Πίτερς ή Γουόκαπ: Ποιος έχει περισσότερους λόγους να μετάνιωσε που έφυγε από τον Ολυμπιακό

Ο Άλεκ Πίτερς και ο Τόμας Γουόκαπ έφυγαν από τον Ολυμπιακό έχοντας υπάρξει δύο σημαντικά κομμάτια της εποχής του Γιώργου Μπαρτζώκα. Αν όμως πρέπει να επιλεγεί ποιος έχει περισσότερους αγωνιστικούς λόγους να κοιτάζει σήμερα προς τον Πειραιά και να σκέφτεται διαφορετικά την αποχώρησή του, η δική μου απάντηση είναι ο Γουόκαπ.

Όχι επειδή ο Πίτερς δεν άφησε πίσω του μία εξαιρετική κατάσταση. Ο Αμερικανός φόργουορντ έζησε στον Ολυμπιακό τις παραγωγικότερες σεζόν της καριέρας του στην Euroleague, βρήκε έναν ρόλο που μεγιστοποιούσε το σουτ και την κίνησή του χωρίς την μπάλα και έγινε βασικό κομμάτι μιας ομάδας πρωταθλητισμού.

Η διαφορά βρίσκεται αλλού. Ο Πίτερς ήταν ένας εξαιρετικός παίκτης μέσα στο σύστημα. Ο Γουόκαπ ήταν μέρος της ταυτότητας του συστήματος.

Γιατί ο Γουόκαπ άφησε πίσω κάτι που δύσκολα ξαναβρίσκεται

Στον Ολυμπιακό ο Γουόκαπ δεν αξιολογήθηκε ποτέ μόνο από τους πόντους του. Ο Μπαρτζώκας τού έδωσε την μπάλα, την πρώτη πίεση πάνω στον αντίπαλο δημιουργό και ένα μεγάλο κομμάτι της ευθύνης για τον ρυθμό της ομάδας.

Η κορυφαία ατομική επιβεβαίωση ήρθε τη σεζόν 2023-24, όταν αναδείχθηκε καλύτερος αμυντικός της Euroleague. Εκείνη τη χρονιά είχε 8,1 πόντους, 4,8 ασίστ και 1,6 κλεψίματα κατά μέσο όρο, όμως οι αριθμοί δεν περιγράφουν πλήρως τον ρόλο του.

Ο Γουόκαπ μπορούσε να τελειώσει ένα παιχνίδι με έξι πόντους και να έχει επηρεάσει περισσότερο την έκβασή του από κάποιον που είχε 18. Πίεζε σε όλο το γήπεδο, άλλαζε πάνω σε μεγαλύτερα κορμιά και επέτρεπε στους υπόλοιπους περιφερειακούς να χρησιμοποιούνται σε πιο επιθετικούς ρόλους.

Αυτό είναι δύσκολο να μεταφερθεί αυτούσιο σε άλλη ομάδα. Ένας παίκτης με περιορισμούς στη σταθερή προσωπική εκτέλεση χρειάζεται προπονητή που να βλέπει όσα κάνει μακριά από το box score. Στον Ολυμπιακό της Euroleague ο Μπαρτζώκας το έκανε επί χρόνια.

Υπάρχει και το κομμάτι της σχέσης με τον σύλλογο. Ο Γουόκαπ απέκτησε ελληνικό διαβατήριο, έπαιξε με την Εθνική Ελλάδας και είχε εξελιχθεί σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φιγούρες της ομάδας. Δεν ήταν ένας ξένος που απλώς ολοκλήρωνε ένα συμβόλαιο.

Ο Πίτερς είχε επίσης βρει ιδανικές συνθήκες. Τη σεζόν 2023-24, όταν η απουσία του Σάσα Βεζένκοφ τού άνοιξε τον βασικό ρόλο στο «4», εκτοξεύθηκε στους 13,1 πόντους ανά αγώνα στην Euroleague, με 5,2 ριμπάουντ και ποσοστό πάνω από 50% στα σουτ εντός παιδιάς.

Η επιστροφή του Σάσα Βεζένκοφ άλλαξε αναπόφευκτα την κατανομή. Ο Πίτερς παρέμενε ποιοτικότατη λύση, αλλά πλέον βρισκόταν πίσω από έναν από τους κορυφαίους φόργουορντ της διοργάνωσης.

