Κόντσαρ: Δεν είναι αντι-Ντόρσεϊ – Ο ρόλος που του δίνει αξία στον Ολυμπιακό

Ο Τζον Κόντσαρ είναι επίσημα παίκτης του Ολυμπιακού από την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου, με τον 30χρονο Αμερικανό γκαρντ ύψους 1,96 μ. να υπογράφει συμβόλαιο δύο ετών και να αφήνει για πρώτη φορά το NBA για την Ευρώπη.

Η πρώτη αντίδραση ενός μέρους του κόσμου ήταν μάλλον συγκρατημένη. Είναι κατανοητό. Ο Κόντσαρ δεν έχει το όνομα που δημιουργεί μεταγραφικό ενθουσιασμό και οι 4,3 πόντοι καριέρας στο NBA δεν μπορούν να παρουσιαστούν ως αριθμοί ενός παίκτη που έρχεται για να αλλάξει μόνος του το επίπεδο της επίθεσης.

Αυτό όμως είναι και το πρώτο λάθος που πρέπει να αποφύγει ο Ολυμπιακός στην αξιολόγησή του. Ο Κόντσαρ δεν αποκτήθηκε για να γίνει Τάιλερ Ντόρσεϊ, Εβάν Φουρνιέ ή Γιαν Μοντέρο. Αν κριθεί με βάση το πόσους πόντους θα βάζει, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να κριθεί για κάτι που δεν έκανε ποτέ στην καριέρα του.

Τι αγοράζει πραγματικά ο Μπαρτζώκας με τον Κόντσαρ

Οι αριθμοί των επτά χρόνων του στο NBA περιγράφουν αρκετά καθαρά το προφίλ του. Σε 363 παιχνίδια κανονικής περιόδου, με 65 συμμετοχές ως βασικός, ο Κόντσαρ είχε 4,3 πόντους, 4,0 ριμπάουντ, 1,5 ασίστ και 0,9 κλεψίματα σε μόλις 17,6 λεπτά κατά μέσο όρο.

Το πρώτο στατιστικό που ξεχωρίζει δεν είναι οι πόντοι. Είναι τα 4,0 ριμπάουντ σε 17,6 λεπτά για έναν περιφερειακό ύψους 1,96 μ. Ο Κόντσαρ είναι παίκτης που πηγαίνει στην μπάλα, βοηθάει στην κατοχή και μπορεί να ξεκινήσει γρήγορα την επίθεση μετά το αμυντικό ριμπάουντ.

Την περασμένη σεζόν, σε Memphis Grizzlies και Utah Jazz, έπαιξε συνολικά 56 παιχνίδια και είχε 4,4 πόντους, 4,3 ριμπάουντ, 2,1 ασίστ, 1,5 κλεψίματα και 0,7 τάπες σε 19,9 λεπτά. Με τη Utah ο ρόλος του μεγάλωσε αισθητά.

Σε 26 συμμετοχές με τους Jazz έφτασε τα 26,2 λεπτά και κατέγραψε 5,9 πόντους, 5,7 ριμπάουντ, 3,0 ασίστ και 2,0 κλεψίματα. Αυτά είναι πολύ περισσότερο αριθμοί ενός connector παρά ενός κλασικού σκόρερ.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο Κόντσαρ μοιάζει θεωρητικά με παίκτη που μπορεί να αρέσει στον Γιώργο Μπαρτζώκα. Δεν χρειάζεται δέκα σουτ για να παραμείνει ενεργός, δεν σταματά την κυκλοφορία της μπάλας και μπορεί να επηρεάσει μία κατοχή χωρίς να εμφανιστεί ποτέ στο τελικό της σημείο.

Ο Ολυμπιακός είχε εξετάσει ήδη το αγωνιστικό προφίλ του πριν η υπόθεση μετατραπεί σε πραγματική μεταγραφή. Το ενδιαφέρον τότε βρισκόταν ακριβώς στο low-usage παιχνίδι του και στην ικανότητα να συνδέει διαφορετικές μονάδες μίας πεντάδας.

