Ο Βεζένκοφ έβαλε το μεγάλο σουτ αλλά ο Ολυμπιακός κέρδισε αλλιώς

Ο Σάσα Βεζένκοφ πήρε την μπάλα έχοντας 0/6 τρίποντα. Τριάντα επτά δευτερόλεπτα πριν από το τέλος, με τον Ολυμπιακό πίσω στο σκορ, δεν είχε χώρο να σκεφτεί το προηγούμενο σουτ. Ούτε τα έξι προηγούμενα. Εκτέλεσε ξανά και έγραψε το 89-87.

Αυτή είναι η εικόνα που μένει. Δεν είναι όμως η σημαντικότερη.

Το πραγματικό κέρδος του Ολυμπιακού απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα ήταν ότι μέχρι να φτάσει η μπάλα ξανά στον Βεζένκοφ, είχαν ήδη βάλει το χέρι τους στο παιχνίδι σχεδόν όλοι όσοι πρέπει να κουβαλήσουν επιθετικό βάρος μέσα στη σεζόν. Ο Μπαρτζώκας δεν χρειάστηκε έναν ήρωα για σαράντα λεπτά. Χρειάστηκε διαφορετικούς παίκτες για διαφορετικά προβλήματα.

Και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο να μαρκάρεις.

Ο Ολυμπιακός δεν είχε έναν πρωταγωνιστή και αυτό είναι το καλύτερο νέο

Ο Βεζένκοφ μπήκε δυνατά και έφτασε γρήγορα στους δέκα πόντους. Ο Ερυθρός Αστέρας όμως βρήκε ρυθμό από την περιφέρεια, χτύπησε με έξι τρίποντα στις πρώτες εννέα προσπάθειες και ανάγκασε τον Ολυμπιακό να κυνηγήσει.

Εκεί δεν έμεινε η επίθεση κολλημένη πάνω στον πρώτο της πόλο.

Ο Μίλερ ΜακΙντάιρ έδωσε ένταση και προσωπική δημιουργία όταν η διαφορά πήγε στους εννέα. Ο Φουρνιέ ανέλαβε στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου και έφτασε στους 12 πόντους, βοηθώντας τον Ολυμπιακό να μετατρέψει το 42-49 σε 56-55.

Αυτό είναι το πρώτο ουσιαστικό στοιχείο.

Μια ομάδα με πραγματικό επιθετικό βάθος δεν είναι εκείνη που έχει πολλούς καλούς σκόρερ στο χαρτί. Είναι εκείνη που μπορεί να αλλάξει σημείο επίθεσης χωρίς να χάσει συνοχή. Αν κλείσει ο ένας δρόμος, ανοίγει ο επόμενος. Αν ο βασικός δημιουργός πιεστεί, υπάρχει δεύτερος χειριστής. Αν το πρώτο μεγάλο όνομα δεν βρίσκει ρυθμό, η κατοχή δεν πεθαίνει.

Ο Ολυμπιακός στην Κύπρο έδειξε ακριβώς αυτό.

Ο Κόρι Τζόσεφ μπήκε όταν το ματς ζητούσε καθαρό μυαλό

Στην τρίτη περίοδο ο Ερυθρός Αστέρας ξέφυγε ξανά. Ο Νουόρα συνέχισε να δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στην άμυνα και οι Σέρβοι έφτασαν μέχρι το 64-72. Ο Ολυμπιακός δεν κατέρρευσε, αλλά μπήκε στην τελευταία περίοδο πίσω με 71-76.

Εκεί εμφανίστηκε ο Κόρι Τζόσεφ.

Όχι με φανφάρες. Με σωστές κατοχές. Με πόντους όταν η επίθεση χρειαζόταν ανάσα και με την εμπειρία ενός γκαρντ που καταλαβαίνει πότε το παιχνίδι χρειάζεται επιτάχυνση και πότε ένα βήμα πίσω.

Οι συνεχόμενοι πόντοι του κράτησαν τον Ολυμπιακό κοντά και το καλάθι για το 79-80 κράτησε τη μάχη ζωντανή.

Αυτό μπορεί να αποδειχθεί τεράστιο μέσα στη χρονιά.

Σε ένα γεμάτο ρόστερ δεν χρειάζεται κάθε γκαρντ να παίζει τριάντα λεπτά και να ζητά δεκαπέντε σουτ. Χρειάζεται να καταλαβαίνει ποιο είναι το πρόβλημα του παιχνιδιού εκείνη τη στιγμή και να το λύνει.

Ο Τζόσεφ έκανε ακριβώς αυτό.

Το 0/6 του Βεζένκοφ ήταν πιο χρήσιμο από ένα εύκολο 4/6

Και μετά φτάνουμε στον Βεζένκοφ.

Μέχρι την τελευταία κατοχή από την περιφέρεια δεν είχε βάλει τίποτα. Μηδέν στα έξι. Σε ένα φιλικό θα μπορούσε εύκολα να πει ότι δεν είναι η βραδιά του. Να αφήσει την επόμενη εκτέλεση αλλού και να πάει παρακάτω.

Δεν το έκανε.

Πρώτα κέρδισε το δύσκολο γκολ φάουλ στα 65 δευτερόλεπτα και έφερε τον Ολυμπιακό στο 86-87. Μετά ξαναπήρε την ευθύνη από τα 6,75 και έβαλε το σουτ που έκρινε το παιχνίδι.

Εδώ βρίσκεται μια πολύ μεγαλύτερη ιστορία από τα ποσοστά.

