Ο Ολυμπιακός έκανε 17 λάθη και πάλι νίκησε — Εκεί βρίσκεται το πραγματικό μήνυμα
Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να φύγει από την Κύπρο χαμογελώντας για δύο νίκες και ένα ακόμη τουρνουά προετοιμασίας. Αυτό όμως θα ήταν η εύκολη ανάγνωση. Και η εύκολη ανάγνωση δεν λέει σχεδόν τίποτα τον Σεπτέμβριο.
Το πραγματικό κέρδος από το 77-72 απέναντι στη Μακάμπι ήταν πολύ πιο σκληρό και πολύ πιο χρήσιμο. Ο Ολυμπιακός έπαιξε για σημαντικά διαστήματα άσχημο μπάσκετ, έφτασε τα 17 λάθη, βρέθηκε στο -14 και αναγκάστηκε να κερδίσει χωρίς να έχει την ασφάλεια μιας βραδιάς όπου όλα λειτουργούν. Αυτό ακριβώς είναι το τεστ που μετράει.
Δεν χρειάζεται ο Γιώργος Μπαρτζώκας άλλη μία φιλική νίκη για το αρχείο. Χρειάζεται απαντήσεις για τις βραδιές στις οποίες το σχέδιο Α θα στραβώνει. Και απέναντι στη Μακάμπι πήρε μερικές πολύ καθαρές.
Από τα 10 λάθη στην άμυνα που άλλαξε όλο το παιχνίδι
Το πρώτο δεκάλεπτο ήταν κακό. Όχι μέτριο. Κακό. Δέκα λάθη σε δέκα λεπτά, δύο ασίστ και μία Μακάμπι που δεν χρειάστηκε να κατασκευάσει ιδιαίτερα περίπλοκη επίθεση για να φτάσει στο 22-10.
Εκεί υπάρχει και η προειδοποίηση. Σε πραγματικό παιχνίδι EuroLeague, απέναντι σε ομάδα που έχει περισσότερη ποιότητα στην εκτέλεση, ένα τέτοιο δεκάλεπτο μπορεί να μην επιστρέφεται. Το ότι ο Ολυμπιακός το γύρισε δεν σβήνει το πρόβλημα. Απλώς δείχνει ότι έχει περισσότερους μηχανισμούς για να το διορθώσει.
Ο πρώτος ήταν ο Τάιλερ Ντόρσεϊ. Όχι επειδή απλώς έβαλε 13 πόντους. Κυρίως επειδή σταμάτησε την κατηφόρα όταν ο Ολυμπιακός χρειαζόταν παίκτη που δεν θα περίμενε να γίνει τέλεια η κυκλοφορία για να επιτεθεί. Από το 13-27 οι Πειραιώτες επέστρεψαν μέχρι το 35-35 του ημιχρόνου και άλλαξαν το ψυχολογικό βάρος του αγώνα.
Αυτό είναι μέρος της αξίας που κουβαλά ένας scorer σαν τον Τάιλερ Ντόρσεϊ. Όταν η επίθεση κολλάει, δεν χρειάζεται πάντα άλλη μία πάσα. Μερικές φορές χρειάζεται κάποιος να τιμωρήσει τον πρώτο διαθέσιμο χώρο.
Το δεύτερο στοιχείο ήταν ο Τάισον Γουόρντ. Οι 12 πόντοι του είναι μόνο η μισή εικόνα. Είχε ακόμη τέσσερα ριμπάουντ, τέσσερις ασίστ και τρία κλεψίματα. Δηλαδή παραγωγή χωρίς να απαιτεί κατοχές αποκλειστικά για τον ίδιο. Αυτού του είδους οι παίκτες κρατούν όρθια μία πεντάδα όταν το παιχνίδι γίνεται βρώμικο και οι κατοχές παύουν να είναι καθαρές.
Το μεγάλο κέρδος ήταν ότι ο Ολυμπιακός δεν είχε μόνο έναν σωτήρα
Εδώ βρίσκεται και η ουσία που ξεπερνά το αποτέλεσμα. Πέρυσι ο Ολυμπιακός είχε πολλές βραδιές στις οποίες η επίθεση έπρεπε να περάσει από συγκεκριμένες σταθερές για να αποκτήσει συνοχή. Το νέο ρόστερ δείχνει ότι μπορεί να βρει απάντηση από διαφορετικό σημείο του γηπέδου ανά πεντάλεπτο.