Υπάρχει όμως ένα ξεκάθαρο ερωτηματικό και δεν πρέπει να κρυφτεί. Ο Κόντσαρ σουτάρει με 34,9% από το τρίποντο στην καριέρα του, με μικρό όγκο 1,8 προσπαθειών ανά παιχνίδι. Την τελευταία σεζόν έπεσε στο 28,3% συνολικά, ενώ στη Utah είχε μόλις 25%.

Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι αντι-Ντόρσεϊ. Ούτε μπορεί να θεωρηθεί λύση που αντικαθιστά το shot making του Φουρνιέ. Αν ο αντίπαλος τον αφήσει ελεύθερο για να κλείσει τη ρακέτα απέναντι στον Βεζένκοφ ή να φορτώσει πάνω στον Μοντέρο, ο Κόντσαρ πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να τιμωρήσει αυτή την επιλογή.

Η άλλη πλευρά των αριθμών είναι ότι έχει υπάρξει και αποτελεσματικός σουτέρ σε συγκεκριμένες σεζόν. Είχε 41,3% το 2021-22 και 37,1% το 2024-25. Άρα δεν μιλάμε για παίκτη χωρίς σουτ, αλλά για παίκτη του οποίου το τρίποντο δεν έχει την απαιτούμενη σταθερότητα ώστε να αποτελεί σήμερα βασικό επιθετικό χαρακτηριστικό.

Εντζάι ή Μόρις και το πραγματικό κριτήριο της μεταγραφής

Η σύγκριση με τον Εμπάι Εντζάι έχει περισσότερο νόημα ως προς τη διαδικασία αξιολόγησης παρά ως προς το αγωνιστικό προφίλ. Όταν αποκτήθηκε ο Σενεγαλέζος, δεν συνοδευόταν από το όνομα που θα ενθουσίαζε αυτομάτως την εξέδρα.

Στη συνέχεια όμως ο Εντζάι έδειξε ακριβώς γιατί αποκτήθηκε. Στη Barcelona είχε 17 πόντους, 7 ριμπάουντ, 2 κλεψίματα και 3 τάπες, προσφέροντας πράγματα που δεν απαιτούσαν να σχεδιαστούν δεκαπέντε επιθέσεις για εκείνον.

Ο Κόντσαρ καλείται να κάνει κάτι αντίστοιχο από άλλη θέση. Να αποδείξει ότι η αξία ενός παίκτη στον Ολυμπιακό δεν μετριέται μόνο με τους πόντους και τα highlights.

Το φάντασμα μίας μεταγραφής που δεν βρίσκει ποτέ πραγματικό ρόλο, όπως φοβάται ο κόσμος μετά από περιπτώσεις που δεν απέδωσαν όσα περίμενε, υπάρχει πάντα. Ειδικά για έναν 30χρονο χωρίς ούτε ένα παιχνίδι EuroLeague, η προσαρμογή δεν μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη επειδή έχει παίξει επτά χρόνια στο NBA.

Το ευρωπαϊκό μπάσκετ έχει μικρότερους χώρους, διαφορετική χρήση των αλλαγών, περισσότερη τακτική στόχευση και πολύ λιγότερες κατοχές στις οποίες ένας παίκτης μπορεί απλώς να περιμένει στη weak side. Ο Κόντσαρ θα χρειαστεί να μάθει γρήγορα πού πρέπει να βρίσκεται σε κάθε δράση του Μπαρτζώκα.

Εδώ βρίσκεται κατά την εκτίμησή μας το πραγματικό ρίσκο της μεταγραφής, επειδή το ερώτημα δεν είναι αν ο Κόντσαρ διαθέτει ποιότητα για να παίξει μπάσκετ σε αυτό το επίπεδο αλλά πόσο γρήγορα μπορεί να μεταφράσει έναν επταετή NBA ρόλο στις απαιτήσεις της EuroLeague.