Ο μεγάλος σουτέρ δεν είναι αυτός που σουτάρει μόνο όταν νιώθει καλά. Είναι αυτός που δεν αφήνει τα προηγούμενα έξι σουτ να αποφασίσουν για το έβδομο.

Η αυτοπεποίθηση στο υψηλότερο επίπεδο δεν είναι συναίσθημα. Είναι μηχανισμός. Η κατοχή έρχεται, το σώμα είναι έτοιμο, τα πόδια στήνονται και η μπάλα φεύγει. Το τι συνέβη τρία λεπτά πριν δεν έχει θέση στη διαδικασία.

Ο Βεζένκοφ αυτό έκανε.

Και για τον Ολυμπιακό ήταν ίσως πιο χρήσιμο να δει αυτή την αντίδραση από ένα εύκολο βράδυ με τέσσερα στα έξι τρίποντα.

Το πρόβλημα του αντιπάλου αρχίζει πριν από τον Βεζένκοφ

Εδώ βρίσκεται τελικά η μεγάλη διαφορά του φετινού Ολυμπιακού.

Αν το παιχνίδι είναι κλειστό, η άμυνα ξέρει ότι πρέπει να ασχοληθεί με τον Βεζένκοφ. Προφανώς. Ξέρει επίσης ότι ο Φουρνιέ μπορεί να δημιουργήσει δικό του σουτ, ότι ο Μίλερ ΜακΙντάιρ μπορεί να σπάσει την πρώτη γραμμή και ότι ο Τζόσεφ μπορεί να διαβάσει τη στιγμή.

Υπάρχει και ο Μοντέρο, που στο ξεκίνημα έδειξε ξανά πόσο γρήγορα μπορεί να δημιουργήσει εκτέλεση από την περιφέρεια.

Άρα η άμυνα δεν έχει μία απόφαση.

Έχει αλυσίδα αποφάσεων.

Αν φορτώσει πάνω στον Βεζένκοφ, πρέπει να ζήσει με κάτι άλλο. Αν στείλει δεύτερο σώμα στον Φουρνιέ, θα ανοίξει πάσα. Αν προστατεύσει υπερβολικά τη ρακέτα, θα παραχωρήσει εκτέλεση από έξω.

Η πραγματική πολυφωνία δεν σημαίνει ότι πέντε παίκτες θα βάζουν κάθε βράδυ από 15 πόντους. Σημαίνει ότι ο αντίπαλος δεν μπορεί να αποφασίσει ποια απειλή θα κόψει χωρίς να δημιουργήσει άλλη.

Αυτό είναι το μεγάλο όπλο.

Η άμυνα βέβαια έστειλε και προειδοποίηση

Το 89-87 όμως δεν πρέπει να διαβαστεί σαν όλα να λειτουργούν τέλεια.

Ο Ερυθρός Αστέρας βρήκε πολλά καθαρά σουτ από την περιφέρεια και ο Νουόρα έμεινε για μεγάλα διαστήματα πρόβλημα χωρίς απάντηση. Οι Σέρβοι έφτασαν επανειλημμένα σε διαφορές που ανάγκασαν τον Ολυμπιακό να ξοδέψει ενέργεια για να επιστρέψει.

Αυτό είναι σημείο δουλειάς.

Η επιθετική πολυφωνία μπορεί να σε κρατήσει ζωντανό όταν η άμυνα πονάει. Δεν γίνεται όμως να αποτελεί μόνιμο σωσίβιο. Στη EuroLeague τα παιχνίδια στα οποία ο αντίπαλος βρίσκει επανειλημμένα καθαρές εκτελέσεις από τα 6,75 δεν επιστρέφουν πάντα με ένα μεγάλο σουτ στο τέλος.

Ο Μπαρτζώκας πήρε λοιπόν δύο πράγματα από τη βραδιά.

Μία επιβεβαίωση και μία προειδοποίηση.

Η επιβεβαίωση είναι ότι διαθέτει αρκετούς διαφορετικούς τρόπους για να βρει σκορ ακόμα και όταν ο αγώνας στραβώνει. Η προειδοποίηση είναι ότι η άμυνα πρέπει να αποκτήσει μεγαλύτερη συνέπεια ώστε η επίθεση να μη χρειάζεται κάθε φορά να βγάζει λαγό από το καπέλο.

Η νίκη είναι μικρή αλλά το μήνυμα είναι μεγάλο

Κανείς δεν παίρνει τίτλο από ένα φιλικό στην Κύπρο. Ούτε πρέπει το 89-87 να βαφτιστεί απόδειξη ότι ο Ολυμπιακός είναι ήδη έτοιμος.

Δεν είναι.

Υπάρχουν αυτοματισμοί που λείπουν, νέοι παίκτες που μαθαίνουν ρόλους και αμυντικές συμπεριφορές που πρέπει να σφίξουν πολύ περισσότερο.

Υπάρχει όμως ένα πράγμα που ήδη φαίνεται.

Ο Ολυμπιακός έχει περισσότερους από έναν τρόπους για να βγει από δύσκολη θέση.

Κάποτε θα το κάνει ο Φουρνιέ. Άλλοτε ο Μοντέρο. Σε άλλη βραδιά ένας γκαρντ θα αλλάξει το τέμπο. Και όταν όλα φτάσουν στην τελευταία κατοχή, η μπάλα μπορεί να καταλήξει ξανά στον Βεζένκοφ.

Ακόμη κι αν μέχρι τότε έχει μηδέν στα έξι.

Αυτό είναι που κάνει μια ομάδα δύσκολη.

Όχι το ότι έχει πάντα έναν ήρωα.

Το ότι δεν ξέρεις ποιος θα είναι ο επόμενος.