Στο δεύτερο δεκάλεπτο ήταν ο Ντόρσεϊ. Στο τρίτο μπήκε μπροστά ο Γουόρντ. Στο τέλος το ματς μεταφέρθηκε στη δύναμη, στα κορμιά, στις αλλαγές και στη στεφάνη. Εκεί εμφανίστηκαν Εμπάι Εντιαγέ και Ντόντα Χολ.
Ο Εντιαγέ ήταν ίσως η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση. Ο Ολυμπιακός δεν τον χρειάζεται για να γίνει ένας ακόμη παίκτης που θα περιμένει την μπάλα στη γωνία. Τον χρειάζεται για να χαλάει κατοχές, να καλύπτει μέτρα, να επιτίθεται πάνω από τη στεφάνη και να δίνει στον Μπαρτζώκα διαφορετική αμυντική γεωμετρία.
Αυτό ακριβώς ήταν και ένα από τα βασικά ερωτήματα γύρω από το νέο ρόστερ του Ολυμπιακού. Αν δηλαδή η περισσότερη αθλητικότητα μπορεί να μετατραπεί σε πραγματικό αγωνιστικό πλεονέκτημα και όχι απλώς σε ωραία χαρακτηριστικά πάνω στο χαρτί.
Ο Χολ από την πλευρά του τελείωσε με 10 πόντους και 7 ριμπάουντ, παρότι το παιχνίδι τον έβαλε νωρίς σε δύσκολη διαχείριση φάουλ. Στο φινάλε, όμως, ήταν εκεί. Έδωσε κάθετη απειλή, τελείωσε φάσεις κοντά στο καλάθι και ανάγκασε τη Μακάμπι να προστατεύσει διαφορετικά τη ρακέτα της.
Και εδώ αλλάζει ολόκληρη η ανάγνωση του 77-72. Ο Ολυμπιακός δεν κέρδισε επειδή βρήκε έναν παίκτη να κάνει τα πάντα. Κέρδισε επειδή βρήκε διαφορετικό πρωταγωνιστή σε διαφορετική φάση του ίδιου αγώνα.
Αυτό είναι βάθος. Όχι τα δεκαπέντε ονόματα στο ρόστερ. Όχι το πόσοι διεθνείς κάθονται στον πάγκο. Βάθος είναι να χαλάει ένα κομμάτι του παιχνιδιού σου και να υπάρχει δεύτερος τρόπος να επιτεθείς, τρίτος τρόπος να αμυνθείς και άλλο κορμί να τελειώσει το ματς.
Πριν από τη Φενέρ: Τα 17 λάθη είναι το καμπανάκι και το 77-72 η απόδειξη
Δεν πρέπει φυσικά να χαθεί η άλλη πλευρά της εικόνας. Τα 17 λάθη είναι πολλά. Τα δέκα της πρώτης περιόδου είναι απαγορευτικός αριθμός. Ούτε η Μακάμπι ούτε κανένας σοβαρός αντίπαλος χρειάζεται τέτοιο δώρο για να αποκτήσει ρυθμό.
Ο Μπαρτζώκας γνωρίζει επίσης ότι η κατάσταση του Νίκολα Μιλουτίνοφ, ο οποίος αποχώρησε νωρίς με ενοχλήσεις, χρειάζεται προσοχή και όχι αυθαίρετα συμπεράσματα μέχρι να υπάρχει ξεκάθαρη ενημέρωση.
Το επόμενο τεστ δεν είναι φιλικό. Στις 18 Σεπτεμβρίου ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζει τη Φενέρμπαχτσε στο EuroLeague Super Cup και εκεί τα λάθη θα κοστίζουν πραγματικές κατοχές, πραγματικό πλεονέκτημα και πραγματικό αποτέλεσμα.
Απέναντι στη Μακάμπι, πάντως, φάνηκε κάτι που αξίζει περισσότερο από ένα κύπελλο προετοιμασίας. Αυτός ο Ολυμπιακός μπορεί να κερδίσει ακόμη και όταν το μπάσκετ του δεν είναι όμορφο.
Και τον Μάιο, συνήθως, αυτές είναι οι νίκες που θυμάσαι.
Πώς σε έκανε να νιώσεις;
Συντακτική ή ομάδα με εξειδίκευση στα ρεπορτάζ ποδοσφαίρου και μπάσκετ για τον Ολυμπιακό
Όλα τα άρθρα →
← ΠροηγούμενοΟλυμπιακός: Το Super Cup δεν είναι προθέρμανση — Είναι το πρώτο κανονικό τεστ
Επόμενο →Ολυμπιακός: Ο Μπαρτζώκας απέναντι στη Μακάμπι θέλει να δει κάτι πιο σημαντικό από το σκορ