Ολυμπιακός: +65 με Μοντέρο, -17 με Μίλερ-ΜακΙντάιρ – Τι κρύβουν οι αριθμοί
Υπάρχει ένας αριθμός που δύσκολα προσπερνάς. Στις πρώτες έξι αγωνιστικές της EuroLeague, ο Ολυμπιακός εμφανίζει ισοζύγιο +65 πόντων στις 286 κατοχές στις οποίες ο Γιαν Μοντέρο βρίσκεται στο παρκέ χωρίς τον Κόντι Μίλερ-ΜακΙντάιρ. Όταν αντιστρέφονται οι ρόλοι, το αντίστοιχο δείγμα με τον Αμερικανοβούλγαρο γκαρντ και χωρίς τον Δομινικανό πέφτει στο -17 σε 182 κατοχές.
Τα στοιχεία προέρχονται από ανάλυση της BoxOut Stats και παρουσιάζουν έναν σχεδόν «διαφορετικό» Ολυμπιακό στη Euroleague, όμως χρειάζονται σωστή ανάγνωση. Δεν αποδεικνύουν ότι ο ένας παίκτης είναι καλός και ο άλλος κακός. Αποκαλύπτουν ότι οι συγκεκριμένες πεντάδες λειτουργούν με εντελώς διαφορετική αποτελεσματικότητα και αυτό είναι κάτι που ο Γιώργος Μπαρτζώκας δεν μπορεί να αγνοήσει.
Το επόμενο τεστ έρχεται άμεσα, την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου στις 21.15 απέναντι στη Fenerbahce Tarfin Istanbul στη SUNEL Arena. Και με τον Μοντέρο να έχει αντιμετωπίσει πρόβλημα τραυματισμού τις τελευταίες ημέρες, η συζήτηση για το πώς μοιράζονται οι ρόλοι στην περιφέρεια αποκτά ακόμη μεγαλύτερη πρακτική αξία.
Το +65, το -17 και οι 22,2 πόντοι που χτυπούν καμπανάκι
Η μεγαλύτερη απόσταση δεν βρίσκεται καν στην επίθεση. Με τον Γιαν Μοντέρο μέσα και τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ έξω, ο Ολυμπιακός δέχεται 104,1 πόντους ανά 100 κατοχές. Στα διαστήματα με τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ και χωρίς τον Μοντέρο, το νούμερο ανεβαίνει στους 126,3.
Μιλάμε για απόσταση 22,2 πόντων ανά 100 κατοχές στην αμυντική αποτελεσματικότητα. Επιθετικά η διαφορά παραμένει καθαρή, με 129,5 πόντους ανά 100 κατοχές στα lineups του Μοντέρο έναντι 117,5 στα αντίστοιχα του Μίλερ-ΜακΙντάιρ.
Εδώ όμως βρίσκεται και η παγίδα των advanced stats. Ούτε ο Μοντέρο αμύνεται μόνος του ούτε ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ ευθύνεται προσωπικά για κάθε καλάθι που δέχονται οι πεντάδες του. Τα δεδομένα επηρεάζονται από τους άλλους τέσσερις παίκτες, τον αντίπαλο, το σκορ, τον ρυθμό και το σημείο του αγώνα.
Τα ατομικά στατιστικά βοηθούν να απομακρυνθούμε από μία εύκολη καταδίκη. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ έχει 29 ασίστ σε 116.46 λεπτά στις πρώτες έξι αγωνιστικές, ενώ ο Μοντέρο έχει 27 σε 143.49. Και οι δύο έχουν κάνει 13 λάθη, κάτι που σημαίνει ότι ο πρώτος εξακολουθεί να προσφέρει υψηλού επιπέδου οργάνωση και έλεγχο κατοχών.
Η μεγάλη απόσταση βρίσκεται στην επιθετική παραγωγή. Ο Μοντέρο έχει 93 πόντους και 15,5 ανά αγώνα, μαζί με 4,5 ασίστ και 3,5 ριμπάουντ. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ βρίσκεται στους 34 πόντους συνολικά, δηλαδή 5,7 ανά ματς, με 4,8 ασίστ και 2,7 ριμπάουντ.
