Η κατάκτηση του Κυπέλλου Ελλάδας δεν πρόκειται να κρίνει εν τέλει το αν η σεζόν για τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό είναι επιτυχημένη ή όχι. Η τελική ταμπέλα θα μπει από τα πεπραγμένα τους στην Euroleague. Ωστόσο, η μάχη του Ηρακλείου απέχει παρασάγγας από το να χαρακτηριστεί αδιάφορη. Σε ένα περιβάλλον αδηφάγων κλαμπ με αχόρταγο κοινό, ο αποψινός τελικός είναι ένα κομβικό σημείο καμπής που μπορεί να δώσει τεράστια ώθηση ή να ανοίξει τον ασκό του Αιόλου.
Οι δύο διεκδικητές του τροπαίου προσέρχονται στο παρκέ στα «Δύο Αοράκια» βρισκόμενοι σε εντελώς διαφορετικό αγωνιστικό και ψυχολογικό φεγγάρι.
Μομέντουμ εναντίον «Πρέπει»
Η σύγκρουση φέρνει αντιμέτωπες δύο διαφορετικές καταστάσεις:
- Η υπεροχή του Ολυμπιακού: Οι Πειραιώτες διανύουν την καλύτερη περίοδό τους από τα τέλη του 2025. Έχουν βρει ξεκάθαρους ρόλους, αξιοζήλευτη χημεία και την απαραίτητη ισορροπία μεταξύ άμυνας και επίθεσης. Ο αγωνιστικός τους ρυθμός δεν διαταράχθηκε ούτε από τους τραυματισμούς, καθιστώντας τους πιο έτοιμους για την περίσταση.
- Η δίψα του Παναθηναϊκού: Στον αντίποδα, οι «πράσινοι» διανύουν μια μίνι αγωνιστική κρίση. Η ομάδα αναζητά σταθερότητα, ψάχνεται στους ρόλους και παλεύει να εντάξει τα νέα πρόσωπα. Ακριβώς γι’ αυτό, ο Παναθηναϊκός μοιάζει να έχει πολύ μεγαλύτερη ανάγκη αυτόν τον τίτλο, ένα στοιχείο που συχνά αντισταθμίζει τις τακτικές αδυναμίες σε τελικούς.
Ο γρίφος της “ερυθρόλευκης” ρακέτας
Αμιγώς αγωνιστικά, το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ολυμπιακού εντοπίζεται στη ρακέτα. Η επιλογή του Νίκολα Μιλουτίνοφ να αγωνιστεί παρά το κάταγμα στον αντίχειρα είναι καθοριστική, καθώς ο Παναθηναϊκός δεν διαθέτει «5άρι» με τον δικό του όγκο για να τον ματσάρει.
Με τον Ταϊρίκ Τζόουνς να παραμένει εξαιρετικά αμφίβολος, ο Ντόντα Χολ (ως τρίτος στην ιεραρχία) μοιάζει ο πιο έτοιμος ψηλός. Όποιο δίδυμο κι αν αγωνιστεί, η front line του Ολυμπιακού υπερέχει. Το μεγάλο ερωτηματικό μεταφέρεται στους ξένους. Με τον Μόντε Μόρις ανέλπιστα έτοιμο, ο Νιλικίνα μοιάζει να έχει το προβάδισμα για την περιφέρεια, εκτός αν το τεχνικό επιτελείο ρισκάρει να θυσιάσει ένα βαρύ όνομα στους φόργουορντ (Γουόρντ ή Πίτερς) για να χωρέσει δύο γκαρντ.
Οι ξεκάθαρες «πράσινες» επιλογές
Στο απέναντι στρατόπεδο, το τακτικό τοπίο των ξένων είναι πιο ξεκάθαρο. Η παρουσία του Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις δεν τίθεται καν υπό αμφισβήτηση. Η αδιαμφισβήτητη ποιότητά του, η άμεση προσαρμοστικότητά του και η ικανότητά του να ματσάρει τον φορμαρισμένο Βεζένκοφ, τον καθιστούν αναντικατάστατο.
Τα προβλήματα του Ολυμπιακού στους σέντερ επιτρέπουν στον Παναθηναϊκό να πάει σε σχήματα με τους Χολμς και Μήτογλου στο «5», κρύβοντας τη λειψανδρία του. Την ίδια στιγμή, η υπεροπλία του Ολυμπιακού στα φόργουορντ οδηγεί αναπόφευκτα στην εξέδρα τον Τι Τζέι Σορτς. Παρά τις καλές του εμφανίσεις, παίκτες όπως οι Γκραντ, Ναν, Όσμαν και Χουάντσο δεν γίνεται να λείψουν από ένα παιχνίδι που απαιτεί μέγεθος και physical παιχνίδι.
