Ο Ολυμπιακός ζει μια σεζόν όπου η περιφέρεια παίζει στα άκρα, με εμφανίσεις που αλλάζουν από εβδομάδα σε εβδομάδα και μια ισορροπία που ακόμη δεν έχει σταθεροποιηθεί. Ο Ρίτις Βισνιάουσκας το περιέγραψε ωμά στο Urbonus Podcast, ακουμπώντας ένα ζήτημα που έχει γίνει… σταθερό θέμα κουβέντας γύρω από το ΣΕΦ.
Η παρατήρηση για Ντόρσεϊ – Φουρνιέ και το μοτίβο της αστάθειας
Ο Λιθουανός αναλυτής σημείωσε πως ο Ολυμπιακός για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά δυσκολεύεται να πάρει ταυτόχρονη παραγωγή από τα δύο βαριά όπλα της περιφέρειας. Το έθεσε ξεκάθαρα:
«Ή θα ξεχωρίσει ο Ντόρσεϊ ή ο Φουρνιέ. Ποτέ και οι δύο μαζί.»
Πέρσι το rotation έφερνε τον Ντόρσεϊ πίσω, ενώ ο Φουρνιέ έδινε σταθερό σκορ, δημιουργία και ηγεσία στις κρίσιμες κατοχές. Φέτος το σκηνικό έχει γυρίσει πλήρως. Ο Γάλλος έχει χάσει ρυθμό και ποσοστά, την ώρα που ο Ντόρσεϊ έχει πάρει ρόλο που απαιτεί καθαρή εκτέλεση και περισσότερες πρωτοβουλίες.
Αυτό δημιουργεί μεγαλύτερο ζήτημα από μια απλή μεταβλητότητα πόντων. Χαλάει το spacing, ανοίγει «τρύπες» στις αποστάσεις και κάνει την επίθεση πιο προβλέψιμη στο pick n roll. Όταν ένας από τους δύο μένει κάτω από το επίπεδό του, ο αντίπαλος διαβάζει πολύ πιο εύκολα τις πλευρές που πρέπει να κλείσει.
Η σύγκριση με τη Μονακό και το θέμα της χημείας
Ο Βισνιάουσκας έκανε και τη σύγκριση που πονάει. Η Μονακό του Τζέιμς, του Οκόμπο και του Λόιντ έπαιζε με τριάδα που μπορούσε να αποδώσει μαζί, όχι εναλλάξ. Είχε καθαρό μοίρασμα, σταθερά τρίποντα και δύο γραμμές στο παρκέ που δούλευαν σε συγχρονισμό.
Αυτό το μοντέλο δεν έχει εμφανιστεί στο ΣΕΦ.
Η χημεία των γκαρντ είναι το πιο δύσκολο κομμάτι στη Euroleague. Θέλει διάρκεια, ρόλους, εμπιστοσύνη και σταθερό τέμπο για να λειτουργήσει. Ο Ολυμπιακός ακόμη δεν έχει πάρει το «διπλό ταβάνι» που μπορούν να δώσουν μαζί Ντόρσεϊ και Φουρνιέ. Και όσο ο ένας μένει χαμηλά, ο άλλος κουβαλάει πίεση που δεν μοιράζεται.
Η σεζόν έχει δρόμο. Τα δεδομένα μπορούν να γυρίσουν. Όμως η παρατήρηση του Λιθουανού αγγίζει μια πραγματικότητα που φαίνεται στο παρκέ. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται και τους δύο σε υψηλό τέμπο για να παίξει το μπάσκετ που πραγματικά μπορεί.