Εδώ βρίσκεται η μεγάλη διαφορά των δύο περιπτώσεων. Ο Πίτερς είχε αγωνιστικό λόγο να ψάξει περισσότερο χώρο. Ο Γουόκαπ είχε ήδη έναν ρόλο στον Πειραιά που ήταν σχεδόν φτιαγμένος πάνω στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του.

Ποιος πρέπει να το έχει μετανιώσει περισσότερο

Αν το κριτήριο είναι αποκλειστικά οι πόντοι, η σύγκριση χάνει την ουσία της. Πρέπει να εξετάσουμε τι είχε ο καθένας στον Ολυμπιακό και πόσο εύκολο είναι να ξαναβρεί το ίδιο περιβάλλον.

Ο Πίτερς χρειαζόταν λεπτά, προσπάθειες και έναν μεγαλύτερο επιθετικό ρόλο. Με τον Βεζένκοφ μπροστά του, υπήρχε συγκεκριμένο ταβάνι στον χρόνο και στις κατοχές που μπορούσε να πάρει. Η αποχώρησή του είχε επομένως μία ξεκάθαρη μπασκετική λογική.

Για τον Γουόκαπ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο Ολυμπιακός τού είχε δώσει ρόλο μεγαλύτερο από τα στατιστικά του, εμπιστοσύνη στα κρίσιμα λεπτά και ένα αμυντικό πλαίσιο στο οποίο μπορούσε να μετατρέψει τα μεγαλύτερα προσόντα του σε πραγματική επιρροή.

Ταυτόχρονα, η σημερινή περιφέρεια του Ολυμπιακού δείχνει πόσο ιδιαίτερος ήταν εκείνος ο ρόλος. Ο Κόντι Μίλερ-ΜάκΙνταϊρ προσφέρει μέγεθος και δημιουργία, ο Γιαν Μοντέρο έκρηξη και προσωπικό σκορ, ενώ ο Εβάν Φουρνιέ παραμένει μία από τις βασικές επιθετικές αναφορές.

Ο Ολυμπιακός δηλαδή προχώρησε. Δεν προσπάθησε να κατασκευάσει έναν νέο Γουόκαπ, αλλά άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο μοιράζει τις αρμοδιότητες στην περιφέρεια.

Και αυτό ίσως είναι το σκληρότερο σημείο για έναν παίκτη που φεύγει από μία ομάδα στην οποία είχε καθιερωθεί. Ο σύλλογος αναγκάζεται να βρει άλλη λύση και, όταν τη βρει, η πόρτα προς τον προηγούμενο ρόλο δεν μένει για πάντα ανοιχτή.

Η συντακτική εκτίμηση είναι ότι ο Γουόκαπ έχει περισσότερους λόγους να το μετάνιωσε, επειδή ο Πίτερς έφυγε αναζητώντας έναν μεγαλύτερο ρόλο που η παρουσία του Βεζένκοφ περιόριζε, ενώ ο Γουόκαπ άφησε πίσω έναν ρόλο σπάνιας αγωνιστικής ασφάλειας και εμπιστοσύνης.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η καριέρα του τελείωσε όταν έφυγε από το ΣΕΦ ούτε ότι κάθε επόμενη επιλογή του ήταν λανθασμένη. Σημαίνει ότι υπάρχουν περιπτώσεις όπου η σωστή ομάδα και ο σωστός προπονητής αυξάνουν την πραγματική αξία ενός παίκτη περισσότερο από όσο φαίνεται στο συμβόλαιο ή στο box score.

Ο Πίτερς μπορούσε να φύγει από τον Ολυμπιακό και να αναζητήσει περισσότερα σουτ. Ο Γουόκαπ έφυγε αφήνοντας πίσω κάτι δυσκολότερο να αντικατασταθεί προσωπικά, μία ομάδα που ήξερε ακριβώς τι παίκτης είναι και είχε χτίσει χώρο για να κάνει αυτά που ξέρει καλύτερα.

Αν λοιπόν πρέπει να διαλέξω έναν, διαλέγω τον Τόμας Γουόκαπ. Όχι επειδή ο Ολυμπιακός δεν έχασε πράγματα όταν έφυγε, αλλά επειδή πιθανότατα ο ίδιος έχασε ακόμη περισσότερα από όσα έχασε ο Ολυμπιακός.

ΓκάλοπΑνοιχτό

ΓΚΑΛΟΠ: Πίτερς ή Γουόκαπ! Ποιος πιστεύετε ότι το έχει μετανιώσει;