Υπάρχει και κάτι ακόμη που πρέπει να ξεκαθαριστεί. Η απόκτησή του ανακοινώθηκε την ίδια ημέρα που ο Τάιλερ Ντόρσεϊ τέθηκε εκτός αγωνιστικών υποχρεώσεων για έναν μήνα, αλλά το διετές συμβόλαιο του Κόντσαρ δείχνει ότι δεν αποκτήθηκε ως λύση τεσσάρων εβδομάδων.

Η χρονική συγκυρία συνδέει αναπόφευκτα τις δύο υποθέσεις, όχι όμως και τους αγωνιστικούς ρόλους. Ο Κόντσαρ δεν είναι αντικαταστάτης του Ντόρσεϊ και ο Ολυμπιακός θα κάνει λάθος αν περιμένει από εκείνον να γίνει ξαφνικά volume scorer.

Αυτό που μπορεί να δώσει είναι άμυνα σε περισσότερες από μία περιφερειακές θέσεις, βοήθεια στο ριμπάουντ, γρήγορες αποφάσεις, cuts χωρίς την μπάλα και μία επιπλέον σύνδεση μεταξύ των δημιουργών και της front line.

Με Παπανικολάου και Τάισον Ουόρντ ήδη στο ρόστερ, ο ανταγωνισμός στο «3» είναι πραγματικός. Αυτό σημαίνει ότι ο Κόντσαρ δεν θα πάρει λεπτά μόνο επειδή έρχεται από το NBA. Θα πρέπει να δημιουργήσει λόγο για να βρίσκεται στο παρκέ.

Εκεί θα κριθεί και η επιλογή του Μπαρτζώκα. Αν το τρίποντο πλησιάσει τα καλά χρόνια της καριέρας του και η άμυνα, το ριμπάουντ και η ταχύτητα αποφάσεων μεταφερθούν στην Ευρώπη, ο Ολυμπιακός μπορεί να έχει βρει έναν παίκτη που κάνει πέντε μικρά πράγματα στην ίδια κατοχή.

Αν όμως το σουτ μείνει κοντά στο περσινό 28,3% και η προσαρμογή στις ευρωπαϊκές αποστάσεις καθυστερήσει, οι αντίπαλοι θα τον σημαδέψουν διαφορετικά. Θα τον αφήνουν περισσότερο στην περιφέρεια και ο Μπαρτζώκας θα δυσκολευτεί να τον κρατήσει σε πεντάδες όπου χρειάζεται spacing.

Γι’ αυτό ο κόσμος δεν χρειάζεται ούτε να ενθουσιαστεί επειδή βλέπει 363 παιχνίδια NBA, ούτε να απογοητευτεί επειδή βλέπει 4,3 πόντους. Χρειάζεται να περιμένει να δει αν ο ρόλος για τον οποίο αποκτήθηκε μπορεί να λειτουργήσει.

Για τον Ολυμπιακό στη Euroleague ο Κόντσαρ δεν είναι η μεταγραφή που υπόσχεται 20 πόντους. Είναι μία επιλογή που υπόσχεται ισορροπία. Και αυτό είναι ταυτόχρονα το δυνατό σημείο και ο κίνδυνός της.

Αν ο Αμερικανός προσπαθήσει να γίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν επί επτά χρόνια, δύσκολα θα πετύχει. Αν όμως γίνει στον Ολυμπιακό η καλύτερη εκδοχή του παίκτη ρόλου που τον κράτησε 363 αγώνες στο NBA, τότε ο Μπαρτζώκας μπορεί να έχει βρει ακριβώς αυτό που έψαχνε χωρίς να χρειάζεται ο Κόντσαρ να γίνει ποτέ το μεγάλο όνομα που περίμενε η εξέδρα.