Ακόμη κι εκεί, όμως, υπάρχει αντίλογος. Η εμφάνιση του Μίλερ-ΜακΙντάιρ στη Βαρκελώνη έφερε 17 πόντους, τρία ριμπάουντ και τέσσερις ασίστ σε 32.38, αποδεικνύοντας ότι μπορεί να γίνει πολύ περισσότερο από έναν οργανωτή που απλώς περνά την μπάλα στην επόμενη επιλογή.
Ο Μπαρτζώκας δεν χρειάζεται να διαλέξει νικητή
Ο Μοντέρο αλλάζει το παιχνίδι με την ταχύτητα και την κάθετη επίθεση. Παίρνει την πρώτη χαραμάδα, φτάνει βαθύτερα στην άμυνα και αναγκάζει τις βοήθειες να κινηθούν. Όταν αυτό συμβαίνει, ο Βεζένκοφ, οι σουτέρ και οι ψηλοί βρίσκουν συχνότερα την μπάλα απέναντι σε άμυνα που ήδη μετακινείται.
Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ λειτουργεί διαφορετικά. Είναι περισσότερο ελεγκτής του ρυθμού, μπορεί να οργανώσει με υπομονή το pick and roll και έχει πίσω του μία σεζόν στην οποία τελείωσε τη EuroLeague με 7,4 ασίστ κατά μέσο όρο. Ο Ολυμπιακός δεν τον απέκτησε για να αντιγράψει τον Μοντέρο και θα ήταν λάθος να τον αξιολογήσει με αυτό το κριτήριο.
Έχει ενδιαφέρον ότι πριν καν αρχίσει η σεζόν ο Μοντέρο είχε αποκαλύψει πως επικοινώνησε με τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ όταν έμαθε ότι υπήρχε πιθανότητα να βρεθούν μαζί στον Πειραιά. Του είπε ουσιαστικά «πάμε να το κάνουμε». Ο σχεδιασμός, λοιπόν, δεν βασίστηκε στην επιλογή του ενός αντί του άλλου, αλλά στη συνύπαρξη δύο διαφορετικών τρόπων δημιουργίας.
Και εδώ βρίσκεται η ουσιαστική κριτική. Αν μετά από έξι αγωνιστικές τα lineups του ενός εμφανίζουν τόσο μεγάλη απόσταση από εκείνα του άλλου, το τεχνικό επιτελείο οφείλει να ψάξει ποιες συγκεκριμένες πεντάδες εκθέτουν τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ, όχι απλώς να μειώσει τον χρόνο του. Η λύση μπορεί να βρίσκεται στον παρτενέρ του στην περιφέρεια, στους ψηλούς που τον συνοδεύουν ή στο πόσο γρήγορα ζητείται να παίξει.
Το +65 απέναντι στο -17 σε δύο διαφορετικά δείγματα κατοχών είναι αρκετά μεγάλο ώστε, κατά την εκτίμησή μας, να απαιτεί τακτική διερεύνηση, αλλά όχι αρκετό για να βγει ετυμηγορία για δύο παίκτες ύστερα από έξι αγωνιστικές. Το λάθος θα ήταν να μετατραπεί ένα lineup statistic σε ατομική ταμπέλα.
Η πρώτη εικόνα των δύο νέων γκαρντ μαζί είχε ήδη δείξει ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να αποκτήσει περισσότερη ταχύτητα και κάθετο παιχνίδι. Τώρα οι αριθμοί βάζουν το επόμενο ερώτημα στο τραπέζι. Όχι ποιος πρέπει να παίζει, αλλά ποιοι πρέπει να βρίσκονται γύρω από τον καθένα ώστε οι δύο διαφορετικοί οργανωτές να παράγουν τελικά τον ίδιο αποτελεσματικό Ολυμπιακό.
Πώς σε έκανε να νιώσεις;
Συντακτική ή ομάδα με εξειδίκευση στα ρεπορτάζ ποδοσφαίρου και μπάσκετ για τον Ολυμπιακό
Όλα τα άρθρα →
← ΠροηγούμενοΟλυμπιακός: Ποιοι μένουν για τη Φενέρ – Το δύσκολο παζλ του Μπαρτζώκα
Επόμενο →Φουρνιέ: Τι κάνει ο Ολυμπιακός όταν λείπει – Το περσινό 2-1 δείχνει τον δρόμο