτει όμως αυτομάτως ότι καταρρέει η περιφέρεια ή ότι ο Μπαρτζώκας έχει χάσει τον έλεγχο επειδή υπάρχει μία δύσκολη εσωτερική υπόθεση.

Άλλωστε, η νίκη στη Βαρκελώνη ήρθε ακριβώς σε περίοδο κατά την οποία η υπόθεση Ντόρσεϊ είχε ήδη δημιουργήσει θόρυβο. Η ομάδα απάντησε αγωνιστικά με 105 πόντους εκτός έδρας.

Υπάρχει και μία ευρύτερη εικόνα. Ο Ολυμπιακός μπήκε στη σεζόν ως πρωταθλητής Ευρώπης και η απαίτηση γύρω από κάθε απόφαση του Μπαρτζώκα είναι αναπόφευκτα τεράστια. Η διαχείριση ενός τόσο βαθιού ρόστερ παράγει δυσαρεστημένους παίκτες, περιορισμένα λεπτά και δύσκολες αποφάσεις.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο προπονητής βρίσκεται πάντα στο απυρόβλητο. Σημαίνει ότι κάθε κρίση πρέπει να εξετάζεται μαζί με αποτελέσματα, ρόλους και πραγματικά δεδομένα, όχι να ξεκινά από την πιο δραματική πιθανή εκδοχή.

Η εκτίμησή μας είναι ότι η επανάληψη αρνητικών τίτλων δημιουργεί ισχυρότερη εικόνα κρίσης από εκείνη που υποστηρίζουν τα ίδια τα κείμενα, αφού σε χαρακτηριστικές περιπτώσεις υπάρχουν μέσα σαφείς επιφυλάξεις, αντίθετα δεδομένα ή διευκρινίσεις που μειώνουν την ένταση του headline.

Αν αυτό γίνεται από φόβο για τον Ολυμπιακό, από οπαδική προτίμηση ή απλώς από στρατηγική για περισσότερα clicks δεν μπορεί να αποδειχθεί και δεν χρειάζεται να παρουσιαστεί ως γεγονός. Ο αναγνώστης μπορεί να κρίνει το μοτίβο από αυτά που βλέπει.

Και υπάρχει ένας ακόμη αριθμός που αξίζει να βρίσκεται πάνω στο τραπέζι. Την ίδια περίοδο που ο Ολυμπιακός βρίσκεται στο 5-1, ο Παναθηναϊκός έχασε το αήττητό του με 81-91 από τη Χάποελ στο ΟΑΚΑ. Η ήττα του Παναθηναϊκού από τη Χάποελ αποτελεί υπενθύμιση ότι πραγματικά αγωνιστικά προβλήματα και κακές βραδιές υπάρχουν σε κάθε ομάδα.

Η κριτική είναι απαραίτητη. Η υπερβολή επίσης πουλάει. Όταν όμως η αρχική σελίδα γεμίζει διαδοχικά με «ρίσκα», «προβλήματα», «σαμποτάζ» και παίκτες που υποτίθεται ότι δεν ικανοποιούν, ενώ μέσα στα άρθρα η πραγματικότητα εμφανίζεται πολύ πιο σύνθετη, τότε αξίζει να κοιτάζει κανείς όχι μόνο τι γράφει ο τίτλος, αλλά κυρίως τι αποδεικνύει το ίδιο το κείμενο.